Vistrip verslag


Waar gaan we heen!

Vistripper Eric was al weer een tijdje terug van z’n reis door Cambodja e.o. en dus begon het Vistripvirus weer de kop op te steken. Met een best pak sneeuw in de 2e week van maart (bepaald geen Vistrippersweertje) ging Eric met z’n iPad in z’n Ierse Pub het WWW op, surfen naar een Vistripstek buiten de vaderlandse grenzen. Tijdens de vorige Vistrip in de Belgische Ardennen was de Vistripfamilie in de buurt van de landsgrenzen gebleven, dit Vistripjaar werd (zo de traditie wil) gezocht naar Vistripviswater op vliegafstand van Zwolle. In België was de laatste dagen van de 2012 Vistrip al de wens uitgesproken om weer eens een keer onze Ierse visvrienden (en de jumping Pike en Salmon) op te gaan zoeken. Eric vond in het zuiden van Ierland een fraaie stek. Dit County Cork hadden we op eerdere Vistrips niet eerder bezocht. Een nieuwe uitdaging dus op deze 23e Vistrip van de familieclans.

Eric zag op het WWW een prachtig stuk viswater tussen Inchigeela en Ballingeary, 'Gaeltacht' dorpen (inheems Ierse taalgebied) ongeveer 15 mijl ten westen van de stad Macroom. Deze dorpen lagen aan een fraai meer, Lough Allua , volgens de informatie over deze streek op internet een ideaal viswater. De Ierse beschrijving;

" a six-mile long system of lakes, which abounds in pike, perch, trout, bream and eels" (Salmon rivers are also nearby).

Geen verkeerde stek, niet zo’n immens groot viswater als Lough Derg (Portumna) en Lough Erne (Enniskillen) waar we op eerdere Vistrips waren geweest. Op die Big Loughs heb je echt een Ghillie nodig wil je de goede stekken snel vinden. Volgens de info op de site kan eigenaar Greg Latour eventueel Ghillies voor ons regelen, dus mocht het niet lukken dan nemen we zo’n beroepsvisser met kieuwen een visdag mee in de visboot.

In dat ruige landschap rond Ballingeary en Inchigeela (waar ons Vistriphuis staat) is de Ierse O’Leary clan beroemd en meest berucht. Maar Ieren kennende worden de Beunk, De Kleine en Huiberst clan na het eerste rondje Guinnes en Lager hartelijk ontvangen en opgenomen in deze O’leary familie. Leer ons die Ieren kennen!
Eric vond de site van Pike Fishing Ireland, ( in het Gaeltacht ‘Tir na Spideoga’ genoemd ) een Fishing Lodge waar het echtpaar Greg and Sigi Latour de gastvrouw en gastheer zijn. De bewegende beelden hebben we van de site van Pike Fishing Ireland geplukt en daar in Greg Latour op te zien als Ghillie van een groep vissers.

En op het WWW vonden we deze informatie over de nodige activiteiten in de omgeving van Villapark Weddermeer:

Onze gastvrouw en gastheer Sigi and Greg Latour: www.karpervissenweddermeer.nl/

De Lee Valley www.leevalleywalking.com

Omgeving van Ballingeary: www.virtualtourist.com

Ballingeary info: www.ballingeary.com/

Lough Allua: www.uibhlaoireparish.com/

Visblad Roofvis over Greg Latrour: www.roofvisnet.nl/

Golf: www.macroomgolfclub.com

Reviews: www.homeaway.com



Tips van Rachel, marketingmanager van het Casle Hotel in Macroom. 'Alot To Do Alot To See in Macroom Co. Cork', voor de Vistrippers die niet alle dagen met een vishengel in de hand willen doorbrengen :

De Ierse gitarist Them Jacks heeft deze videoclip gemaak van het lied "Long Walk From Macroom" , mooie beelden van het ruige Ierse landschap waar we verblijven:


Onderstaand een foto slide van Lough Allua:


En zoals gebruikelijk hebben we zelf ook alvast een collage gemaakt van mogelijke Vistripactiviteiten in en rond Lough Alluah.

Vissen op de Big Jumping Irish Pike, daarna Biertje pakken in de Shortens Bar.

Een nacht op de paling, Nico en Harry kunnen weer hun tracking en bike tocht plannen, en de Golfers kunnen zich uitleven op de golfcourse van Macroom.

Dat kan dus weer een Vistripweek worden die de Ieren zouden kunnen typeren met de oude Ierse wijsheid:

"Life isn't about Waiting for the Storm to Pass, it's about Learning to Dance in the Rain"



Vistrip 2013 naar Inchigeela in Ierland.

Op de Vistrippersvergadering van 29 maart werden de Vistrippers ontvangen bij gastheer Herman. Van de De Kleine clan waren verder Harry, Herman, Nico en Nils aanwezig. De Beunken waren vertegenwoordigd door Eric en Hans, en toen de kogel intussen al lang en breed door de kerk was gegaan kwam Marc (rechtstreeks vanaf de bevroren tennisbaan) nog ff een biertje pakken om te horen wat de beslissing van de Vistrippers was geworden.
Voor de kroonkurk van de eerste Amstel was geplopt waren de aanwezige Vistrippers al tot een eensgezind besluit gekomen. Het kriebelde tenslotte al jaren tijdens Vistrips en familiereünies. Onder het genot van een biertje en stuk vlees op de BBQ waren de Vistripavonturen in Ierland vaak onderdeel van gesprek, en eindigden deze anekdotes vaak met de uitspraak; “daar moeten we nodig weer eens een keer een Vistrip plannen” !
Het was dan ook geen verrassing dat het voorstel van Eric om richting County Cork te gaan zowel letterlijk als figuurlijk in vruchtbare Ierse aarde belandde. Of zoals ze in het Noorden van ons geliefde visland zeggen “ nait soouzen, broouzen”! .......met andere woorden; ......” verzamel de kippen, we gaan”!
De agenda’s werden getrokken en op het mobiele of iPad scherm getoverd, opzoek naar de geschikte afreisdatum. Er werd gekozen voor de week van 3 t/m 9 september. De maand september is namelijk voor de meeste Vistrippers van de diverse familieclans de ideale Vistripmaand. Voor de jongste generatie Vistrippers blijft het lastig om buiten de vakantieperiode om aan te haken. Een hele week spijbelen is zelfs hun ouders iets te veel van het goede, maar ze weten dat de 2014 Vistrip weer op hun agenda’s wordt afgestemd. Na wat heen en weer gesms, whatsApp en gebel werd duidelijk dat er die avond al een stuk of 8 Vistrippers zouden aanhaken, maar in de komende weken zou worden geprobeerd om in de dubbele Vistripperscijfers uit te komen.

  • Die woensdagavond laat verstuurde Vistriporganisator Eric het bevestigingsmailtje naar Greg Latour van Pike Fishing Ireland, ‘Tir na Spideoga' met de vraag twee grote bungalows voor de Vistrippers vast te leggen. Zoals via de links op de ‘voorbereidingen pagina’ is te lezen wordt deze Greg op internet geprezen om zijn gastvrijheid en vis + vangst kennis van het viswater in County Cork. Gastheer en Ghillie in één persoon, dat moet bijna een garantie zijn op een top Vistripweek. De in de hengelsportwereld zeer gewaardeerde visreisorganisator ‘de vluchtende visser’ heeft er review aan gewijd.

    Zo de traditie vereist is het Vistriplogo voor de 2013 Vistrip ontworpen. Het Vistriphuis staat in het Gaelic dorp Inchigeela, waarboven het wapen staat afgebeeld van de O’leary clan, berucht in de county waarop we te gast zullen zijn. Op de achtergrond het fraaie uitzicht op het viswater van Lough Allua, waarop we waarschijnlijk de meeste vistijd zullen doorbrengen. Op het Lough zijn vangsten van Voorn, Brasem, Paling en Pike min of meer gegarandeerd, vandaar hun stek centraal op het logo, maar ook de Forel zal niet veilig zijn voor de Vistrippers. Zowel op Lough Allua, diverse Rivers in County Cork, als in de welbekende Put & Takes zullen we kunnen gaan jagen op de Forel. Maar de tijdens eerdere Vistrips gevangen Salmon is ook een grote trofee op de wenslijst van de Vistrippers (in de River Lee zwemmen er ieder seizoen zo'n 150.000 smolts Salmon de rivier op).

    De Irish Stew, Guinness, St. Patrick en de Shamrock behoeven geen nadere uitleg, hoe Iers kun je het krijgen, maar ook tijdens een dag mountainbike en Golf zullen de Vistrippers kunnen gaan genieten van het prachtige ruige Ierse landschap.

    Hopelijk kunnen we dit soort beelden voor de Vistripperssite gaan vastleggen, want we mogen toch verwachten dat Champion Vistripper een jumping Irish Pike van boven de meter moet vangen wil hij kans maken op het binnenhalen van het Championship 2013.

    De countown richting 3 september loopt.




    De bus-Vistrippers vertrekken als eerste richting Ierland.

    Vroeg op de eerste dag van September startte voor de eerste groep Vistrippers de 23e Vistrip. De Vistrippersfamilie werd dit Vistripjaar voor vertrek namelijk verdeeld in 2 groepen; de bus-Vistrippers en de vlieg-Vistrippers.

    De reden daarvoor lag in de kleine letters van onze vervoerder Aer Lingus. Stap je slechts met je mobiel en portemonnee aan boord van de Aer Lingus plane voor de vlucht over het kanaal dan kost zo'n ticket een scheet en een knikker....om alvast in de Gaelic sfeer te komen, .....dan ben je een 'fart and a marble' kwijt. Maar wanneer je als Vistripper op pad gaat en je dat bagage ruim van de Aer Lingus plane vol wilt stouwen met koffers, vismaterialen, golftassen en andere jachtbenodigdheden, dan wordt de ticketprijs die Eric moet regelen van een heel andere orde. De oplossing werd zoals gezegd gevonden in het opdelen van de Vistrippersfamilie.

    Harry wist een bus te regelen waarin alle kosten opjagende Vistrippersbagage kon worden gestouwd. De vrijwilligers om de bus naar Ierland te sturen waren na een paar biertjes ook gevonden. Herman, Harry, Nils en Eric voelden er wel wat voor om twee dagen eerder te vertrekken dan de vliegende Vistrippers, en al doende hun 2013 Vistrip ook nog met zo’n drie dagen te verlengen omdat de bus vanzelfsprekend ook weer naar Zwolle teruggereden moest worden.

    De Ferries van het vaste land naar Ierland steken twee maal per week het kanaal over waardoor de keuze in overtocht beperkt was. Een hut voor 4 Vistrippers in onze Vistripweek was alleen nog te boeken op het traject Cherbourg (in het noorden van Frankrijk) en naar Rosslare in Ierland , een tocht van normaliter 16 uur. Waarschijnlijk hadden ze een rookie scipper achter het roer van de Vistrippers Ferry gestald die voor het eerst z’n boot schadevrij aan de kade van Rosslare moest zien af te meren. De laatste 100 meter van de overtocht nam relatief de meeste tijd in beslag want het duurde ruim een (extra) uur voordat het schip naar de kade was gemanoeuvreerd.

    De bus-Vistrippers waren zo slim geweest om het busje als laatste het schip op de rijden waardoor ze als eerste op Ierse bodem konden worden gelost. Daar wonnen ze weer een uurtje mee en dat met een tocht van drie en een half uur voor de boeg richting Vistripbestemming Inchigeelagh in County Cork. Op de helft van de overtocht hadden de bus-Vistrippers een teleurstellende mededeling van het aanwezige personeel ontvangen. De Vistrippers konden zich herinneren dat ze tijdens tripjes over het kanaal in hun jeugd tax-free drank en sigaretten hadden kunnen inslaan, maar dat bleek in het nieuwe millennium al jaren niet meer te kunnen. Bij de later vertrekkende vlieg-Vistrippers kwamen dan ook de What-apps en smsn binnen met het verzoek om deze spullen alsnog op Schiphol aan te schaffen. Dat is ook niet tax-free hoor ik jullie denken, maar het scheelde toch behoorlijk wat met de afzetprijzen aan boord van de Ferry. Ook een casino was niet meer te vinden ( waar zijn ze gebleven......the good old times in de eighties) dus dat werden goede gesprekken aan boord van de Ferry, en niet de laatste groepsgesprekken van deze Vistripweek weten de Vistrippers die erbij waren. Want OH kunnen de Vistrippers, daar konden de medepassagiers over het kanaal van meegenieten.

    Toen de bus-Vistrippers aan hun tocht begonnen was het andere deel van de Vistripfamilie ook al vroeg ik actie, met opruimactiviteiten. In hetzelfde weekend werd namelijk de tweejaarlijkse familie De Kleine reünie georganiseerd en dat was een perfecte voorbereiding op de 2013 Vistrip. De hele familie De Kleine + aanhang was weer ruim 90 mensen groot, waaronder de Vistrippers.........behalve 1, die was nog in gevecht met een virus aanval. Het was weer een bijzonder geslaagde reünie en dat bleek weer op de opruimzondagmorgen. Met name organisator Nico werd behoorlijk overbelast wat betreft zijn dringend aan vervanging toe zijnde knieën. Hij was dan ook blij tot de groep vlieg-Vistrippers te behoren zodat zijn knieën dankzij de extra rustdag konden gaan herstellen.
    Nico zou Marc op dinsdagmorgen om 5.15 uur ophalen met de taxi waarna ze met de trein richting Schiphol zouden reizen, waar Ton, Maikel en Max de groep vlieg-Vistrippers zou volmaken.

    Een paar uur eerder zouden op maandagmorgen 2 september de bus-Vistrippers als eerste (sinds de 2007 Vistrip naar Ballina in County Mayo) voet op Ierse bodem zetten, en dat beviel de heren direct weer goed. Blauwe hemel met een enkele wolk en na het verlaten van Rossdale streelden de 26 kleuren groen van het Ierse landschap de kleurreceptoren op het Vistrippersnetvlies. Een mooier welkom was nauwelijks wenselijk, en de weersvoorspellingen voor de Vistripweek waren ook prima.
    Nice to be back, Ireland.
    In het eerste beste dorp met een pub met zon op het terras (en die is rap gevonden in pub rijk Ierland) werd de eerste pitstop gemaakt voor een lekker bakkie koffie. En jullie begrijpen dat dit niet de laatste pitstop van de bus-Vistrippers zou worden op hun tocht naar Inchigeelagh. De lunch en middagborrel stonden al ingepland in één van de onuitspreekbare dorpen op de route. We waren in Gealic(de oude Keltische taal) Ierland, dat is zo’n beetje het Friesland van Ierland.

  • Zoals we gewend zijn staat er in Friesland op het plaatsnaambord van Sneek, Snits. In Gealic Ierland maken ze het nog iets bonter, Inchigeelagh wordt daar aangeduid met ‘Inse Geimhleach’.

  • Een Tom-Tom is dan ook geen overbodige luxe, en het was trouwens wel leuk geweest als ze bij het inspreken van de plaatsnamen de Gealic vertaling hadden gebruikt. Dat was een geinige aaneenschakeling van gorgelende keelklanken geworden. Tijdens de pitstops onderweg moest Eric nog wat berichten vanuit Nederland beantwoorden van Vistrippers die de Vistripinformatie die Eric ze had gemaild in de weken voor vertrek niet/slecht hadden gelezen.

    Maar gelukkig vergeet hij zelf ook nog wel eens iets (door al dat last minute geïmproviseer en geregel) .

    In de loop van de maandagmiddag kwam Lough Allua in zicht van de bus-Vistrippers. Het viswater waar volgens de berichten op de site van onze gastheer Greg Latour buffel Pike in rond zwom.

  • Klik op de kleine images voor het overzicht van de vangstmogelijkheden zoals deze in de brochures van 'Tir na Spideoga' worden vermeld.

    Het Lough lag prachtig gesitueerd in een dal waardoor het viswater zelfs bij ruig Iers weer prima bevis en bevaarbaar was. Op deze stralende septemberdag lag het Lough er in zijn gehele lengte van ongeveer 10 km vredig bij. Na ruim de helft van het Lough vanuit de bus bewonderd te hebben vonden de Vistrippers de afslag naar de accommodatie van Tir na Spideoga , van eigenaren Sigi en Greg Latour. Na een korte slingerweg heuvelop werden de eerste Vistrippers vriendelijk verwelkomd door gastvrouw Sigi. Gastheer Greg was tevens vis Gillie en zat ergens op Lough Allua in een visboot met andere Tir na Spideoga gasten.

    De Vistrippers kregen eerst een kleine rondleiding en introductie over de kleine compound van een stuk of 6 kleinere cottages en het grotere gastenverblijf met de serre ervoor (die serre werd deze Vistripweek min of meer de stamkroeg/pub van de Vistrippers). Met een prachtig uitzicht op het dal en omringende heuvels had Eric weer een prima Vistripstek uitgezocht. Daar viel het weer zonder probleem een Vistripweek uit te houden. Het aangeboden bakkie koffie en leut werd in de zon op het buitenterras genoten, waarna de onderkomens werden ingedeeld.

    Eric betrok de bovenverdieping van de 4 persoons Vistripcottage waar Max en Marc de volgende dag de begane grond zouden innemen. Die begane grond was de slaapkamer van beide Vistrippers. Ook weer eens wat anders, je Vistriphuis binnenstappen via de slaapkamer. De De Kleine clan betrok twee kamers in het hoofdgebouw vlak naast de serre (die konden dus kruipend naar hun nest). Het was intussen wat te laat geworden om de hengels uit te pakken en nog te proberen een eerste vis op het droge te trekken, maar op het terras in de namiddag zon hoorde je daar geen Vistripper over klagen. Het beviel prima deze comeback in het zo geliefde Vistrippers Ierland.

    Vistriporganisator Eric had voor elke dag een ontbijt geboekt, en per dag zou het plan voor het diner worden besproken met onze kokkin van de week, Sigi Latour herself. Onze gastvrouw zou ons avondeten deze Vistripweek verzorgen, en volgens de berichten op Trip Advisor was ze een prima kokkin, en dat voor €12 per avondmaal. Deze eerste Vistripavond stond Ierse Steak met wafels en bloemkool op het menu,en als toetje een soort creme brulee. Het kwartet Vistrippers ondervond dat de reviews op Trip Advisor niet misleidend waren. ‘Onze Sigi’ kon prima koken, geen sterren kitchen, maar no nonsense grand mothers recipies. Zeg maar zoals de De Kleine clan gewend was van vroeger boven Restaurant Café De Kleine uit Oma de Kleine haar keuken (al waren de gehaktballen, bitterballen en eigengemaakte rosbief van Oma de Kleine onvolprezen en ongeëvenaard).

    Intussen was gastheer Greg ook gearriveerd en had met een Duits accent kennisgemaakt met de Vistrippers. Greg bleek al 15 jaar in Ierland te wonen en had er destijds Sigi (ras echte Ierse, alleen geen rood haar) ontmoet en was na de kennismaking met de Ierse volkscultuur van pubs, Guinnes, Irish Stew nooit meer weggegaan. Hij had een goede visdag op Pike gehad, 3 binnen de boot gehaald waarvan de grootste 1.10 meter en ze hadden nog een paar mooie strikes gehad tijdens het trollen. De vooruitzichten waren volgens hem prima, er stond de Vistrippers een prima visweek in het vooruitzicht. Verder kon je op het Lough tijdens je visdag met een korfje op met name Voorn en Baars je visnet vullen.

    Plenty off fish in the Lake, aan aasvis geen gebrek.

    De trip van 600 km naar Cherbourg, de 17,5 uur schommelen en deinende oversteek met weinig slaap in de hut naar Rosslare, en de 350 km naar Inchigeelagh hadden er bij de bus-Vistrippers aardig ingehakt. Het werd dan ook geen latertje deze eerste avond op Ierse bodem, de Vistrippers zochten ruim voor middernacht hun nest op.

    Langzaan wegdommelend sloten de Vistrippers hun ogen met op de achtergrond Sigi, die ze in slaap zong met de eeuwenoude Ierse lullaby ‘when Irish Eyes are smiling'

    .............!...........geniet mee van dit onvervalste stukje oud Ierse cultuur door op de play-button te drukken!




    Alle 9 Vistrippers in Tir na Spideoga.

    De Vistrippers die deze dinsdagmorgen als eerste hun nest uit rolden waren Nico en Marc. De laatste had de avond daarvoor nog een sms van Nico ontvangen met het verzoek om hem om 4.45 uur uit z’n nest te bellen omdat Nico vreesde zo vroeg z’n wekker niet te horen. Zoals de meeste sitebezoekers wellicht weten is er in de ‘gehoor DNA code’ van de meeste De Kleines wat te veel gehusseld met de betreffende A-G-U-C streng waardoor ze ‘ietwat’ minder goed horen c.q. luisteren.
    Een conversatie tussen Vistrippers verloopt in de meeste gevallen namelijk als volgt:

    Aan het ontbijt:........als het gaat om LUISTEREN.......!

    Max: “Nico, mag ik het zout ff”?
    Nico: “........................”(geen reactie.............)
    Max: “........Herman, kun jij het zout ff pakken, Nico hoort weer is niks”?!
    Herman: “....................”(geen reactie........)
    Marc:”.........toch knap dat je het blijft proberen Max,..........hier heb je het zout”!

    In een overvolle pub:........als het gaat om HOREN......!!!!

    Eric: “ Herman, Nico,.........biertje?
    Herman en Nico zonder aarzelen in koor: “JA, DOE MAAR EEN HALF PINT”!!!!

    Maar dat komt de sfeer alleen maar ten goede.

  • Toen Marc z’n mobiel aanzette om Nico uit z’n nest te bellen zag hij dat Nico al om 4.00 uur een sms had gestuurd met de mededeling: ‘ik ben al wakker!”
    Rond 5.30 uur kwam hij met de taxi Marc oppikken en reden ze naar station Zwolle om de intercity naar Schiphol te pakken. Ruim op tijd, dus eerst nog ff een bakkie koffie, leut en een donut bagel waarna de lift (Nico z’n knieën hebben een hekel aan traplopen) ze afzette op perron 2.

    De NS bleek zowaar ook al bij de pinken waardoor hun trein exact op schema Zwolle centraal verliet. Marc dook in z’n Telegraaf, Nico in De Spits waarna niet veel later de Whatsapp van Max binnenkwam.

    Door de Oostvaarderplassen tuffend werd Nico gebeld door broer Ton, die was intussen ook onderweg met Maikel + familie en ze verwachten rond 8.00 de vertrekhal binnen te stappen. Dat verliep niet verkeerd, zowaar alle vlieg-Vistrippers op schema richting Schiphol,........ dat was ook weer geen al te groot mirakel want de Vistripper met de slechtste timing en richtingsgevoel zat (waarschijnlijk) al veilig in Inchigeelagh. Voor de lezers of lezeressen die niet weten wie er bedoeld wordt, lees ff het verslag van de 1994 Vistrip.

    De trein-Vistrippers melden zich als eerste bij de incheckconsole, waarna Ton, Maikel +aanhang en als laatste Max arriveerden, een (tweede)mini familiereünie binnen 4 dagen. Na de afscheidsceremonie kon worden ingecheckt met de print van Eric z’n boekingsgegevens. Je koffers mag je op zo’n scherp geprijsde vlucht tegenwoordig zelf wegen en van label voorzien. Dat scheelt weer in (Air Lingus) personeel/kosten. Op een instructievideo word je getoond hoe je die koffer in de weegcontainer moet zetten, de streepjescode moet ingeven en vervolgens je label aan je bagage moet bevestigen.......maar dat is nog niet zo eenvoudig.
    Eén Vistripper volgde de video instructies foutloos op tot het moment van bevestigen van het plak label. Dat liep uit om een kluwen tape met een geruïneerd en dus onleesbaar label, en werd hij door de hoofdschuddend toekijkende stewardess vriendelijk geïnstrueerd de hele incheck + plakprocedure opnieuw te gaan doorlopen. Met medewerking van de exotische juf Air Lingus verliep Nico z’n tweede poging probleemloos. Op naar de Taxfree voor de Baco en de sigaretten, waarna de Starbucks werd opgezocht voor een Medium Koffie, Thee en vervolgontbijt. Amerikaans ‘Medium’ blijkt in de praktijk na het bestellen vaak Extra Large, zo ook bij deze coffee tent. Bijkomend gevolg, de koffie-Vistrippers gingen met vergrootte pupillen van de overdosis cafeïne, fris en wakker richting Air Lingus plane. Na de gebruikelijke 9/11 check + fouillering kon het kwintet Vistrippers hun vooraf besproken zitplaatsen naast elkaar innemen op weg naar Cork Airport. Door het tijdverschil met de overkant van het kanaal zou de vlucht er maar een klein uurtje over doen en was het rond 10 uur touch down op Ierse bodem. Dat Cork Airport is maar een kleine luchthaven waardoor we na het verlaten van de plane via de ouderwetse aanzettrap de bagage zo konden meenemen en richting ‘rent a car’ konden. Die car werd een Citroën station waar de Vistrippers + bagage ruim inpasten. Hij stond op Max z’n naam omdat hij eerder terug zou gaan voor een bruiloft op zaterdag. Zoeken naar de chauffeur hoefde daarom niet. Die Citroën was alleen verzekerd wanneer (bij eventueel opgelopen schade) Max achter het stuur zat, dus geen discussie mogelijk.

    Herman en Harry (fotograaf) vissen op Lough Allua Marc werd de navigator met de iPhone Tom-Tom in de handen voor de tocht van iets meer dan 50 km naar Inchigeelagh. De bus-Vistrippers werden ingelicht dat Cork Airport werd verlaten en in de reply sms stond dat de vlieg-Vistrippers zouden worden ontvangen door Eric en Nils.
    Herman (foto) en Harry zaten aan het viswater en waren alvast de aasvissen aan het vangen voor de Pike hunt van de volgende dag. Kort na het verlaten van Cork kwam er nog een sms met het verzoek om wc papier en stokbrood mee te nemen. In één van de dorpen op de route naar Inchigeelagh werd de pitstop voor de inkopen gemaakt. De Celtic tiger (de term die ze daar gebruiken om de sterke economische groei die Ierland in de negentiger jaren tot 2001/2002 heeft gekend aan te geven) was aan dit dorp voorbij gegaan. De overeenkomst van deze store met onze ‘luxe’ supermarkt de Aldi is als die van ‘de voedselbank’ met de Bijenkorf.......maar pleepapier hadden ze er en ook wat broodjes in plastic vacuümverpakking.
    En daar waren we tenslotte voor op pad gestuurd.
    Een paar kilometer later reden we Inchigeelagh binnen en zagen we op de achtergrond Lough Allua liggen. Dat lag er fraai en vredig bij tussen de omringende hevels en met de weerkaatsende zon op het water. Daar zouden Herman en Harry een prima relaxte visdag aan het doorbrengen zijn. Als die geen factor 20 op de koppen hadden gesmeerd zouden we ze aan het eind van de middag met rood verbrandde hoofden bij Tir na Spideoga treffen. Bij het binnenrijden van Inchigeelagh klonk het uit de Tom-Tom; “bestemming bereikt” !
    Maar dat was nog niet helemaal accuraat. De huisjes van Tir na Spideoga lagen in de heuvels rond Lough Allua op een paar kilometer van Inchigeelagh. De Vistrippers waren genoodzaakt het laatste stuk van hun tocht af te leggen op aanduidingen van naamborden en overige richting aanwijzingen langs de route. De belangrijkste (niet te missen zo groot, zelf niet door Herman) met daarop een foto van de kenmerkende Vistriphuisjes met witte muren en rieten daken kwamen ze halverwege Lough Allua tegen. En dit laatste landweggetje leidde de Vistrippers de heuvels in. De bus-Vistrippers genoten intussen van de omgeving en misten daardoor het tweede richtingsbord. Na een goed kwartier bergop sloeg de twijfel toe. Volgens de info op de site van Tir na Spideoga lagen de huisjes aan de boorden van Lough Allua, en die afstand hadden ze ruimschoot overschreden. Ze zaten voor hun gevoel intussen bijna aan de andere kant van County Cork. Geluk bij een ongeluk, op het smalle pad kwam er als eerste een Ierse schaapshond de Vistrippersauto tegemoet, niet veel later gevolgd door zijn bazin. Zoals we van gastvrij Ierland gewend waren vertelde ze de Vistrippers met een big smile en in bijna onverstaanbaar Gealic dan we het bord ruim gemist hadden. Die blame werd uiteraard op de schouders van navigator Marc geparkeerd, maar die speelde dat vanzelfsprekend door aan de mede Vistripperspassagiers. Zijn navigatieverantwoording ging tot aan de werkweigering van de Tom-Tom in Inchigeelagh, daarna was hij lekker naar buiten gaan kijken en had de borden aan de algemene oplettendheid van de Vistrippers overgelaten. Max kon dus nog een extra stukkie links heuvel afrijden oefenen (al was dat lastig op een landweggetje wat niet veel breder was dan de Citroën). Bij de afslag aangekomen schoten de bus-Vistrippers spontaan in de lach, hoe hadden ze in godsnaam,.......we waren in Ierland, dus........hoe hadden ze in St. Patricks name dat bord kunnen missen. Een jetlag kon het niet geweest zijn, we houden het maar op een kort moment van volslagen oogkleppen deformatie. Een laatste kronkelweggetje bergop en ze reden het Tir na Spideoga terrein op.

    Eric en Nils kwamen de bus-Vistrippers vanaf hun kleine terras in de zon tegemoet en gaven gelijk hun goedkeurende beoordelingen van de nieuwe Vistripstek. Ze hadden al van twee leuke reisdagen genoten en hadden de koude Heinekens voor de gearriveerde Vistrippers klaarstaan op hun houten terras in de zon. Met een prachtig uitzicht op een deel van Lough Allua konden de Vistrippers op deze dinsdagmiddag gelijk hun meest favoriete Vistripperswijsbegeerte in praktijk brengen:
    Marc en Max op Lough Allua

    “Houd je gezicht in de zon, dan valt de schaduw achter je”.......denk daar maar eens over na, maar niet te lang!

    Het was nog vroeg in de middag en dus besloten Max (foto) en Marc nog een paar uurtjes te gaan vissen. Ze huurden een visboot met motor, pakten hun vismateriaal uit de bus en propten alles achter in de Citroën en gingen op pad. De andere Vistrippers besloten een kijkje te gaan nemen bij Herman en Harry die aan de overkant van Lough Allua zaten te vissen op een stek die Greg ze had geadviseerd. Dat was een prima stek om aasvissen te vangen. Er mocht niet met live-bait worden gevist, maar de algehele verwachting onder de Vistrippers was dat stroper Herman één van zijn hengels al had uitliggen met een niet al te dood Voorntje onder de dobber.
    Max en Marc hoefden maar een paar minuten bergaf te rijden naar de afmeerstek van de visboten van Tir na Spideoga. Ze hadden de motor meegekregen van de visboot die ‘trout’ was gedoopt. Toen Marc alle vismaterialen had uit en ingeladen was Max nog aan het worstelen met de motor. Die wilde niet op z’n boeg stek schuiven. De schroefdoppen konden slecht een paar millimeter te weinig uit elkaar worden gedraaid om passend te worden. Met het betere ram en hamerwerk probeerden de Vistrippers de ontbrekende millimeters terug te winnen.......maar helaas. Met geen mogelijkheid was de boel passend te krijgen. Marc pakte de motor van Max aan en probeerde hem op de achtersteven van de ‘Pike’ visboot. Die paste probleemloos. Probleem echter niet opgelost, want ook de ‘Pike’ zat met dikke kettingen en slot vastgeklonken aan de kade, dus Max kon weer heuvelop om de sleutels van de sloten te wisselen bij Sigi.
    Met een klein uur vertraging konden ze Lough Allua op. Het water stond erg laag. Door de ook droge zomer in Ierland stond er amper water in de River Lee die Lough Allua van water voorzag. Het Lough was slecht door een ondiep en smal stuk van de River Lee te bereiken, iets te ver uit het roer lopen zou stranden van de motor op de stenen bodem van het viswater tot gevolg hebben (......daarover later meer).
    Max deed een grote plug aan zijn lijn die op ongeveer anderhalve meter diepte kon worden gesleept, Marc ging voor een shad met een zware loodkop die wat dieper ging. De motor liep als een zonnetje en de houten ‘Pike’ lag strak op het water, dat moest gaan lukken. Op het eerste stuk water werd de kant afgetrolled maar kregen de Vistrippers geen aanbeet. Na een smalle doorvaart kwamen ze op het volgende rustig kabbelende deel van het Lough. Ze voeren trolled het smalste deel op en kozen op een paar mooie stekken voor het uitwerpen van een spinhengel met plug die langs het wat ondiepere water voor de rietkragen langs werd getrokken. Het kraakheldere water vormde een ideaal leefgebied voor de Pike. Max was de eerste die een aanbeet kreeg en ving een Baars die een plug pakte die groter was dan de Baars zelf. Jammer dat die beesten niet konden uitgroeien tot het formaat van een big Pike, dan waren het veruit de mooiste roofvissen voor de spinvissers. Op hun trolltocht kwamen de Vistrippers twee andere bemande visboten tegen en op de vraag of ze Pike hadden weten te haken wisten deze met gebaren te melden dan ze slechts 1 kleine Pike hadden gehaakt.
    De Vistrippers die vanaf de kant aan het vissen waren hadden met een voerkorf op de lijn en maden aan de haak meer dan regelmatig beet. Met name Voorn en zo af en toe een baars kon binnen worden gedraaid. Aan het eind van de middag, na een paar kilometer trollen en op prachtige stekken de rietkragen te hebben afgespind hadden Max en Marc geen Pike weten te landen.
    Mooie visstek dat Lough Allua, maar wat de Pike jacht betrof kregen ze een deja vu over de ervaringen op Lough Derg en Lower & Upper Lough Erne. Joekels van viswater waar metersnoeken te vangen zijn, maar hoe? Vanavond die Greg Latour maar is ff aan de leugendetectorApp leggen om hem uit te horen over de beste vistactieken, en mocht het niet lukken dan zouden we hem als Gillie later in de Vistripweek inhuren. De kant Vistrippers hadden ook geen Pike weten te haken, maar er kon toch een Vistripper tot Day-winner uitgeroepen worden.
    Dat werd Herman, met een gevangen Voorn van 35 cm.

    Aan het eind van de middag druppelden de Vistrippers binnen rond het terras voor de Serre. De ervaringen van de visdag en het reisverslag werden uitgewisseld onder het genot van de meegenomen Vistrippersvoorraad. In de voorbereiding op de Vistrip was namelijk de volgende boodschappenlijst voor de Vistrippers rondgegaan:

    Eric & Marc: (lever) worsten
    Harry en Nils: koffie,thee, koffiemelk e.d.
    Ton & Maikel: Jonge en oude kaas
    Herman en Nico: Noten/pinda’s/knabbels

    En daar werd deze zonovergotene namiddag al optimaal van ge-noten. Biertje d’r bij, stukkie kaas, leverworst met mosterd, wat hadden we het weer slecht. Niet veel later kwam gastheer Greg kennismaken met de nieuwe groep Vistrippers. Hij had deze dag twee Duitse gasten begeleid bij hun Pike jacht op Lough Allua. Ze hadden 5 mooie Pike gevangen waarvan de grootste 95 cm was, en ze hadden er nog een paar verspeeld. Die Greg had er dus wel verstand van. Hij was de enige visser op het Lough die een goede vangst kon melden. Dat zag er dus weer wat beter uit voor de komende visdagen op het Lough. Gerg vertelde dat de big Pike de laatste weken erg diep lag en aasde, wat dan weer een speciale aasaanbieding verijsde. Op het meeste Zwolse en Hollandse viswater zijn we bij het trollen gewend om met pluggen en shads te vissen die maximaal zo’n 2 meter diep achter de boot worden gesleept. Max en Marc waren deze visdag met hun Nederlandse vistactiek achteraf dus kansloos geweest. Die pluggen en shads van hun waren een paar meter boven de wachtende Pike aangeboden, en dat was een prospectless avontuur geworden. De Pike was eigenlijk alleen op (voor ons Vecht vissers) zeer grote diepte te haken.
    Boven de 5 meter kregen ze de laatste week amper aanbeten. Op de vraag met welk aas we moesten vissen zei Greg ‘deep diving big plugs’. En dat ‘big’ bleek ook echt BIG te zijn. Dat waren zachte plugs met het formaat en uiterlijk van een Zeelt waar 3 joekel dreggen op waren gemonteerd. Hij verkocht die dingen in z’n kleine tackleshop op het terrein en liet die dingen uit America overkomen. De prijs was er ook naar, € 26 het stuk. Dat kon dus een duur visdaggie worden als je er een paar verspeelde. Het Lough had echter weinig onderwater begroeiing zoals op Lough Derg dus die kans was kleiner volgens Greg.
    Op Lough Allua werd niet heel veel gevist. Voornamelijk gasten van Greg visten op het Lough en de Pike was daardoor wat schrikkerig van inborst. We kregen dan ook de tip om met het grote kunstaas minimaal 50 meter achter de visboot te trollen zodat de Pike niet kon schrikken van de motor. In de Vecht is de snoek zo gewend aan buitenboordmotoren en verschillende bootformaten, die komt juist op de trillingen van de motor af omdat hij weet dat door de wervelingen van de propeller en het boekwater aasvis is de problemen komt en een gemakkelijk maal vormen. De Pike in Lough Allua had minder lef en was niet zo slim als zijn Hollandse clangenoten. Deze Ierse Pikes waren groot, lui en hielden niet van lawaai aan de kop.

    Volgens Greg zou het de volgende dag weer mooi (vis) weer zijn en besloten we gelijk maar 3 visboten + motor te reserveren voor de jacht op zo’n grote dikke vette luie Lough Allua Pike. Voor vertrek de volgende morgen zou Greg onze uitrusting, en dan met name de pluggen e.d. checken op inzetbaarheid. Mochten ze te klein en dus te ondiep duiken had Greg in zijn viswinkel de nodige geschikte pluggen te koop. Tijd om de spullen uit te pakken en de Vistriphuizen in te delen. De De Kleine clan nam de beide accommodaties naast de serre in, de Beunken en Max moesten een klein stukkie over de binnenplaats lopen naar hun vertrek. Klein van opzet, maar groot genoeg voor een Vistrip. Zo moesten de Beunken en Max eerst de deur naar de bovenverdieping sluiten om in de badkamer te kunnen. Mocht één van hen na pleebezoek de badkamer willen verlaten, maar was één van de medebewoners de deur onderaan de trap vergeten te sluiten dan was de blokkade van de plee compleet. Maar goed dat de concurrentie in een andere bungalow zat, anders zou er deze Vistrip meerdere malen een Vistrippers van de andere clan missen op het ochtend, middag en/of avond appel. T-Bone for diner
    We hadden voor de gehele Vistrip een ontbijt besproken. Het diner zou per dag (kunnen) worden afgesproken, zowel het tijdstip als de inhoud van de menukaart. Deze eerste gezamenlijke Vistripavond had Eric het diner in de serre gepland en kon Sigi haar reputatie van voortreffelijke familiekokkin voor een tweede avond gaan invullen. In de serre hadden ze een grote tafel voor 9 Vistrippers gemaakt welke deze Vistripweek zou uitgroeien tot onze stamtafel voor ontbijt, middagborrel, studietafel, muziektafel, dinerstek en bar. De wijn, biertjes en cola kwamen op tafel voor de toast op een geinige Vistripweek.

    Het voorafje was een krachtig groentesoepje, waarna een grote T-bone (foto), groente lasagne en friet het hoofdgerecht vormde.
    En wanneer het aan een tafel met Vistrippers stil wordt is dat het gevolg van negen smaakvol van hun diner genietende Vistrippers die hun mond vol hebben en houden. Al snel volgde de eerste goedkeurende opmerkingen aan het adres van kokkin Sigi. Het nagerecht was een schoteltje gemengd fruit waarna koffie, thee en Irish koffie het avondmaal completeerden.

    Onder het afruimen informeerde Greg naar onze plannen voor de komende dagen. Wanneer we op zee wilden gaan vissen stelde hij voor om dat op donderdag te gaan doen. Het weer (golfhoogte) en tij was prima voor een dag op zee. Marc had gelezen dat er ook vanaf de kant op zeebaars e.d. kon worden gevist maar Greg zei dat het tij daar in deze tijd van het jaar niet gunstig voor was. De beste vistijden voor het kantvissen waren ’s morgens voor 5 uur en aan het begin van de avond. Dat werd hem dus niet. Er was nog 1 boot vrij om te boeken en die werd toch maar besproken. Eén nadeel, er mochten maar negen man inclusief scipper aan boord. Er kon dus helaas 1 Vistripper niet mee. Dat viel niet echt in vruchtbare Vistrippersbodem en zoals een Vistripper betaamd werd Gerg direct bestookt met opmerkingen als:

    Eric: “ No worries Greg, we will bridbe the skipper"!
    Greg: "Nooooo"!
    Max:”or we’ll through the scipper overboard en pick him up on the way back”

    Maar Greg vertelde dat de skipper z’n licence zou verliezen wanneer bij controle werd ontdekt dat er een man teveel aan boord was. Geen optie dus die extra aangemonsterde Vistripper. Harry en Marc gaven aan als vrijwilliger thuis te blijven omdat ‘takelvissen’ niet hun favoriete vis hobby is. Greg werd gevraagd de zeevisdag te boeken, we zagen later wel wie er thuis zou blijven.

    De Baco en de Heinekens werden uit de Vistripperskamers gehaald waarna de dinertafel werd omgedoopt in de Vistrippersstamtafel. Nadat het eten was gezakt en de nodige verhalen over tafel waren gegaan kwam de schaal worst en kaas nog ff langs. Er volgende een paar uurtjes OH-en waarna de laatste Vistrippers kort voor 2 uur de serre verlieten. Dat was leuk hoor, onze Sigi de vorige avond met die Ierse lullaby ‘when Irish Eyes are smiling’ , maar Marc ging toch meer voor de Reggae........

    ....een afsluiting in stijl met een tribute aan Bob Marley met een knetterend optreden van Bruno Mars, Sting, Rihanna en zoon van Bob, Ziggy Marley;


    De eerste visdag op Lough Allua.

    ..............“the best way to make your Pike dreams come true, is to wake up”..............en dus waren de Vistrippers al vroeg bij de pinken. Alle Vistrippers waren deze woensdagmorgen optimaal gemotiveerd om een Pike van Champion formaat uit Lough Allua te trekken waardoor kort na 8.00 uur de laatste Vistrippers hun benen onder de ontbijttafel hadden geschoven.
    Greg had de ontbijttafel verzorgd, kwam de koffie en thee brengen en vroeg kort om de aandacht. Hij had een verzoek aan de Vistrippers. Die morgen had hij bij het klaarzetten van het ontbijt kunnen constateren dat het de eerste gezamenlijke avond van de Vistrippers op Ierse bodem zeer gezellig was geweest. Hij had de tafel aangetroffen vol met blikjes Heineken, resten van noten en andere peulvruchten, en borden mosterd met afgekloven stukkies worst.

    Greg: “gentlemen, would you be so kind to clean up the table before leaving the sunroom”?
    Vistrippers: “sorry Greg, won’t happen again…tomorrow the breackfasttable will be spick and span”!

    Normaliter betekent dit dat de Vistrippers een grote afvalzak pakken, de onbruikbare spullen daar in dumpen en vervolgens in een grote container deponeren. Zo niet bij Tir na Spideoga. Greg liet ons na het ontbijt zien dat in dit deel van Ierland, Co. Cork, afval gescheiden dient te worden ingezameld. En dat gescheiden bleek daar ook echt gescheiden! Zo waren er containers voor glas, plastic, groente, papier, textiel en metalen. Mooie stek voor je schoenen Harry! Die Greg verwachte dus van de Vistrippers dat ze ver na middernacht hun afval keurig in de daarvoor bestemde afvalcontainer zouden mikken. Volgens Greg stond hem een forse boete te wachten wanneer de plaatselijke afvalophaler bij controle zou ontdekken dat er per abuis een stukkie plastic tussen het glas was gedeponeerd.

    Bij die opmerking sloeg de twijfel toch ernstig toe in de Vistrippersgroep, als dat maar goed ging ?!

    Want als Vistrippers ergens om bekend staan dan is het wel om het feit dat het toch een aangenaam ongeregelde zooitje kan zijn m.b.t. de properheid gedurende een Vistripweek. Voorbeeldje in de vorm van een raadsel; ra-ra wat zijn die twee dingen op de foto ? Dat zijn de schoenen van Harry..........!?......., hij had de eerste dag zijn schoenen gemold en zoals jullie zien waren die allesbehalve waterdicht. Enja, waar leg je ze dan neer.........natuurlijk, boven op de serre van gastheer/milieubewuste/greenlefter Greg.
    Jullie snappen het al, die afvalboete voor Greg had hij al min of meer in the pocket!

    De volgende inspectie van Greg kwam na het ontbijt. Zoals gezegd lag, zwom en at de Lough Allua Pike in deze tijd van het visjaar op grotere diepte en was het zaak met grote diepduikende pluggen te gaan vissen. Voor vertrek lieten de Vistrippers Greg hun zwaarste pluggen uit hun visuitrusting zien. En die inspectie ging ongeveer als volgt:

    Ton: “ are these ok Greg”?
    Greg: “ nooooo, al much to shallow diving plugs”!
    Herman: “and these”?
    Greg: “no, no good”!
    Harry: “ and mine”?
    Greg: “no, all to lite”!
    Max: “ this is my biggest one”!
    Greg: “you could try it, but I doubt it”!
    Marc: “ and this shad”?
    Greg: “only when you spin wit hit, not for trolling”!

    Met andere woorden, Greg kon z’n mini fishing tackleshop openen zodat de Vistrippers een aanslag konden plegen op zijn voorraad XXL pluggen.

    € 20 tot € 25 het stuk, dus die Greg had een prima omzet op deze eerste Vistripdag. Met dit formaat pluggen had geen Vistripper ervaring. Die dingen waren een perfecte imitatie van Forellen, Voorn en Zeelt van ruim 40 cm met daaraan drie ‘maat 2’ dreggen bevestigd. Max kreeg van Greg ook nog de opmerking te incasseren dat zijn spinhengels voor het trollen en inwerpen van deze joekel pluggen te licht waren. De prijzen van de zware roofvishengels waren alleszins redelijk. Voor € 50 had Max een zware variant waarmee hij een record Pike easy uit het Lough zou kunnen trekken. Greg gaf vervolgens elke visbootbemanning een overzichtskaart van Lough Allua mee met daarop de diepteaanduiding. Die varieerde van 1 meter dicht onder de kant tot ruim 30 meter op z’n diepste stek.
    Het materiaal zou deze Vistripdag dus niet meer voor beperkende vangstresultaten kunnen zorgen. Alle Vistrippers waren optimaal geütiliseerd, alleen de buitenboordmotoren nog in de blauwe Vistripbus gepakt en de Vistrippers konden de berg afzakken naar de aanlegplaats van de visboten.

    Hoor ik nu de Vistripsite bezoekers denken; “ dit verloopt veel te gladjes, er gaat toch ook altijd wat fout op zo’n Vistrip”?

    Klopt, nog ff geduld, lees rustig verder.
    Het visweer was perfect, een rustig kabbeltje op het water van het uitgestrekte Lough en de zon al hoog aan de grotendeels blauwe hemel (.......wacht nou ff, het gaat zo fout). Het vismateriaal werd in de visboten ‘Pike’, ‘Trout’ en ‘Roach’ geladen en de buitenboormotoren geïnstalleerd. Vanuit de visboot van de Beunken + Max klonken ondertussen dezelfde geluiden als de dag ervoor. Max was met een grotere motor op (wederom) de achtersteven van de ‘Pike’ in de weer en kreeg ook deze motor met geen mogelijkheid op z’n daar voorbestemde plek.

    Max: “dat geloof je toch niet, past dat ding weer niet”!
    Eric: “is dat dan weer dezelfde motor als gisteren “?
    Max: “ nee, heb ik nog gevraagd aan Greg........dit moest volgens hem de goede zijn”!
    Marc: “ wacht maar, ik pak wel ff een steen dan maken we dat stuk hout wel een stukkie smaller zodat hij erop past”!

    Na het nodige gebeuk paste de motor echter nog steeds niet. Op de parkeerplek van de boothaven stond een grote vrachtwagen en Marc ging ff vragen of de chauffeur een grote hamer o.i.d. in z’n gereedschapkist had. Dat had hij en Marc kwam terug met een zwaar stuk ijzer, maar ook dat bracht geen soelaas. Met geen mogelijkheid paste die motor op de achtersteven. Dan maar proberen of een van de andere motoren op de ‘Pike’ paste en dat bleek het ei van Columbus.

    Nu hoor ik jullie weer denken; “dat stelt niks voor, gewoon een motor verwisselt............dat bedoelen we niet met een echte Vistrippersstunt”! .................en op het moment dat Max de motor op z’n plek schoof ................kwam een PLONS-Spartel geluid uit de richting van de boot van Maikel en z’n Opa !
    Grote consternatie en bulderend gelach............Maikel was in actie gekomen om de overboord gekieperde drijfnatte Ton weer binnen de ‘Trout’ te trekken. Bij het verwisselen van de buitenboordmotor had de ‘Trout’ een voor Ton onverwachte + extreem overhellende slagzij gemaakt waardoor hij headfirst richting River Lee ging. Ton schrok zich de pleures in het ijskoude water en dacht dat hij koppie onder zou blijven, maar gelukkig was het water amper 1 meter diep en trok Maikel z’n Opa met een korte zwiep weer aan boord.

    Dat is toch wel weer een echte Vistrippersstunt, daar kunnen we weer mee thuis komen.

    Het vertrek werd zodoende met weer een half uur uitgesteld omdat de nog droge Vistrippers niet meer bijkwamen van het lachen, en Ton eerst van droge kleren moest worden voorzien. De Vistrippers met dezelfde confectiemaat doneerden allemaal een kledingstuk waardoor Ton niet terug hoefde naar z’n koffer op de berg om droge kleren te gaan halen. Denk je dat dit wel weer voldoende was voor de eerste vismorgen op de Vistrip, maar nee hoor.
    Toen alle visboten klaar waren om de trossen los te gooien vertrokken de visboten van de De Kleine clan als eerste, waarna de gebroeders Beunk en Max als laatste aanstalten maakten om de River Lee af te zakken richting Lough Allua. Marc nam plaats op de achtersteven en werd de skipper. Hij draaide de ontluchtingsknop open en wilde een eerste slinger gaan geven om de motor te starten toen hij zag dat er een niet onbelangrijk deel van de uitrusting ontbrak.

    Marc: “de tank benzine zijn we vergeten”!
    Max: “tank benzine....?...., die hadden we gisteren toch ook niet”?
    Marc: “nee, maar we hebben nu een andere motor”!
    Eric: “OOOOh shit, die ligt natuurlijk in de bus, en die sleutel hebben de DE Kleines”!

    ............en op de achtergrond stief het geluid van de motoren van de concurrentie langzaam uit het gehoor en was de Vistrippersconcurrentie al lang en breed uit zicht verdwenen. Max was intussen uitgestapt en richting bus gelopen, wellicht lag de tank in de bus en hadden ze die niet afgesloten..........maar dat bleek ijdele hoop.

    Max: “ en die tank benzine ligt hier er ook niet in, die hebben ze aan boord van één van hun visboten”!
    Eric: “ ik probeer ze wel ff te bellen”!
    Marc: “ veel succes, die horen die mobiele telefoons nooit met die herrie van die buitenboordmotoren”!
    Eric (belt Harry): “ .......die neemt niet op........voice mail........hé Harry, één van jullie visboten heeft onze tank met benzine aan boord, ik tracht de anderen ook te bellen maar probeer jij ze ook ff te zeggen dat wij niet weg kunnen”!
    Eric (belt Nico): “ .......die neemt niet op.......voice mail.........hé Nico, één van jullie visboten heeft onze tank met benzine aan boord, ik tracht de anderen ook te bellen maar probeer jij ze ook ff te zeggen dat wij niet weg kunnen”!
    Eric (belt Herman): “ .......die neemt niet op...........voice mail..........hé Herman, één van jullie visboten heeft onze tank met benzine aan boord, ik tracht de anderen ook te bellen maar probeer jij ze ook ff te zeggen dat wij niet weg kunnen”!
    Marc: “ die horen dus helemaal niks, probeer anders Nils of Maikel ff”!
    Eric (belt Nils): “.....yep, contact, hé Nils, één van jullie visboten heeft onze tank met benzine aan boord, ik heb geprobeerd Harry, Herman en Nico te bellen maar die horen hun mobiel niet. Kun jij er ff voor zorgen dat die tank weer hier komt.........OK, bedankt”!

    Een half uurtje later kwamen Herman, Harry en Nils de River Lee weer opvaren richting aanlegplaats van de brandstofloze Vistrippersboot. Er werden nog wat geinige verwijten uitgewisseld bij het overhandigen van de benzine, waarna eindelijk alle Vistrippers op jacht konden naar de big Pike. De stekken die op de viskaart van Lough Allua waren aangegeven met diepten variërend tussen de 4 en 8 meter werden door de Vistrippersboten als eerste afgevist.
    Voor de middag werden er wat WhatApps en smsn uitgewisseld maar er was nog geen Vistripper die een Pike aan boord had weten te trekken. Herman, Nils en Eric hadden wel een aanbeet gehad. Hun pluggen hadden behoorlijke schade opgelopen maar die joekel dreggen hadden ze helaas niet in de bek van de Pike vast kunnen zetten. In de boot van Max de de Beunken had Eric zelfs twee maal achterelkaar op de zelfde stek een aanbeet gevoeld.
    Op de eerste aanbeet was Eric z’n hengel even een paar tellen in zijn spanboog blijven staan maar had de Pike de plug toch weten te lozen. Marc stuurde de boot na een rondje over de inham een tweede keer over de stek waarna Eric op hetzelfde traject nogmaals een aanbeet kreeg. Helaas schoot de vis na een paar seconden weer los en zagen ze bij het binnenhalen van de plug aan er op de staart van de kunst-Zeelt een paar beste japen zaten. Later die middag lieten ze ook nog hengels met dode live-bait over de stek drijven maar de Voorn werd niet gepakt. In de loop van de visdag trok het Deja Vu gevoel door de Vistrippersboten. Op eerdere Vistrips op de grote Loughs in het midden en Noorden van Ierland hadden ze ook weinig grote Pike kunnen haken. De tactiek en techniek was deze visdag toch volgens aanwijzingen van de kenner van het viswater Greg, en toch waren negen Vistrippers niet in staat om een Pike te haken.

    Wat deden we in St. Patrick name fout?

    Vanavond nog maar is checken bij Greg en de andere gasten van Tir na Spideoga. In Nederland vangen de Vistrippers regelmatig een Snoek, maar in Ierland wilde het op groot viswater maar niet echt lukken. Nico, Maikel en Ton hadden het als eerste gehad met het trollen, zei hadden in de middagzon een stek op de rotsen gezocht en waren gaan vissen op witvis. Dat was wel ingooien en ophalen, maar de daar uitgezette live-bait werd niet gepakt door een Pike. Ook waren de nodige pluggen verspeeld waardoor de eindscore voor de Vistripdag resulteerde in ruim € 250 op de bodem en in de snags van Lough Allua. Verder hadden de Vistrippers een perfecte visdag gehad, kop in de zon, biertje en lunch aan boord en vissen in een prachtige omgeving.

    Voor het losgooien van de trossen die ochtend was afgesproken dat we rond vijf uur terug zouden zijn om nog ff een biertje te gaan pakken in de plaatselijke pub in Inchigeelagh. Geen Pikes in the bag, dan maar een extra biertje in de pub. Op de terugvaart stuurden de Vistrippersboot van Max de Beunken nog even langs een beroemd eilandje in Lough Allua, De Crannóg.

    Deze Crannóg is een soort van oude lough-woning, gebouwd op een kunstmatig eiland, en deze vond men in het grootste deel van Europa en dateren voornamelijk uit de vroeg-christelijke periode, maar kan een paar duizend jaar oud zijn. Veel crannogs werden gebouwd als defensieve hofsteden en vertegenwoordigde symbolen van macht en rijkdom. Het stelde zoals je op de foto ziet niet veel voor, maar we hadden weer met wat Middeleeuwse Ierse cultuur kennis gemaakt.

    Bij het afmeren langs de kade van het boothaventje werden we begroet door een stel kinderen die op, langs, en tot onze stomme verbazing ook in het ijskoude water van het haventje aan het ravotten waren. Ze vroegen of we wat gevangen hadden en of we nog wat maggots konden missen. Hun moeder zag e.e.a. met plezier en goedkeuring vanuit een aftands busje gade. We kregen de indruk dat die bus ook het vaste postadres van de hele familie was. De (rasechte Ierse) moeder was een BBQ aan het klaarzetten en in het busje lagen verder alle benodigdheden voor een verblijf buitenshuis. En vrolijk dat het stel was, die hadden het prima naar hun zin, want de volgende dag werden we wederom door deze Ierse family begroet.
    Maar intussen was het hoogste tijd voor een biertje;

    Vistrippers: “have fun mom and kids, were off to the pub”.

    Toen we wegreden van de parkeerplaats bij de visboten zagen we een jongen in een tuin die wat aan het oefenen was met een slaghout en een balletje.

    Hij kaatste de bal een paar maal met die uitvergrote hockeystick omhoog waarna hij de bal tegen de muur van een huis aan sloeg. In de tuin zagen we ook wat rood witte vlaggetjes en linten hangen en de diepere betekenis van dit tafereel zou ons later die dag en de Vistripweek duidelijk worden.

    De Pub-neus van de De Kleines leidde ons naar een Pub tegenover een van de bekendste en opmerkelijkste winkels in County Cork en Ierland, Johnny Timmy Johnny’s shop. De winkel is gebouwd over een riviertje dat door het dorp stroomt en was gebouwd op betonnen pijlers en platen. Volgens de info op het Ierse-VVV bord naast het gebouw gaf het midden van het stromende water de grens aan tussen twee Townlands. De helft van de winkel is in Inchigeelagh Townland en de helft in Carrigleigh Townland. De winkel was gebouwd van golfplaten met een halfrond dak en zo te zien kon het wel een opknapbeurt gebruiken.
    Een van de foto’s laat de winkel zien wanneer er water door het riviertje stroomt, maar tijdens ons bezoek was het riviertje opgedroogd waardoor het plaatje toch wat minder pittoresk oogt.

    Genoeg van dit culturele hoogstandje, tijd voor een pint.

    De pub was ‘ D O’ Donovan ’ gedoopt, en van buiten zag het er leuk uit met een terras in de zon. Maar toen we binnenstapten was het alsof we per abuis in de schuur van Mr. D O’Donovan waren terechtgekomen. Maar een bar in je schuur bouwen doe je ook niet snel en toen we de Murphy’s, Guinnes en Heineken hendels van de tapinstallatie zagen begrepen we dat we toch echt in een pub waren binnengestapt. De barkeeper die door de deur achter de bar kwam binnenstappen vertoonde verbluffende gelijkenissen met ‘malle Pietje’ uit Swiebertje. We werden zoals in elke Ierse pub die je binnengaat vriendelijk begroet en al rap proefden we dat de biertjes lekker koud waren, so who cares the place looks like shit?!
    Tweede rondje was van Nico, die was daywinner geworden met de vangst van de grootste Voorn. Er hing (zowaar) iets wat leek op een flatscreen aan de wand waarop een sportwedstrijd werd getoond en dat had iets weg van een strijd op leven en dood tussen ruim 20 Neanderthalers met een uit de kluiten gewassen hockeystick die jacht maakten op een soort honkbal bal en elkaar, in een poging de bal tussen de palen van een rugbygoal te rammen. De barkeep vertelde dat het hier om een potje Hurling ging. Het waren herhalingen in voorbereiding op de big final van die zondag voor 80.000 knotsgekke Hurling Ieren in Cork Park stadion in Dublin.
    Dat Hurling was volksport nummer 1, dan kwam Irish footbal (wordt ook gespeeld met een stick en lekker op elkaar inrammen om de bal). Pas daarna kwam soccer, volgens de meeste Ieren een sport voor mietjes. Toen de barkeep hoorde dat we uit Nederland kwamen snapte hij dat wij wel geïnteresseerd waren in soccer, en op de vraag of hij de volgende avond Nederland-Estland op z’n tv zou vertonen zei hij dat hij er alle moeite voor zou doen. Hij draaide zelden zo’n omzet op een doordeweekse dag dus wanneer hij kon zorgen dat hij die Hollanders een hele avond op bezoek zou krijgen was zijn voortbestaan weer met een half jaartje verlengd. Eric gaf de barkeep zijn mobiele nummer en wanneer hij een betaalzender zou kunnen vinden waarop de wedstrijd werd uitgezonden zouden we bericht van hem krijgen. Intussen waren er twee plaatselijke pub bezoekers aan de bar komen hangen en bestelden een Guinness.

    Omdat Marc altijd koppijn krijgt van veel bier en had gehoord dat je van dat Guinness geen koppijn krijgt, en dat drinkers van dat donkerbruine vocht ook nog eens de nodige zeldzame vitamines binnen krijgen deed hij nog een poging. We hadden ooit bij onze ontvangst in Portumna door de havenmeester van de Carrick Crafts een paar blikken Guinness gekregen, maar die waren de huig van de Vistrippers niet gepasseerd. Met dat spul werd het waterpeil van Lough Derg ietwat verhoogd. We hadden tijdens eerdere bezoeken aan Ierse pubs gehoord dat je (wilde je aan dat Guinness wennen) er ff een paar moet drinken voordat je de smaak gaat waarderen,.........en verdomd, na 3 half pints was Marc de rest van de week niet meer van de Murphy's Guinness af te krijgen. Intussen was hij in gesprek geraakt van de barbezoekers uit Inchigeelagh en hij vroeg of ze ook wat wisten over de Pike vangsten op Lough Allua. Tot zijn stomme verbazing kreeg hij te horen dat er sinds enkele jaren minder Pike worden gevangen omdat Polen het Lough al aardig hadden weten leeg te vissen. Net zoals we al in Nederland hebben kunnen ondervinden houden die Polen er een vervelende gewoonte op na. Die vreten alle vis die ze vangen op, dat levert ze namelijk een goedkoop diner op. De bevolking Pike in het Lough was in de afgelopen 5 jaar volgens de Ieren daardoor al aardig gedecimeerd. Logisch dat Greg dat niet op z’n site en aan ons had voorgelegd, dat zou zijn klandizie behoorlijk negatief hebben beïnvloed.
    Intussen hadden Eric en de barkeep hun tv deal afgerond en kreeg Eric nog een leuke anekdote van de barpeer te horen.
    Als geïnteresseerde pub-business man had Eric hem gevraagd wat nou een drukke dag voor de pub betekende, hoeveel pub bezoekers kreeg hij zo op een dag aan de bar en over de vloer. De barkeep zei dat het ’s morgens voor 11 uur het drukste deel van de werkdag voor hem was. De pub had namelijk in Inchigeelagh de bijnaam ‘the Clinic’. Op vaste dagen in de week zat de pub ’s morgens vol met Ieren die door diverse oorzaken geen job hadden. Die kwamen dan met z’n allen een paar pints halen en dan werd het groot feest in de pub (want wat moet je anders in zo’n dorp in the middle off nowhere) met feestvierende (?) en vooral luidkeels zingende Ieren uit de weide omgeving die wel zin hadden een vrolijke onderbreking van de dagelijkse sleur.That’s the spirit !
    De film 'one flu over the cuckoo's nest' was meer dan waarschijnlijk gebaseerd op de gasten van ‘the Clinic’.
    We namen afscheid van de pub bezoekers en de barkeep en lieten de laatste weten dat we hoopten dat hij nog zou bellen, want dan konden we Oranje op een groot scherm zien in plaats van op de laptop van mister gadget Harry.

    Het terrein van Tir na Spideoga oprijdend werden we begroet door Greg die vanzelfsprekend benieuwd was naar onze vangst. Ook hij was teleurgesteld dat zijn Hollandse gasten niet succesvol waren geweest, maar Greg was zelf ook niet echt druk geweest met drillen van een Pike op zijn visdag. Slechts 1 Pike boven water, en voor de rest geen actie. Hij vertelde dat die morgen twee Italianen waren gearriveerd en ook zei hadden geen Pike kunnen haken op hun visdag op het Lough. De Pike had er deze woensdag geen zin in gehad, wat het zelfvertrouwen van de Vistrippers weer een beetje oppoetste. Sigi kwam vertellen dat er een dikke Steak op het menu stond, en deze culinaire opkikker zorgde ervoor dat de Vistrippers hun visprestaties terplekke van hun harde schijf hadden gewist. Want het vooruitzicht op een Ierse Steak doet alle negatieve gedachten direct verdampen, want we hadden in al die Vistripjaren in Ierland geproefd dat je op deze aardkloot weinig stekken vindt waar beter rundvlees op je bord kan worden geserveerd.
    Voor het diner pakten de Vistrippers nog ff een douche en werd de laatste overgebleven gedachten over het missen van de Pike vangst weggespoeld, en schoven de Vistrippers kort voor na zevenen hun voeten onder de dinertafel. In een hoek van de serre hadden de twee Italiaanse visgasten ook een tafel bezet, en toen we hun vertelden dat onze Pike vangsten nog niet over naar NL te schrijven waren vertelden ze dat zij ook nog niet erg tevreden waren over hun vangst. Ze waren van ’s morgens 8 tot kort na zessen bezig geweest en hadden een meter-Pike en een kleintje gehaakt. Aan hun outfit te zien waren het professionele vissers, maar een garantie op kwaliteit is dit nou ook weer niet want Italianen staan er toch om bekend dat hun kleding er z.w.z. altijd tip top verzorgd uit ziet. Enkele Vistrippers hadden echter een blik geworpen op de inhoud van hun visbus en ook dat materiaal was tot in de puntjes geregeld. Die bus zag er allerminst hetzelfde uit als het Vistrippersinterieur van de Vistrippersbus. Daar sneuvelt elke Vistrip wel een hengel, leefnet of stoel omdat het hele zakie in willekeurige volgorde op elkaar wordt gestapeld. Zo niet in de visbus van de Italiaanse visfanaten, die was keurig netjes ingericht met opbergtassen, hengelsteunen en afscheidingen voor visstoelen en overig vangstmateriaal. Die twee hadden hun spullen perfect voor elkaar, wat uit latere gesprekken zou blijken maar daarover zondag meer.

    Greg kwam het bier en de wijn brengen waarna gelukkig niet veel later de Steak, eigengemaakte dikke friet en salade werd uitgeserveerd. Van die Steak van Medium tot Blue was het weer genieten geblazen. Je mes vliegt er met minimale weerstand doorheen waarna het sappige stuk vlees de smaakpapillen doet dansen. Helaas kon alleen de friet en mayo worden nabesteld, maar klagen hoorden je niet één Vistripper. Twee vanille ijsbolletjes als nagerecht waarna de Vistrippers hun diner voldaan afsloten met de Irish coffee en thee. Er werd nog even getwijfeld of we het dorp in zouden gaan voor een biertje in ‘the Clinic’, maar na het eerste biertje waren de Vistrippers niet meer weg te slaan van hun stamtafel in de serre. Lekker OH-en over de volgende Vistripdag op zee, het leven, Vistrips en wat zo meer over tafel komt. In de loop van de nacht zakken dan de Vistrippers één voor één hun nest in waarna de laatsten de tafel afruimen en een poging wagen om het afval in de daarvoor bestemde afvalcontainer te gooien.........toch de volgende morgen maar ff checken of dat goed gegaan was!

    Eerst maar is ff dromen over de Vistripdag op zee, als dat maar geen nachtmerries worden, want Vistrippers........

    ......did you know !


    Vissen op de Celtic Sea.


    ................kort na zeven ging de wekkerApp........en hoorde we daar Ierland al fluisteren..........

    De zee visdag stond op het Vistripprogramma en omdat het ruim een uur rijden was richting Atlantische oceaan hadden we Greg gevraagd het ontbijt voor 8 uur klaar te zetten. Het weer zag er deze ochtend prima uit, blauwe hemel en geen zuchtje wind toen we al dan niet en min of meer uitgeslapen de serre binnenstapten. De geur van toast uit de broodrooster kwam ons al tegemoet en voor de rest lagen de eitjes, de eigengemaakte bessen en aardbeienjam, jus de range, bruine bollen en dampende koffie klaar voor een stevig ontbijt. Al werden er geen hoge golven voorspeld, een goed gevulde maag verminderde de kans op een over de reling bungelende zeezieke Vistripper.

    Er moest ook nog ff een belangrijke knoop worden doorgehakt, welke Vistripper zou niet de zee op gaan?

    Harry en Marc hadden er geen moeite mee om in de buurt van Lough Allua te blijven maar het was Harry die aangaf voor een dag wandelen, bramenplukken en fotoschieten te kiezen. Dat zijn nu weer geen hobby’s van Marc dus die besloot toch aan te monsteren als bemanningslid op de diepzeevisboot. Tijdens het ontbijt zei Greg dat hij de eventueel te vangen makreel wel voor ons wilde roken wanneer we ze mee naar Nederland wilden nemen. Hij moest er dan zo’n 40 hebben, dan was het voor zowel hem als ons een rendabele onderneming. Van de gedachte aan gerookte makreel liep het water ons al uit de ontbijtmond, Greg werd gevraagd de voorbereidingen alvast te treffen voor het roken van de Vistrippersmakreel. Tijdens de Vistrip naar Frankrijk hadden we namelijk goede ervaringen gehad met het roken van de door de Vistrippers gevangen forellen.
    Kort voor 9 uur werden de auto’s gestart voor de tocht van een kleine 50 km naar de haven van Union Hall in West Cork (het zuiden van Ierland, zie image). Greg had ons de naam van de boot, de ‘Boy Scott’ gegeven en het telefoonnummer van skipper Adrian.
    De trip naar Union Hall voerde ons over de kenmerkende kronkelweggetjes door het heuvellandschap richting zuiden. Op diverse bordjes langs de weg konden we lezen dat dit gebied de ‘Green Valley’ werd genoemd, en jullie begrijpen dat ze niet al te lang over die naam combinatie hebben moeten vergaderen. Daar hebben ze in County Cork geen drie lagen ambtenarij en plaatselijk referendum voor nodig.
    Groener dan groen vind je het niet in heel Europa.
    De Citroën van Max met navigator Marc reden voorop in de rally en ondanks dat Max als ervaren rallyrijder bekend staat duurde de trip door al dat wenden, draaien, springen en keren langer dan gedacht. Iets over de helft van de route werd een pitstop gemaakt omdat het ontbijt al weer aardig gezakt was. Sommige Vistrippers wilden het zekere voor het onzekere nemen en gingen toch wat extra foerage inslaan voor de dag op de Celtic Sea. Ook het pinapparaat van het dorp werd nog even leeg getrokken waarna koers werd gezet voor het laatste stuk richting Union Hall. De Oceaan kwam in beeld en niet veel later reden we langs de delta voor het vissersdorp en konden we zien dat het laag tij was. We zagen al wat vis aan de oppervlakte dobberen maar toen we over de brug van Union Hall reden konden we pas zien dat het niet een paar vissen waren, maar er zwommen hele scholen van rond de meter+.

    We waren aan de late kant want anders hadden we de hengels uitgepakt en tussen die buffels uitgegooid, nu bleef het bij wat foto’s en reden we niet veel later de haven van Union Hall binnen. Er lagen een stuk of 5 vissersschepen en even later zagen we een man op de kade staan. Dat kon onze skipper zijn en zowaar zaten we gelijk op de stek van bestemming. Het was Adrian, maar z’n boot was niet te zien. Tenminste, we namen aan dat we niet met zo’n schip op zee gingen die voor ons aan de kade lagen. Bij navraag zeiden die vissers dat we dan wel een week vrij moesten nemen, want dat was de planning van hun aanstaande trip. Die ‘Boy Scott’ van skipper Adrian was een flink stukkie kleiner. Door de eb kwam hij niet boven de kade uit en moesten de Vistrippers hun klim en klauter kwaliteiten toepassen om aan boord van de Boy Scott te komen.
    De algemene verwachting die de Vistrippers kenbaar maakten was dat Ton waarschijnlijk met de dubbele salto + ritberger + driedubbele schroef aan boord, dan wel ‘naast’ boord in het water zou belandden........maar kleinzoon Maikel begeleide z’n opa met het nodige til en ondersteunwerk veilig aan boord. Ook tijdens de afdaling van Nico stonden de Vistrippers klaar met hun camera’s, maar ook Nico z’n knieën doorstonden de klauterpartij naar de Boy Scott. De hengels stonden klaar in de steunen rond de reling op het achterschip, maar Marc vroeg de skipper of er ook met een wat lichter exemplaar kon worden gevist voor het betere drill werk van een zeevis. Dat was geen probleem en dus namen Max en Marc een matchhengel mee aan boord.

    Voor vertrek werd Nils opeens de meest populaire Vistripper aan boord, als eerste zag Nico hem iets in zijn mond steken en vroeg:

    Nico: “Hé Nils, doe mij zo’n snoepie”!
    Nils: “dit is geen snoep, dit zijn pillen tegen zeeziekte”!
    Vistrippers in koor: “doe mij ook zo’n pilletje Nils”!

    En zo was Nils binnen no time van z’n strip pillen af. Trossen los, gassen naar de beste visgronden voor de Ierse kust. Bij controle van het aanwezige materiaal zagen we dat skipper Adrian de spullen goed voor elkaar had. Prima hengels met volle molens die waren opgetuigd met een bonk lood en daarboven een paternoster met een stuk of 5 veren. We gingen eerst op makreel vissen en Adrian zei dat we die daarna zouden gebruiken als aasvis voor de vangst van de grotere Pollak, Conger Eel en andere exoten. Op de tocht uit de haven zagen we een paar zeerobben liggen en die hadden nog weinig interesse in de vertrekkende visboot met Vistrippers. Maar Greg had ons al verteld dat ons bij het binnenvaren van de haven na de visdag op zee een verrassing zou wachten. En die zeerobben zouden daar een geinige hoofdrol in spelen, maar daarover later meer.
    De vaart verliep voorspoedig al sloeg de twijfel nog ff in de Vistrippersgroep, want wie zagen we daar weer heel stiekem de stuurhut in kruipen en de stek naast de skipper innemen........hoewel we het hem nog uitdrukkelijk hadden verboden.............juist, Herman.
    Om het risico uit te sluiten dat we deze visdag ergens voor de kust van Nova Zembla zouden eindigen werd Adrian even op de hoogte gebracht van de navigatie en stuur kwaliteiten van Vistripper Herman. De anekdotes van eerdere Vistrips werden Adrian in geuren en kleuren verteld.

    Vistrippers: “so don’t let him stir the rudder, bes ure that he keeps his hands in his pockets.
    Adrain: “ I will do that boy’s, i don’t vancy a trip to the actic”!

    Vervolgens zette Adrian koers richting een rotsformatie van enkele hectare groot dat een paar honderd meter onder de kust lag. Iets voorbij het eilandje konden voor het eerst de zeehengels overboord gehangen worden. De skipper liet de Boy Scott over de uitgekozen stek driften waar het volgens de fishfinder wemelde van de makreel. Adrian instrueerde de Vistrippers over de vangstmethode. De pond lood naar de bodem later zakken, iets van de bodem omhoog draaien en de veren van de patenoster in beweging houden. En dat die Celtic Sea nog vol zat met vis merkten de Vistrippers die hun kunstaas als eerste boven de bodem hadden aangeboden. Het was direct raak en alle Vistrippers konden niet veel later makreel aan boord takelen. Binnen de kortste tijd hadden we een grote emmer vol en waren er voldoende aasvis gevangen voor de jacht op het grotere werk.
    De skipper stuurde de boot verder uit de kust en toen we ongeveer de dubbele afstond van de vaste wal waren ging hij op z’n fishfinder en grondradar opzoek naar een mooie stek boven een rif.

    De rigs werden aangepast. Enkele Vistrippers kozen voor een soort blinker met daaraan een grote rode kunstworm waarmee een Pollak kon worden verlijd om te happen. Wie op Conger Eel wilde jagen kreeg een rig die direct duidelijk maakte dat degene die zo’n beest haakte een beduchte tegenstander van de bodem omhoog moest zien te draaien. De haak was van het formaat zoals we die in Spanje bij de jacht op Meerval gebruikten. De onderlijn was van 0.80 nylon !!!!!, en op de haak werd een in de lengte doorgesneden Makreel zonder ingewanden geprikt. Een derde mogelijkheid was een kwart Makreel op de onderste haak van de Makreel paternoster haken, en deze rig was voor Pollak en de wat kleinere Conger Eel. Adrian had een mooie stek gevonden waar de fishfinder de nodige vissen op het radarscherm toverde. Hij liet het anker zakken en zorgde er zo voor dat we boven de stek op het rif bleven hangen.
    Het volgende half uur vissen kwam er van alles boven water. Van Makreel tot Pollak, Herman haakte een Cuc Koo Wrasse en Marc een Ballan met z’n Matchhengel. Nils was de eerste waarbij de zeehengel dusdanig doorboog dat er iets groots aan z’n haak moest zitten. Na een paar minuten zwoegen haalde hij 3 Pollaks boven water. Eén van de drie was wel een Daywinner vis, maar de Champion vis moest naar verwachting toch een stukkie groter zijn.
    Wanneer de Vistrippers een paar minuten geen beet hadden zei Adrian dat we de spullen moesten binnen draaien en ging hij op zoek naar een betere stek. We hadden gelukkig een skipper met weinig geduld getroffen, die Adrian wilde happy customers aan boord die veel vis aan boord konden takelen.
    Was het voor de middag nog rustig op zee geweest met een kleine deining, na de middag kwam daar plots verandering in. Ineens trok de wind fors aan en werd de deining voelbaar. Het evenwichtsorgaan moest de zeebenen in actie zetten wilde je in verticale positie blijven. Adrian wees richting de oorzaak van de plotselinge weersomslag. Ver op zee schoof een groot pak wolken voor de zon en die zorgde voor het aantrekken van de wind. De skipper voorspelde dat de windkracht ook weer snel zou afnemen, want achter de wolkenband kwam weer een blauw stuk richting vasteland drijven. Vistrippers ook weer blij, maar die pillen van Nils zorgden er ook wel voor dat de lunch binnenboord bleef.
    Op de derde spot van de middag was het voor de tweede keer raak. Nu was het de hengel van Eric die vol in z’n spanboog werd getrokken als gevolg van een aanbeet. Volgens Eric had hij al een paar kleine tikkies gevoeld en nu was het raak. Wanneer we vroeger op paling viste in de Vecht en je had een duimdik exemplaar gehaakt leverde dit al een leuk gevecht op. Volgens Adrian had Eric ook een 'paling' gehaakt, maar dat noemen ze op zee een Conger Eel en die had veel gelijkenissen met een paling maar kon uitgroeien tot de omvang van je bovenbeen. Die beesten leefden in grotten van een rif en wanneer je er eentje haakte moest je die Conger Eel eerst uit zijn huis zien te trekken. Maar daar hadden die Eels meestal weinig zin in wat Eric in de eerste minuten tot ontsteltenis kon ervaren. Hij dacht eerst dat hij vast zat maar voelde duidelijke rukken aan zijn hengeltop, dus er trok iets aan het uiteinde van zijn vislijn.
    Dat was volgens Adrian het typerende beet van een grote Conger Eel, en hij voorspelde Eric een ‘tough fight’!
    Na een paar flinke rukken had Eric zijn tegenstander eindelijk uit z’n nest getrokken en kon hij gaan werken aan de volgende spierversterkende oefening,.........het beest naar de oppervlakte zien te krijgen. Dat is ook geen eenvoudige opgave want met dat XXXXl maatje palinglijf kan dat monster net zo makkelijk voor als achteruit zwemmen. De weerstand die de Conger Eel aan Eric bood bracht bij Eric een deja vu van zijn Canada avontuur. Dit had veel weg van het gevecht met een buffel Steur. Op de bewegende beelden is het gevecht van Eric met zijn tegenstander te volgen. Maar tijdens het zwoegen was er toch ook een smile op zijn gezicht te zien want hij besefte maar al te goed dat hij bezig was om een vis van Champion formaat aan het binnen draaien was. Marc had intussen de gaffel gepakt om het beest aan de oppervlakte zo snel mogelijk een tweede haak door zijn lip te bezorgen. Adrian gaf aan dat het beest van ruim 30 meter omhoog getrokken moest worden en na een paar minuten was het Eric gelukt en kwam het slingerende en wild kronkelende lijf in het kraakheldere water in beeld. Op dat moment dreigde de Boy Scott even slagzij te maken omdat alle Vistrippers over de reling hingen om de catch van Eric te kunnen zien, maar gelukkig greep de skipper bijtijds in en bleef het bij wat water op het achterdek. Het monster ging als een dolle tekeer toen hij het wateroppervlak had doorbroken. Die had het niet naar z’n zin in de zon en dat droge milieu waardoor Marc met geen mogelijkheid de haak van de gaffel in zijn muil kon haken. Geduld is dan het devies, en Marc wachtte net zolang tot de Eel een kort moment moest herstellen van zijn brute gevecht om de vrijheid,........en wist even later de haak te zetten waarna de Conger Eel aan boord kon worden gebracht.
    Holy St. Patrick wat een beest, met deze buffel stond Eric met grote afstand op stek nr. 1. Van alle kanten werden er foto’s en bewegende beelden gemaakt waarna de vis nog moest worden gemeten. Ook dat was nog een hele klus omdat de Eel ook daar niet probleemloos aan mee wilde werken, en zie dan zo’n glibberig monster maar eens in zijn volle lengte op te meten met een rolletje meetlint. Gelukkig bracht de goot voor de afvoer van zeewater uitkomst. De Eel kon daar enigszins in zijn volle lengte rustig worden gehouden waarna het meetlint 1.43 meter aangaf. Die lat voor de Championvis van de zeevisdag was door Eric dus behoorlijk hoog gelegd, want volgens de skipper werden er niet vaak Conger Eels van dat formaat uit de Celtic Sea getrokken.

    De Beunk clan stond weer op 1, en dus konden Max en de De Kleines niet wachten om hun hengels weer overboord te hangen, kort nadat Eric z’n Conger Eel met een sierlijk boog terug had gezet in zijn vertrouwde natte leefmilieu.

    Hier de bewegende beelden van Eric z'n Conger Eel vangst.

    De volgende uurtjes werd er nog goed gevangen en was het Ton die nog het dichtste in de buurt van Eric z’n vangst kwam. Op een volgende visstek trok hij een Pollak van 1.10 meter aan boord wat een prachtig resultaat was voor de vangst van een Pollak, en goed genoeg voor een 2e plaats op de 2013 Vistrip tot op dat moment.
    Mochten er nog bezoekers van de Vistrippersite zijn die in de toekomst richting Ierland gaan en een visdag op zee willen doorbrengen dan kunnen we de firma Rod & Reel in Union Hall beslist aanraden. Niet alleen omdat wij op onze visdag prima vangsten hebben gehad maar bijvoorbeeld ook door de volgende kenmerkende actie van skipper Adrian. Op een gegeven moment zat het anker muurvast op het rif en had hij grote moeite om het ding los te krijgen zonder het kostbare anker te verspelen. Het lukte uiteindelijk en nadat hij vervolgens het anker op een volgende stek had neergelaten kwam hij even later vloekend uit z’n stuurhut:

    Adrian: “ FUCKING , i dropped the anker on spot”!
    Vistrippers: “......what’s the problem Adrian”?
    Adrian: “ we already fished on this spot and that was no good......FUCKING!

    Wanneer hij niks had gezegd dat was ons landrotten dat niet opgevallen en hadden we gedacht dat we pech hadden wanneer we minder zouden vangen. Zo niet Adrian, die ging zoals eerder gezegd voor satisfied customers. Informatie over Rob & Reel kun je op hun site vinden. Rond een uur of vier hadden de Vistrippers lamme armen gekregen van het takelen van kilo’s vissen en na een laatste top stek met weer veel vis aan boord werd de skipper gevraagd om richting haven terug te gaan want we waren toe aan een biertje in de pub.

    Op de terugweg werden de laatste stukken makreel aan de zeemeeuwen andere nautische gevleugelde vrienden gevoerd. Dat leverde een serie prachtige actiefoto ’s op van duikende en vechtende vogels om hun stukkie vis. We hadden nog genoeg makreel over om door Greg te laten roken maar in de haven van Union Hall kreeg die voorraad een onverwachte andere bestemming.
    Waren de zeerobben deze ochtend op de tocht vanuit de haven nog allerminst geïnteresseerd in de boot met Vistrippers. Kort voor het aanleggen langs de kademuur kwam er echter een dikke langs de Boy Scott dobberen. Die linkmichel wist uit ervaring dat de vissers die vanaf zee de haven binnen kwamen blij waren dat ze weer vaste wal onder de voeten zouden krijgen en goedgehumeurd wel een visje konden missen. Dat ‘een visje missen’ werd ‘de hele voorraad makreel’ van de Vistrippers zodat die zeerob de komende dagen niet zelf op jacht hoefde naar zijn ontbijt, lunch en diner. Die had genoeg calorieën voor de komende week naar binnen gewerkt. Eric betaalde Adrian z’n fee plus well-deserved tip voor een top visdag op zee, waarna de tocht huiswaarts in de iPhone werd ingevoerd.
    Ondanks een korte detour kwamen we ruim op tijd in Inchigeelagh om nog een paar biertjes te pakken in de pub. Eerst ff Harry oppikken bij Tir na Spideoga. Die had zich prima vermaakt met een wandeltocht door de heuvels rond het lough. Harry had veel foto’s gemaakt en onderweg een paar ons bramen gegeten. Ook had hij zijn level op zijn favoriete iPad games weer wat aangescherpt, en had ook wel zin in een biertje en was benieuwd naar de zeevis story. We gingen opzoek naar een nieuwe pub en dat werd die van het Creedon’s hotel.

    Op TripAdvisor kwamen we deze review tegen (zie image).

    En dat gingen we maar is ff checken. We werden ontvangen door een flink uit de kluiten gewassen barkeeper in een sfeervolle bar van het hotel. De Heineken en Murphies werden besteld en omdat iedereen elkaar in de weide omgeving kent en de barkeep dit stelletje ongeregeld niet kende kwam al snel de vraag waar de Vistrippers vandaan kwamen. Bij het bestellen van het tweede biertje, het Day-winner rondje van Eric wisten we intussen dat de barkeep Joe Creedon was, eigenaar van het Hotel en de hele historie van het Hotel, de Creedon’s clan en het dorp Inchigeelagh. Die Joe was er zo eentje waar je een stuiver ingooit en die vervolgens een uur lang leegloopt met alles wat je wilt weten over County Cork en zijn bijzonderheden.

    Zo ook het verhaal van de O’Leary clan (zie images).

  • The Gathering die hij zelf om de zoveel jaar organiseert en waarbij de O’Leary’s uit alle windstreken van de aardbol naar Inchigeelagh komen om bij de familiereünie te kunnen zijn. Daar is die familiereünie van de De Kleine clan maar een kleintje bij, maar zeker niet minder gezellig vertelden we Joe. Helaas waren we net een week te vroeg, anders waren we volgens Joe van harte welkom geweest op het feest.
    Onder de Vistrippers bevinden zich de nodige sportfanaten en werd Joe gevraagd of hij nog wat kon vertellen over dat Hurling en de teams waarvan wij onderweg steeds meer vlaggen over starten, op huizen, aan fietsen en auto’s hadden zien wapperen. Joe vertelde vervolgens in geuren en kleuren over het aankomende weekend, het weekend van ‘the grand final’. Achter de bar hing een poster met daarop de aankondiging van de finale. Op de foto waren de beide teams afgebeeld en die teams bestonden zo op het eerste gezicht niet uit types ‘Arjan Robben’, heertjes van glas zogezegd. Dit waren mannen die types als ‘Arjan Robben’ nachtmerries bezorgen. Dat spul ging door roeien en ruiten, wanneer die ook goed in soccer waren en we ze in onze verdediging van Oranje zouden kunnen opstellen worden we in Brazilië easy wereldkampioen. Ook Messi gaat een blokje om wanneer hij zulke verdedigers rond de 16 meter ziet staan.
    En zoals bij elke grote sporthappening bloeide de handel in kaartjes op de zwarte markt voor ‘the grand final’. Naast de bar zagen we een A4-tje met daarop de tekst:

    All Ireland Huling Final
    Cork v Clare
    8th September 2013
    Anyone looking for tickets please contact
    Cliona on 7798583
    Before
    Sunday September 1st Limited Availibility!!!!

    Het leek ons wel wat om die ‘the grand final’ te gaan bekijken. Joe zei dat zoals in elke pub in het land ook bij hem in het hotel de wedstrijd kon worden bekeken, maar wanneer we de echte Hurling sfeer zouden willen meemaken we naar Macroom moesten gaan. Daar waren hele pubs ingericht als supportershome en zou het een happening worden. De zondagavond was dus ingevuld, een wat ingekorte visdag aan het water om bijtijds in Macroom te zijn voor de aftrap, of waarschijnlijk beter gezegd de afslag om 17.00 uur.

    Intussen was Joe de keuken in gedoken en kwam even later terug met wat bordjes friet, sausages en bacon. We waren voorlopig weer ff onder de pannen en het volgende rondje kon door. Joe vertelde nog de nodige verhalen over de plaatselijke IRA strijder Tom Barry, over de Keltische historie van Inchigeelagh en zijn clan de O’Leary’s, de jaarlijkse touwtrekstrijd van de Gealic dorpen in de streek en ten slotte vertelde hij nog even de Gaelic vertaling van Nederland; “An –Tír Faonn Donn.
    We hadden met Sigi afgesproken dan ze rond 19.00 uur het diner klaar zou hebben en dus waren we eerder dan gewenst genoodzaakt het laatste biertje leeg te maken en afscheid te nemen van Joe en zijn gasten. Hij nam plaats aan een grote tafel bij de deur waar familieleden van hem rond diverse tekeningen zaten. Die bleken door Joe zelf te zijn gemaakt. Hij was naast Hoteleigenaar, barkeeper en zanger dus ook nog kunstenaar.
    Hier de link
    naar zijn site met daarop enkele van zijn tekeningen en aquarellen.
    Geen tijd meer voor een douche want we stapten iets over zevenen de serre binnen, waar we door een opgeluchte Greg werden ontvangen; ‘diner was ready! Op het menu stond Lamb rack en Steak, doperwten, door Sigi eigengemaakte friet en salade. We hadden al een bodem bij Joe gelegd waardoor dit de enige dineravond zou worden tijdens welke Greg geen tweede keer met friet hoefde op te komen draven.

    Na het diner kreeg Eric nog een verrassende mededeling van Greg. Deze had ondekt dat een schroef van één van de buitenboordmotoren zo zwaar was beschadigd dat die niet meer bruikbaar was. Greg had hem moeten vervangen en de schade bedroeg € 120. Bij rondvraag waren er geen Vistrippers die gemerkt hadden dat ze met hun schroef over de stenen van Lough Allua waren gerost. Dat hadden we moeten merken wanneer een schroef dusdanig zwaar beschadigd was dat hij vervangen moest worden. Dan moest die buitenboordmotor daarna toch heftig getrild hebben met zo’n zwaar ontzette schroef. Daar was het laatste woord nog niet over gesproken, maar eerst ff een borrel, biertje en Baco. We hadden geen bericht gehad vanuit ‘The Clinic’ dus het was waarschijnlijk niet gelukt om een betaalzender voor de interland van het Nederlands elftal in Inchigeelagh te regelen.
    Het eerste deel van de avond werd gebruikt om Eric z’n Conger Eel vangst op verschillende Facebook en Twitter accounts te plaatsen zodat de familie in Nederland kon meegenieten. De reacties varieerden van “klasse broertje, die kan op de beker” tot “kun je die eten? ...en zo ja, hoe smaakte die”?
    Daarna gingen de mobiele apparaten aan de kant en werd er tot vroeg in de volgende dag nagetafeld.
    Het programma voor de volgende Vistripdag werd een visdag voor de De Kleine clan. Greg had eerder die week verteld dat hij naast angling inspector van Lough Allua ook beheerder was van een forellen lake in het Gougane Barra Forest Park. Dat leek de Vistrippers wel wat, ook omdat Greg de gevangen forellen wel wilde roken. We moesten er dan zo’n 20 vangen, en dat was volgens Greg zeer goed mogelijk. Er zat wel veel klein spul, maar vangen was min of meer gegarandeerd. Er mocht met al het mogelijke aas gevist worden, dus dat moest gaan lukken.
    Max en de Beunken hadden een golfdag geboekt. In Macroom zat een 9 holes golfcourse dus die viel af, op advies van Greg gingen ze voor een rondje golf op de linkscourse bij de kustplaats Bantry Bay. Met zulke Vistripactiviteiten in het vooruitzicht werd er des te meer genoten van de rest van de Vistripavond, en het zou weer een latertje worden.

    ....en met welk nummer kun je de Vistripdag op zee, op een boot beter besluiten dan met...


    Golf, Forel en Pike Vistripdag.

    Ook deze vrijdagmorgen konden Greg en Sigi vroeg hun nest uit want de Vistrippers hadden weer gevraagd of het ontbijt zo rond 8.00 uur kon worden klaargezet. Deze morgen waren wij voor het eerst deze Vistripweek niet de enige gasten die vroeg uit de veren waren, de Italianen zaten al aan een stevig English breakfast. Gebraden bloedworst en andere sausages, bacon and eggs en witte bonen in tomatensaus. Dat krijgt een Vistripper ’s morgens niet door zijn keel, en zo te zien waren die Italianen ook niet helemaal op de hoogte van het begrip English breakfast. Die hadden op de vraag van Greg ‘yes’ geantwoord, dat deden ze op de meeste vragen van Greg namelijk. Dat deze warme maaltijd op hun ontbijtbord belandde was voor de heren meer dan waarschijnlijk een complete surprice geweest want alleen de toast werd naar binnen gewerkt.......en daarna wisten ze niet hoe snel ze weg moesten zijn toen Greg even de keuken in was gegaan.
    Max en de Beunken schoven in hun golfoutfit aan aan de ontbijttafel, de De Kleine clan in de gebruikelijke vissersoutfit. Tijdens het ontbijt gaven Nico, Herman en Ton de voorkeur aan een Vistripdag vissen op de forel. Harry, Nils en Maikel gingen nog een dag op het Lough jagen op de Pike. Eric stond dan wel op de eerste stek met een haast niet te evenaren maat Champion vis, maar Marc had de spirit er bij de concurrentie ingehouden met de mededeling dat de record Pike in Ierland stond op een vis van rond de 174 cm zoals op het www te vinden was:

    Historic reports of giant pike, caught in nets in Ireland in the late 19th century, of 41–42 kg (90–93 lb) with a length of 173-175 cm (67-68 inches), were researched by Fred Buller and published in "The Domesday Book of Mammoth Pike".

    Er zijn geen foto’s van deze mammoet Pike te vinden, maar zo’n BUFFEL ziet er dan ongeveer zo uit (touch de foto voor een tweede exemplaar), maar dan nog iets groter. Van zo’n record Pike konden toch gauw een heel busje Polen een week eten schat ik zo. Zo’n vis staat toch prima op je Vistrippers CV.
    Toch gingen de Beunken met een gerust hart een rondje golfen, want de laatste vis van deze afmetingen was volgens de geschiedschrijving ruim een eeuw geleden uit een Lough getrokken. Ook Max was geen visconcurrent meer. Dit was de laatste Vistripdag voor Max want die moest de volgende morgen vroeg weer met de plane terug om op tijd bij een bruiloft te kunnen aansluiten. Max vertrok deze vrijdagavond al richting Cork Airport om daar een hotel pakken. Zodoende hoefde hij niet bij nacht en ontij z’n nest uit voor een rijtoer naar Cork over de onverlichte en daardoor onoverzichtelijke kronkelpaden van het Ierse platteland. Maar dat kwam later, hij en de Beunken hadden eerst nog een volle Vistripdag op een prachtige golfbaan in het vooruitzicht. Eric had eerder deze week een starttijd voor 11 uur besproken via de mail op de Bantry Bay Golf Club, Donemark, Bantry, Count Cork, maar had nog geen bevestiging ontvangen. Ook werd de telefoon deze morgen niet beantwoord, maar volgens Greg was dat normaal.

  • Op zo’n golfbaan was geen permanente bezetting op kantoor maar konden we gerust het risico nemen om naar de golfclub te rijden. Starttijden reserveren in deze tijd van het jaar was zelden noodzakelijk, en zo wie zo waren buitenlandse golfgasten altijd welkom en dus vertrok het golf trio richting westkust. De de Kleine Clan was als eerste op pad gegaan richting het viswater bij Gougane Barra, en wat een prachtige stek was dat. Voor de sitebezoekers die onbekend zijn met dit gebied in Ierland even een korte introductie en wat toeristische info:

    Gougane Barra is een gebied van uitzonderlijke natuurlijke schoonheid, gelegen in een van de mooiste en romantische dalen in West Cork. Op het eilandje in het midden van het lake schijnt Sint Finbarr te hebben gewoond waarna hij een leerinstituut oprichtte dat later waarschijnlijk uitgroeide tot de stad Cork.
    Sint Finbarr (circa 550 – circa 620) was bisschop van Cork in de 6e eeuw en na zijn dood beschermheilige van de stad. Zowel katholieken als protestanten erkennen St. Finbarr. Zijn naamdag is 25 september. Finbarr werd waarschijnlijk geboren in de buurt van Bandon, onder de naam Lochan, Hij zou gestudeerd hebben in Kilkenny waar hij werd hernoemd naar Fionnbharr (vrij vertaald uit het Iers naar "blond haar" vanwege de kleur van zijn haar.
    Rondom St. Finbarr gaan ook meer folkloristische verhalen. Zo gaat het verhaal dat hij in Cork te hulp werd geroepen door dorpelingen die lastig werden gevallen door een enorme slang. Finbarr besprenkelde de slang met heilig water. De slang reageerde woest en ging ervandoor. Onderweg verslond en scheurde de slang het land, om uiteindelijk bij de haven van Cork in de zee te verdwijnen. Het spoor van de slang vulde zich met water en werd de huidige rivier de Lee.
    Finbarr overleed in Cloyne in Cork en werd begraven in Gill Abbey, waar nu Saint Finbarre's Cathedral staat. Het wordt gezegd dat na zijn dood de zon twee weken lang niet onder ging. Het viswater bevond zich midden in dit Gougane Barra Forest Park. Het lake lag in de Shehy bergketen en dat gebied strekt zich uit van de enorme hellingen van Cuain Rua via Green Valley Desmond, tot aan de oevers van Gougane Barra Lake in County Cork.

    Het park is 138 ha groot en volgens de info op de borden van de plaatselijke VVV bevatte het ongeveer 20 verschillende boomsoorten evenals een breed scala van grassen, zeggen en kruidachtige planten. Wildlife was ook overvloedig aanwezig in het park, en de Vistrippers hoopten vooral op voldoende scholen aan Trout Wildlife. De River Lee stroomt vanaf de bron via Lough Allua naar in het Gougane Lake, het viswater van de Vistripdag. Greg had gezegd dat er een mooi bestand aan regenboogforel in het lake zat (en regelmatig werd uitgezet), alleen was het formaat veelal klein. Alleen Trout van boven de 25 cm mocht worden meegenomen, en je mocht er maximaal 8 meenemen. Greg had op de kaart van het lake aangegeven wat de best visstekken waren dus dat moest lukken vandaag.


    Ondertussen op de Bantry Bay Golf Club:
    De beelden die we op het www van de Bantry Bay Golf Club hadden gezien waren veelbelovend. Het was een links course, hoogstwaarschijnlijk vergelijkbaar met de baan in Enniscrone waar we tijdens de Vistrip in 1998 hadden gespeeld. Golfbanen die langs de kust zijn aangelegd en waar de wind een bepalende factor tijdens de golfdag kon gaan spelen. Het was een goed uur rijden naar Bantry en we kwamen weer door mooie kleurrijke Ierse dorpjes in het prachtige Ierse heuvellandschap. Na een laatste stukje langs de kust was de Golfclub snel gevonden, en bij het oprijden van het golfterrein zagen we dat het een prachtig golfdagje zou kunnen gaan worden.
    Die baan lag fantastisch gesitueerd langs de ruige Ierse westkust en de course was rond een baai ontworpen. We waren de tweede auto op het parkeerterrein dus van drukte op de baan was niets te merken. We hadden direct zicht op de eerste hole en daar liep een groep van zo’n 8 kids met twee begeleiders. Het was een groepje kinderen met een geestelijke beperking die de eerste hole aan het spelen waren en het geweldig naar hun zin hadden aan de vrolijke geluiden te horen. Dat vrolijke gebeuren zijn we op golfbanen door Europa niet eerder tegen gekomen, meestal komen golfenthousiasten zonder GVB niet verder dan de driving range.
    Eerst maar is ff gaan melden bij de receptie, hopelijk konden ook wij gaan genieten van een rondje golf. Het clubhuis was uitgestorven maar gelukkig was de receptie wel bezet en werden we vriendelijk ontvangen. Na een korte introductie ( ‘where are you coming from” , etc) informeerde Eric naar zijn eerder gestuurde mail met daarin het verzoek voor het bespreken van een starttijd. Ze hadden de mail net gezien en maar niet beantwoord omdat ze er vanuit waren gegaan dat de golfers from Holland al onderweg waren naar de Bantry Bay Golf Club. Dat was dus gelukt en voor een rondje golf waren we van harte uitgenodigd.
    Ondertussen in Gougane Barra:

    Op het terrein voor het Gougane Lake stond een Hotel met restaurant en een souvenirshop. In tegenstelling tot het vissen op Lough Allua was voor het vissen op het lake een vergunning vereist. Bij navraag bleken de Vistrippers die in de souvenirshop aan te kunnen schaffen voor € 10 per visdag. Dat kost een dag vissen op een forellenvijver in Nederland ook, maar deze omgeving kreeg je er gratis bij. Na een kop koffie vertrok Harry weer richting Tir na Spideoga en zochten de andere broers een stekkie aan het lake. Afgesproken werd dat Harry rond een uur of vijf terug zou zijn om z’n broers weer op te pikken.
    De stekken die Greg op de kaart had aangeduid als de beste op het lake lagen een behoorlijk stukkie wandelen vanaf het restaurant en aangezien de De Kleine clan geen fans zijn van wandeltochten met een hoop vismateriaal op je nek en in de armen zochten ze een stek aan het water dicht bij het restaurant. Er gold geen verbod op aasaanbiedingen en dus werden drie verschillende tactieken toegepast. Herman ging met een vlieghengel met pier aan de slag, Nico deed maden aan de haak en Ton ging eerst met een spinnertje langs de kant stropen. Het weer was prima voor een mooie dag golf, forellen vissen en Pike hunt. Gentle breeze over de golfcourse en op het viswater, paar wolken aan de hemel waar de zon regelmatig langs kon prikken.

    Ondertussen op Lough Allua:

    Ruim voor de middag hadden Harry, Nils en Maikel hun eerste stekken op Lough Allua afgevist maar nog geen beet gehad. Ze waren op een sleeptocht het Italiaanse duo tegengekomen en die waren al wel succesvol geweest.

    1 Pike binnenboord van 82 cm, maar echt blij zagen ze er niet uit. Die waren niet helemaal uit Italie komen rijden om 1 Pike per dagdeel te vangen. Ze waren van plan om tot een uur of 8 die avond door te vissen, maar het trio Vistrippers zei dat zij dan al lang en breedt met een biertje voor de tv zaten voor het potje ‘calcio‘ van het Nederlands elftal.

    Ondertussen op de Bantry Bay Golf Club:
    De golfers hadden hun greenfee betaald en wilden eerst ff een paar ballen de driving range op rammen maar dat ging helaas niet lukken. Ze hadden op de Bantry Bay Golf Club geen driving range. Als vervanging hadden ze twee kleine hokjes met daaromheen gordijnen gefabriceerd, een soort afslagkooien. Daar konden geïnteresseerde golfers als warming-up een paar ballen richting vangnet slaan. Max en Marc sloegen er voor de gein ff een paar ballen maar Eric zag er het nut niet van in en zocht de kleine oefenstek voor het putten op. Na een paar puts hadden de Vistrippers het wel gezien en stapten in hun golf buggy richting hole 1.

    Eric en Max hadden in een eerste analyse van de golfcourse gezien dat het een behoorlijke fysieke test zou worden om deze 18 holes te voet af te leggen en kozen voor de assistentie van de golf buffy. Marc had na 4 dagen inactiviteit wel zin in een fysieke uitdaging en ging voor een rondje golf met de benewagen.

    Aangekomen bij hole 1 zagen ze dat er intussen twee flights van 3 stonden te wachten, en wachten is niet bepaald de favoriete hobby van Max en de gebroeders Beunk. Eric had eerder gevraagd of we ook op hole 6 mochten starten toen we het groepje ’s morgens op de eerste hole hadden zien oefenen. Dat was geen probleem en dus werd (met Marc aan boord) gas gegeven op zoek naar hole 6.

    Is ‘wachten’ geen kwaliteit van Vistrippers, zo ook ‘zoeken’ zonder GPS ondersteuning (wordt toch hoogste tijd dat ze die hardware ook op zo’n golf buggy inbouwen). Na een goed kwartier heuvelop tuffen, en heuvelaf scheuren kwamen we uiteindelijk tot stilstand aan de andere kant van de baai in de tuin van een schitterend gelegen villa met uitzicht op de Atlantische oceaan en delen van de golfbaan.

  • De vrouw des huizes kwam de tuin in wandelen toen ze de buggy met het trio golfers haar tuin zag binnenrijden. Toen ze hoorde dat de Vistrippers hole 6 zochten schoot ze in de lach en zei ze dat we die afslag ruim gemist hadden......quelle surprise!
    Buggy in de achteruit en op aanwijzingen van de Ierse werd een tweede poging gewaagd om te starten met een rondje golf. Ze waren intussen een kwartier verder en dus besloten de Vistrippers toch maar richting hole 1 te gaan, die eerder gestarte flights hadden hole 1 al gespeeld en verlaten. Door de gemiste warming-up (normaliter in de vorm van oefenslagen op de driving range met een emmer golfballen) was de start van de Beunken stroef, maar had Max z’n swing al snel onder controle. De volgende 3 uur sloegen de Vistrippers hun ballen over prachtig verzorgde fairways, supersnelle greens, langs baaien met daarin viskwekerijen voor Salmon, door/in/langs/over bossen en duinen........en onderwijl hield Max z’n golfbal het meest onder controle. Dat bleef de rest van de 18 holes ook zo en moesten de gebroeders Max op de 18e feliciteren met zijn overwinning. Schrale troost voor Eric en Marc, de 18e hole werd gespeeld voor het eerste rondje en die wonnen ze van Max.
    Op de laatste hole maakte de president van de Bantry Bay Golf Club een foto van de Vistrippers, niet nadat hij gecomplimenteerd was over de kwaliteit van z’n golfcourse.

    Marc: “Sir, would you please be so kind and take a picture of us.
    Mister: “of course gentlemen,......may I ask where you are coming from because I don't recall that I've met you here before.
    Eric: “we’re from Holland.
    Mister: “ ah, welcome gentlemen, I’m the president of this club and I hope you've enjoyed your round of golf.
    Vistrippers: “yes we did “
    Eric: “ the course was magnificent and the greens were very tricky”!
    Mister president: “that's a wonderful compliment Sir.......shall i make your picture now”!

    Vervolgens bleek hij geen al te beste fotograaf en moest Eric later na het checken van z'n iPhone constateren dat de foto’s die mister president had genomen mislukt waren omdat hij een van z’n vingers voor de lens had. We namen afscheid van mister president en parkeerden de buggy naast het clubhuis. Dat was verder uitgestorven maar de bar was gelukkig open en konden de Vistrippers van een paar welverdiende biertjes gaan genieten. De keuken kon helaas geen ‘bitterballs’ serveren en zouden de knorrende magen van de Vistrippers alleen tot rust worden gebracht na het verorberen van enkele tosti’s en een paar (gortdroge) cakes. Het biertje smaakte prima maar naar 2 koele gele rakkers werd afscheid genomen van de barvrouw. Wanneer de terugtocht namelijk zonder al te veel oponthoud zou verlopen wilden ze nog ff bij de forellenvissers langsgaan om te kijken hoe het de De Kleine clan daar verging. Ook de terugweg wist Max zonder al te veel moeite op de linkerkant van de weg te blijven en reden de Vistrippers ruim voor vijf uur namen we de afslag naar Gougane Barra.
    Toen ze het terrein voor het lake opreden waren ze verrast door het indrukwekkende plaatje wat voor hun ogen opdoemde. Het Gougane lake lag vredig tussen hoge bergen en in het midden zagen ze het eiland met een het oude kerkje. Voor het Kerkje stond een groepje mensen waar een bruidspaar het stralende middelpunt van was. Voor katholiek Ierland moest dit één van de meest populaire trouwlocaties zijn. Zelfs een atheïst zou gegrepen worden door deze prachtige omgeving.
    De blauwe Vistrippersbus stond voor het restaurant van het Gougane Barra hotel, maar we zagen geen vissers aan het lake. Kleine gok, die zaten al lang en breed in de pub van het hotel!
    Trouwens, .....geen wedkantoor die deze wedde wilde accepteren, alleen de quotering op de weddenschap dat de Aarde rond was stond hoger genoteerd.
    De golfers hadden ook wel zin in een pint en dus werd de pub opgezocht. Vanzelfsprekend werden ze ontvangen door de De Kleine clan die achter een biertje ‘lagen’, en aan de lege borden te zien hadden ze ook al genoten van een borrelhap. De verhalen van de Vistripdag werden uitgewisseld. De Lough Allua vissers hadden deze visdag weer beet gehad maar geen Pike in de boot getrokken. De forellenvissers op het Gougane lake hadden alle drie een paar kleine forellen gevangen, maar wild was het niet geweest.
    Algemene opvatting over de Vistripdag was dat alle Vistrippers een prima dag hadden gehad, en daar moest nog maar ff op getoast worden. Borrelhap erbij en de Vistrippers genoten nog ff verder. Ook in deze pub hingen de rood-witte vlaggen en shirts van het Cork Hurling team en stond aangegeven dat de game die zondag in de pub te volgen zou zijn. In deze geweide omgeving van Sint Finbarr konden we ons niet echt een beeld vormen van feestvierende Hurling supporters. Dat Hurling was dusdanig populair in modern Ierland dat zelfs katholiek Ierland zich op de zondag voor de buis zou gaan installeren. Hier in Gougane Barra zou de final op beschaafde en gepaste wijze worden gevolgd, dus de kans dat we hier op zondag zouden aanschuiven werd kansloos geacht.
    Na het laatste biertje gingen we nog ff langs bij de souvenirshop (zie foto). Daar werden geholpen door eenoudere dame die net boven de counter uitkwam. Ze bleek een vrolijke inborst te hebben want ze liet zich niet gek maken door de aanwezige Vistrippers. Die werden een beetje baldadig. Ze had namelijk een stellage met daarop een dertigtal pluche eenden die een kwakend geluid produceerden wanneer je er eentje indrukte. Eric had dit als eerste uitgevonden en dan kun je er op wachten, binnen de kortste tijd werd de souvenirshop gevuld met het geluid van 30 kwakende kunst eenden.
    Ma'am souvenirshop kon er ook de gein wel van inzien:

    Ma'am souvenirshop: “When you gentlemen buy something from me, you gents can make as much noise as you want.
    Vistrippers: “sorry Madam, we are a little rowdy”!
    Ma'am souvenirshop: “You gentlemen are on holiday I assume”?
    Vistrippers: Yes, we from the Netherlands and we like it here so much, we will be back again tomorrow.
    Ma'am souvenirshop: “goodness gracious me”!

    Waarna een luide lach volgde en ze met olijke oogopslag liet merken dat ze blij was met een beetje vermaak in haar shop. De nodige souvenirs en snuisterijen voor het thuisfront waren afgerekend, waarna bij het verlaten van de shop elke Vistripper bij wijze van afscheidshymne nog een laatste maal in een singing duck kneep.......en werden we vrolijk uitgewuifd door Ma'am souvenirshop.

  • Voor vertrek werd nog even de traditionele Vistripgroepsfoto 2013 genomen want dit was de laatste Vistripdag met de complete Vistrippersgroep. Op de foto de Vistripfamilie met op de achtegrond het kerkje op het eiland in Gougane Barra lake.

    Bij terugkomst moesten we Greg helaas weer teleurstellen. De forellenvissers hadden niet voldoende vis gevangen om de rookcabine te kunnen gaan gebruiken, maar ze hadden wel genoten van een mooie Vistripdag. We hadden nog ruim de tijd voor een namiddagborrel en werd het weer hoogste tijd gevonden voor de Vistriptraditie; de toast op Ad & Ad met een Zoco + het favoriete drankje van iedere Vistripper, vergezeld van de droge worsten van Coby met begeleidend briefje aan de Vistrippers.

    Vistrippers: “ Skoll Ad en Aadje,......voor altijd in ons hart “!

    Met muziek van Bob Marley op Harry z’n nieuwe gadget van deze Vistrip, z’n Bluetooth box werd het weer een mooi memorince moment op de 2013 Vistrip.

    Op de gebruikelijke tijd kwam Greg de dinertafel voor elkaar maken en volgde niet veel later Sigi’s maaltijd. Op het menu stond Kip, puree afgedekt met een laagje Zalm, friet en groente. Als nagerecht fruit waarna Eric de financiële tussenstand ging opmaken omdat Max in de loop van de avond (na de interland van het Nederlands elftal) zou vertrekken. Op de rekening stond ook nog de € 120 van de gemolde schroef van de buitenboordmotor. Max en Marc hadden de grootste problemen met deze bill. Ze waren er van overtuigd dat ze die schroef niet kapot hadden gemaakt want zo’n schade hadden ze moeten hebben opgemerkt. Ze gingen met Greg om de tafel en dat werd geen vrolijk onderhoud. Greg voelde zich toch aardig in zijn kuif getast want hij vond dat hij min of meer voor liar werd uitgemaakt omdat Marc en Max volhielden die schroef niet gemold te hebben.
    Lang verhaal kort, er bleek ook sprake van een misverstand. De Vistrippers dachten dat alle 3 de schroefbladen waren ontzet maar het bleek om slecht 1 schroefblad te gaan. Die beschadiging kon dus ook ontstaan zijn tijdens het op de kant zetten van de buitenboordmotor aan het slot van de visdag. Toch maar besloten om die schroef te betalen, maar een beetje gastheer neemt zo’n schade voor eigen rekening. Greg zei echter dat een dergelijke schade regelmatig voorkomt en hij niet elke keer voor de schade wilde opdraaien. Begrijpelijk, maar regel dat vervoer dan anders, dan bescherm je jou klanten tegen onnodige kosten en voorkom je zulke discussies (of schaf robuuster materiaal aan). Dat was dus ff een minpuntje voor Tir na Spideoga, over tot de orde van de avond.
    Estland-Nederland stond op het programma.
    We hadden geen bericht gekregen vanuit ‘The Clinic’, dus werden de laptop ’s in de serre gezet. Dat leverde echter een probleem op, die wifi verbinding van Tir na Spideoga werd op dat moment zwaar overbelast door de mobiele apparaten in huize Greg en van de Vistrippers het als gevolg dat het beeld om de 10 seconden haperde. Oplossing was alle Wifi verbindingen van de mobiele telefoons en iPads uit en turen naar 1 beeldscherm.
    Einduitslag van de niet bijster atractieve wedstrijd werd 2-2, en dat zouden de enige 2 punten zijn die Oranje in de kwalificatiereeks zou verspelen. Na de wedstrijd werd het tijd voor Max om richting hotel op Cork Airport te vertrekken. Jammer dat hij eerder weg moest, maar het gaat er bij de Vistrip niet om hoe lang je er bent, maar DAT je erbij bent. Max richting Cork, Vistrippers richting stamtafel in de serre voor een avondje OH-en.

    Na een ‘afwatermoment’ kwam Eric later die avond terug in de serre en zei dat de nog aanwezige Vistrippers ff naar buiten moesten komen. Buitengekomen wees hij ons op de kraakheldere sterrenhemel ,en dat was inderdaad een bijzonder schouwspel. Wanneer je op een heldere nacht en bij een zwakke maan in Zwolle e.o. naar de sterrenhemel kijkt zie je er een heleboel, maar die nacht boven Inchigeelagh kregen we toch sterk de indruk dat we ze 'allemaal' konden zien. Het was te vergelijken met een nacht in de bergen bij de wintersport, dan zie je er ook meer dan thuis in de tuin. De Vistrippers bleven net zolang omhoog kijken tot de kou in het lijf sloeg en de warme serre een grotere aantrekkingskracht op de starende Vistrippers uitoefende.
    Max was vertrokken onder een fraai gesternte. De sterren stonden dus goed voor zijn bruiloftsfeesie en de volgende Vistripdag voor de Vistrippers op de intussen aangebroken zaterdag.
    .............en onder deze sterrenhemel droomden de Vistrippers van hun mooiste Vistripstek, click op de foto en zoek de Vistripper op z'n droom Vistripstek.

    .....touch the dream of a Vistripper


    Gougane Barra Lake.

    De eerste Vistripdag waarbij we de ochtend starten met een typisch Iers weertje, van alles wat. Bij het openen van de gordijnen was er nog wat blauw tussen de wolken te zien, maar na de douche en op weg naar het ontbijt kwam de eerste bui naar beneden. Dat was de voorspelling ook voor de rest van de Vistripdag; variable gentle breeze changing to moderate to fresh from sector north/ fair sky to partly cloudy/ possible rain showers/ fog and mist in patches.

    Met zulke vooruitzichten hadden de Vistrippers niet zo’n zin in een visdag op het grote Lough. Nog een dag op de forel werd als prima alternatief gezien. In het heuvellandschap rond Gougane Barra Lake lag de vis stek mooi beschut, en mocht het weer echte beroerd worden hadden we een nog betere schuilplek in de buurt, de bar van het Hotel. Na het ontbijt trok het wolkendek wat open en opperde Nico dat hij wel zin had in een fietstocht naar Gougane Barra. Greg verhuurde fietsen en de fietstocht van Tir naar Gougane Barra Lake was een kleine 15 kilometer. Het terrein was dan wel behoorlijk glooiend, maar dat stukkie was voor de ervaren fietser Nico een peulenschil. Toen tijdens het uitzoeken van de fiets voor de dagtocht de zon ook nog door de wolken brak stelde Eric voor om Nico op z’n tocht te gaan vergezellen. Mocht het aan het eind van de Vistripdag takke weer zijn kon één van de fietsen wel achter in de bus vervoerd worden, en Marc wilde het stukkie terug wel fietsen want die was ook wel weer toe aan wat fysieke belasting. Eric had sinds z’n fietstochten naar de Middelbare school amper meer een fiets onder z’n achterste gevoeld en kreeg het dringende advies eerst ff een stukkie oefenen. Hij ging tenslotte met een ervaren fietser op pad. Nico lag alleen dit jaar al een paar duizend kilometer fietsen op Eric voor door z’n fietstrip naar Rome, rondje IJsselmeer, etc, en Eric elk stukkie heuvelop duwen was hij niet van plan. Hier Eric op z’n mountainbike, en zowaar hield hij de voeten probleemloos van de grond, al was er even een kritisch moment toen hij de rem niet kon vinden.

    Nico: “nee, niet achteruit trappen, met je handen remmen”!
    Eric: “ o ja, er zitten handremmen op.......goed dat me dit niet na een stukkie heuvelaf overkomt”!

    Alle Vistrippers klaar voor vertrek. De bus werd volgestouwd met vismateriaal en 6 Vistrippers, en na een extra bakkie koffie vertrokken Nico en Eric een kwartiertje later. Het Gougane Barra Lake lag er bij aankomst sprookjesachtig bij door de optrekkende mist boven het eilandje. We gingen eerst ff langs bij Madam souvenirshop. Bij binnenkomst:

    Vistrippers: “good morning ma’am,.......here we are again “!
    Ma’am Souvenir (met een smile) : “Oh-Noooo”!

    Waarna de eenden ook weer even een korte (knijp)groet ontvingen. Na een kwartiertje dollen hadden de Vistrippers wat zuurstokken en hun Fishing Permit aangeschaft en werd (nu wel) de vis stek aan het Lake opgezocht die Greg op het kaart van Gougane Barra had aangegeven. Het was een paar honderd meter met busje rijden tot bij een parkeerplaats voor de ingang van het Gougane Barra Forrest Park. De visspullen werden uitgepakt waarna een stukkie struinen door een hoog rietveld wachtte. Dat rietveld bleek meer weg te hebben van een soort moeras met kniediepe gaten waar je in verdween wanneer je ff niet goed oplette.

    Het zou weer een geval worden van het oeroude ‘survival of the fittest”!

    Ton en Maikel zagen dat niet zitten en sloegen linksaf en namen de kortste route richting Lake. Herman, Harry, Nils en Marc namen geen ‘vangstrisico’ en kozen voor de stek van Greg. Na een paar minuten ploegen, vallen, opstaan, uitglijden en andere uitgevoerde turnelementen was het een wonder dat er geen Vistrippers gestrand waren met afgescheurde knie, schouders en/of heup ligamenten. Lachen, gieren, brullen en vloeken kwamen ze uiteindelijk toch op de Greg stek. Volgens Greg kon er op die stek het beste gevist worden omdat het er kort uit de kan al dieper was.

    Op de rest van het Lake was het de eerste 20 meter uit de oever amper 1 meter diep. Het was een mooie stek waar de Vistrippers vanaf rotsen op zo’n 2 meter boven het Lake hun aas konden ingooien. Herman was het meest gesloopt na de klim en klauter partij en werd door Marc naar de eerste de beste stek begeleid en afgezet. Een stukkie verder klimmen en glijden installeerden Harry, Nils en Marc hun stek. De de Kleines gingen voor een dobber met piertje of made, Marc deed een forelspinnertje aan z’n lijn. Bij de eerste inworp had Marc direct een kleine forel aan de spinner en vissen met de kleine spinners bleek de beste vistactiek. Het was wel kleine spul maar het haken van zo’n wild regenboogforelletje was toch leuke (vis)sport. Ook Harry kreeg zo’n klein forelspinnertje op zijn lichte spinhengel en haakte ook enkele visjes. Het was allemaal klein spul die teruggezet moesten worden en na de middag werd duidelijk dat de 25 vissen voor in de rook oven van Greg niet ging lukken. Die Greg had deze Vistripweek weinig werk aan de Vistrippers, die hield z’n kruit en houtsnippers droog.
  • Intussen waren Nico en Eric na een kleine 2,5 uur fietsen ook gearriveerd. Ze hadden het blauwe busje gevonden en wilden ff komen kijken op de forellenstek. Toen ze echter hoorden dat de voettocht voor Nico z’n knieën de definitieve nekslag zou worden, zagen ze af van deze survivaltocht richting viswater. Het wolkendek boven het Lake voorspelde ook weinig goeds, daar zat een beste bui aan te komen en dus zochten de fietsVistrippers de bar van het Hotel op. Toen de bui in alle hevigheid losbarstte haakten de Vistrippers die nog geen forel hadden gevangen af. Hoe meer regen er zou vallen hoe zwaarder de terugtocht door het moeras zou worden en ook de wens naar een uitgestelde lunch zette de Vistrippers ertoe de spullen in te pakken. Alleen Harry was nog van plan om na de lunch nog ff een hengeltje te komen uitgooien en liet zijn vismateriaal op de stek bij Marc. Die was nog niet uitgevist want wilde regenboogforel vang je tenslotte niet elke visdag op de Vecht.
    Een uurtje later ontving Marc een bericht van Harry; "wat een shit weer, neem jij ff mijn visspullen mee, wij gaan niet meer vissen en blijven in de pub"!
    Het regende intussen ‘cats and dogs’ en kon Marc op z’n visstek zo’n beetje de regenwolken aanraken. De regenboogforel hield blijkbaar ook niet van dit takke weer want de aanbeten bleven steeds meer uit. Genoeg ondermaatse forel gevangen en Marc z’n maag liet weten ook wel wat vulling te kunnen waarderen, waarna hij zijn (plus achtergebleven De Kleine spullen) inpakte en vertrok richting Bar-restaurant. Na 2 uur plensregen werd het een worsteling om heelhuids bij de parkeerplaats te komen en die extra spullen van Harry verhoogden de moeilijkheidsgraad nog aanzienlijk. Bij de parkeerstek aangekomen had de Vistripper geen droog stukkie textiel meer aan het lijf. De mobiel uit de tas opduiken om te vragen of de bus hem kon komen oppikken leek hem niet verstandig want waterbestendig zijn die dingen allerminst. De wandeling naar de bewoonde wereld zorgde er hopelijk voor dat het water uit de doorweekte kleding wat zou verdampen zodat hij droger in het restaurant zou arriveren.


    De droge Vistrippers hadden al lang en breed genoten van een prima lunch en waren aan de vervroegde namiddagborrel begonnen op het moment waarop Marc de bar binnenkwam. Herman was ook net binnengekomen en showde zijn cadeau voor Ineke, op de foto het 'model' Herman aan de bar die z’n woolen scarf cadeau showt.
    Het begon buiten iets minder hard te regenen maar Eric en Nico waren niet van plan de tocht naar Tir na Spideoga nog een keer per fiets af te leggen. Er was niet voldoende ruimte in de Vistrippersbus voor 8 Vistrippers, vismateriaal en twee fietsen maar was Marc gelukkig van plan z’n ‘visdagtriatlon’ vol te maken. Na het vissen, geploeter door het moeras werd had hij nog wel zin in een stukkie fietsen en nam Eric z’n fiets voor het stukkie terug naar Tir na Spideoga. De bus werd volgepropt waardoor het blauwe monster behoorlijk zwaar in z’n schokdempers kwam te hangen. Het had dan ook niet veel gescheeld of de fietsende Vistripper parkeerde z’n ros eerder voor de serre dan de busVistrippers hun overbelastte busje.

    Zoals elke Vistripdag was Greg weer benieuwd naar de vangstprestaties van de Vistrippers. Geen verrassingen, ook deze Vistripdag hoefde het vuur niet in de rook oven want er waren niet voldoende forel van de size limit - 8 inches gevangen, dus Greg kon een extra Pint pakken. In de serre verzamelden de Vistrippers rond hun stamtafel voor de vroege avondborrel + noten + kaas + worsten. Het programma van de volgende Vistripdag kwam over tafel. Het was de dag van de Hurling final en de aftrap (of afslag, die spelregels waren ons nog onbekend) zou om 17.00 uur plaatsvinden. We wilden dus bijtijds in een pub in Macroom zijn zodat we een goede stek voor een beeldscherm konden innemen. Wanneer deze final kon worden vergeleken met een belangrijke EK of WK wedstrijd van het Nederlands elftal dan moesten we toch op z’n laatst een uur voor de wedstrijd in een pub zitten wilden we optimaal van dit spektakel kunnen gaan genieten. Er werd gekozen voor een Vistripdag aan Lough Allua, en dan vissen vanaf de kant met de matchhengel en voerkorfjes. Dan viel alles makkelijker te plannen, vissen tot een uurtje of 3 en daarna gassen richting Macroom. Sigi was al even komen buurten en vertelde dat er Steak op het menu stond (altijd goed) met groente lasagne en friet/aardappelen. Max zat intussen in Nederland aan het diner bij het feest en vroeg per Whatsapp hoe de Vistripdag was geweest en of Eric nog op nr. 1 stond.

    Van Sigi’s kookkunsten werd wederom genoten, lekker bakkie leut en Irish coffee na waarna het weer een avondje met muziek en veel Oh-en gein zou worden. Er werd zelf een nieuw talent bij een Vistripper ondekt, Herman bleek over ongekende zangkwaliteiten te beschikken.

    .....Mister Bob Marley had er weer een fan bij.....'learn to dance in the rain'!


    Witvis en 'The grand Hurling Final'.

    Op een zondagmorgen in Nederland kruipen de meeste Vistrippers vaak wat later hun nest uit, zo ook deze morgen in Tir na Spideoga. Een uurtje later dan vorige Vistripdagen schoven de Vistrippers aan aan het ontbijt. Het was de dag van de Hurling final. Die stond al ingepland voor het avondprogramma van de Vistripdag, maar de visplannen moesten nog worden besproken. We wilden niet te laat in Macroom zijn waardoor we kans zouden lopen geen goede stek meer te kunnen vinden in een van de supporters pubs. Het zou de eerste (en voorlopig laatste) grand Hurling final zijn die we live in Ierland zouden meemaken, dus wilden we een prima stek voor de flat screen in de pub reserveren. Er gingen verschillende plannen over de ontbijttafel. Nils liep aan het eind van de Vistripweek wat achter op zijn studieplanning en dook een paar extra uurtjes achter de IT-studieboeken. Harry nam ook geen hengel in de hand deze zondag en zag in de loop van de Vistripdag wel wat hij ging doen. Ton, Maikel, Nico en de Beunken gingen een paar uurtjes vanaf de kant vissen op Lough Allua. Tijdens eerdere uurtjes op het Lough was al gebleken dat het er miegelde van de witvis , dus een dagje vissen met de matchhengels en een voerkorfje beloofde leuke hengelsportuurtjes. Herman had dit eerder deze Vistripweek gedaan en ging met verf, penselen en schildersezel op stap. Er werd afgesproken rond een uurtje of drie terug te zijn zodat we ruim op tijd in Macroom konden zijn.

    Na de koffie bracht Harry de vissers met het busje naar hun visstek aan de overkant van het Lough waar hij en Herman op maandag prima hadden gevangen. De de Kleines en Maikel namen de stek vlak naast een rietkraag in, en de gebroeders Beunk installeerden zich op een kleine 50 meter afstand van de concurrentie. Op de stek liep de eerste 40 meter van het viswater geleidelijk af tot een meter of twee diep, waarna het direct dieper werd en afliep tot (volgens de kaart) 15 meter diepte. Er werden eerst wat hengels met korven te water gelaten om wat aasvis te vangen, en dat plan leverde direct resultaat op. Die Voorn op Lough Allua bleek uitgehongerd want met maden aan de haak was het ingooien-ophalen. Met de wat zwaardere hengels werden de gevangen aas-Voorn zowel op de bodem als onder de dobber op de overgang naar het diepere water aangeboden. Met het trollen en slepen in de bootjes was het niet gelukt een buffel Pike te haken, nu maar hopen dat deze tactiek wel een Pike zou opleveren.
    Kort voor de middag kwam het Italiaanse vis duo in hun visboot langsvaren. Zoals verwacht zag hun uitrusting er professioneel uit. Ze visten achter hun boot met twee hengels, en met twee hengels ver naast hun boot via zo’n systeem met van die planer boards (google maar ff of check de foto’s).
    Ze stroopten het viswater voor ons diverse keren af dus blijkbaar waren ze eerder deze week vooral op dit deel van Lough Allua succesvol geweest. Laat op de avond zouden we ze nog treffen en lieten ze hun vangsten van de dag zien. Eén mooie Pike van 1.10 meter en nog eentje van rond de 90 cm. En dat van ’s morgens 8 uur tot ’s avonds 21.00 uur !!!!!, dat waren echte liefhebbers. Dat bleek ook wel uit de visverhalen die één van de twee ons laat op de avond met handen en voeten vertelde en op foto’s zou laten zien, maar daarover later meer.
    Zoals gezegd zat er een mooi bestand Voorn in dat Lough. Kort voordat Harry werd gebeld met de vraag of hij de Vissers kon komen oppikken hadden de witvissende Vistrippers een net vol Voorn waarvan een tiental van over de 35 cm........maar helaas, weer geen Pike. Vistrippers en Pike in Ierse Lough’s zijn weer geen succesvolle combinatie gebleken. Uit de River Shannon en Moy hebben we de nodige Pike getrokken (op enkele kleinere Lakes zijn we zelfs zeer succesvol geweest), maar op die grote Loughs weten die Pike zich prima verdekt op te stellen en niet toe te happen op de door Vistrippers aangeboden snacks.

    Maar ja, elke visser blijft toch hopen en vertrouwen op dit ultieme moment, dat zo'n Buffel Irish Pike je plug pakt aanvalt!

    Alle Vistrippers verzamelden op de afgesproken tijd in de serre. Herman met een mooie aquarel, met dat kunstwerk doet hij toch niet onder voor het werk van Joe Creedon (touch de foto van Herman voor de aquarel van Joe). Zien jullie verschil in kwaliteit, talent en oog voor detail?
    Nils was weer op schema en had net z’n studieboek opgeborgen en zat in de serre achter een bak leut. Bij binnenkomst deden de vissers hun prima witvisvangsten uit de doeken. Deze Vistripweek was de Pike droom echter niet uitgekomen voor de Vistrippers. Eric z’n droom was wel vervuld. Hij was voor de tweede keer Champion Vistripper geworden en daar werd op getoast in de serre. De Beuk-clan had het Championship geprolongeerd, de Ad & Ad Champion cup ging voor het tweede jaar in successie naar een stek in de Ierse pub op de Haerster hoeve.
    Greg kwam na de toast op Eric z’n Championship de serre in om te vragen hoe de Vistripdag was geweest en wat de plannen voor de avond waren. De Vistrippersgreop ging de rest van de zaterdag in Macroom doorbrengen dus Sigi hoefde vanavond alleen voor haar gezin de keuken in, waarna de familie Latour die avond met een biertje ‘the big final’ kon gaan volgen.
    We hadden op posters al gezien dat de kleuren van het rivaliserende team van Cork geel-blauw waren, dus het was zaak in de kledingkeuze van de avond deze kleuren te mijden wilde we niet het risico lopen bij een verkeerd wedstrijdverloop een hele pub met Cork supporters achter ons aan te krijgen. Cork was het team van rood-wit, de kleuren van bloed en vrede. Prima combinatie voor een potje Neanderthaler voetbal.
    De Vistrippers lagen zowaar op schema om ruim op tijd een pub in Macroom binnen te stappen. Macroom lag 25 km vanaf het Vistriponderkomen en dat stukkie was goed te doen met alle Vistrippers in het busje. Nils had zich voor vertrek geheel vrijwillig aangemeld voor de BOB van de avond, en daar waren de overige Vistrippers direct voor te porren want Nils had in de voorgaande Vistrips bewezen deze verantwoordelijke taak aan te kunnen. De hoofdsponsor van de Vistripperssite had het volledige vertrouwen van de Vistripfamilie. Zo’n ritje van 25 km met een stel nuchtere Vistrippers om je heen is nog wel te doen. Dan is dat stelletje ongeregeld ook al behoorlijk lastig maar blijft het binnen de perken. De terugtocht vormt echter de ware testcase voor een Vistrippers-BOB. De verbale bagger/betweterigheid/goedbedoelde adviezen/slecht bedoelde adviezen/geintjes/raadsels/etc-etc die je dan als BOB te verwerken/negeren krijgt blijft een zware beproeving ....... enkele voorbeelden, let wel, .......een gekuiste versie:

    Vistripper (met driedubbele tong): “ heeeeeeej Nils, h-ik sou tjoch rijje”!
    Vistripper (met vierdubbele tong): “ andres wil j-ik ook wel rijjeUHHHhhhooooHHHH...........njee, toch maaaar zniet”!
    Vistripper (doet geen moeite om nuchter over te komen): “ j-ik rijjjjj njiet hoor, j-ik hjeb mn jijbewjijs vergjeten mjee te nemn”!
    Nils: “iedereen binnenboord, we kunnen”!
    Vistripper (komt niet door de alcoholcontrole): “ gassen Nils, ik moet pissen”!
    Vistripper (ook niet meer door de alcoholcontrole): “ zheg j-ik heb nhog wel zhin in een bhiertje,......Nils, deze pub hebben we nhog niet gehad......stop ff”!
    Nils: “wat doen we”?
    Vistripper (deze ook niet meer): “ghassen Nils, j-ik moet hook pjissen ”!
    Vistripper (deze al heel lang niet meer): “kunnen we niet ff langs Dublin rijden, daar hebben ze ook leuke pubs ”!
    Vistripper (met driedubbele tong): “ gjoed plan, j-ik bjen vhoor”!
    Vistripper (met vierdubbele tong): “ j-ik ook”!
    Vistripper(doet of hij nuchter is): “ da's ruim 400 km, dat halen we net niet met de benzine, we pakken thuis nog wel een biertje”!
    Vistripper (met vierdubbele tong): “ jook gjoed,......Nils gjeef ff wjat gjas man, djit schjiet njiet h-op zjo”!
    Vistripper (doet of hij nuchter is): “ dhoe maar rhustig hjoor Nils, laat je niet ghek make”!
    Nils: “komt goed manne,......maar was het nou links of rechts rijden hier in Ierland”?
    Vistrippers (die nog inzetbaar zijn): “ L I I I I I I I I I I I I I INKS”!
    Nils (schaterlachend): “ik wilde ff kijken of jullie nog bij de pinken waren”!
    Vistrippers: “ DJAT ZJIJN GJEEN GJAPPEN MJEER NJILS”!

    Nils had ervaring op dit soort tripjes en was prima instaat deze conversaties te pareren en van het juiste commentaar te voorzien, dus we konden richting Macroom.

    Bij het binnenrijden van de stad konden we zien dat wij Hollanders toch uniek zijn als het gaat om ‘steun aan Oranje’ in hoogtijdagen van Nederlandse sporters/sters. Ons Oranje legioen is toch ongeëvenaard. We zagen hier wel wat vlaggen over de weg en een verdwaalde supporter in rood-wit, maar een rood-witte zee van kleuren was het daar niet in de middle of Cork county. In de buurt van het centrum zagen we de eerste pubs waarvan de gevel omgetoverd was in rood-witte kleuren met (rokende)supporters voor de deur. Geen gekkenhuis op een half uurtje voor de final, maar is kijken of het in de pubs al feest was. Eerst ff bij de flappentapper langs waarna het richting rood-witte pub ging. De eerste twee zaten al vol (dat voorspelde veel goeds), maar bij de volgende (grotere pub) konden we nog prima aanschuiven. Voor de 3 schermen aan de wand zat al aardig wat volk,......en die zaten er al een tijdje. Bij het bestellen van het eerste rondje schatten we toch dat de helft van de aanwezige supporter al een paar uur niet meer door het alcoholslot in hun auto zou worden geaccepteerd als goedgekeurd bestuurder. Na de blaastest zou hun alcoholslot ervoor zorgen dat het zinloos zou zijn de sleutel de eerste 48 uur in het contactslot te steken.
    Eén van de rood-witte supporters had het uiterlijk en de lichaamsbouw van een sumoworstelaar uit de zwaarste gewichtsklasse en was al aardig in de lorum. Met een full pint in z’n kolenschoppen kwam daar de hele wedstrijd niks anders uit dan:

    Sumo-Corkfan: “COMON CORK.......COMON CORK.......COMON CORK.......COMON CORK.......COMON CORK.......COMON CORK.......COMON CORK.......COMON CORK !!"

    Bij het proosten op het eerste rondje hadden de aanwezige supporters al snel door dat de Vistrippers een vreemd accent hadden en kwamen vragen waar we vandaan kwamen. We kregen waarderende opmerkingen over onze support voor het Cork team en deden ze een poging ons de meest elementaire spelregels uit te leggen. Bij het volgende biertje floot de scheids voor de afslag en werd het een gekkenhuis in de pub. Onderstaand hebben we beelden van de wedstrijd en supporters samengesteld. Het zijn de laatste minuten van de wedstrijd.
    Het team van Clare was de hele wedstrijd beter en had voortdurend de leiding en de kansen, maar in de laatste 2 minuten kwam Cork op gelijke hoogte, ......nam in blessuretijd de leiding over, .....maar in werkelijk de laatste seconde van de extra speeltijd maakte Clare weer gelijk.
    Hier de beelden van de live registratie en de beelden die wij van de supporters in de pub hebben gemaakt:


    Gelijke stand, dat werd dus verlengen. Wat ons betreft prima, dat feesie kon ons niet lang genoeg duren. Het volgende rondje Pints kon doorkomen. Maar het viel ons op dat de sfeer onder de Ieren minder enthousiast was. De supportersschare in de pub was tot bedaren gekomen en stond een stuk rustiger met elkaar te praten met zo af en toe het hoofd schuddend van ongeloof en verbazing. Toen we vroegen hoe lang de verlenging zou gaan duren hielpen ze ons vlot uit de droom van een verlengd Hurling feest. Ze vertellen de Vistrippers dat er over 3 weken een ree match zou worden gespeeld, van een verlenging zoals wij die kennen uit het voetbal was geen sprake. Niks nog ff doorspelen, gewoon weer een volgende finale van 70 minuten op de bal en elkaar inbeuken. Het nieuwe biertje smaakte er niet minder om, maar toch jammer dat we een feest na een gewonnen Hurling finale niet zouden gaan meemaken.
    Blijven na een wedstrijd van Oranje de kroegen nog tot ver in de nacht vol, hier op de geweide Ierse zondag namiddag was dat anders. De pub stroomde langzaam leeg, dus bottoms up en op zoek naar een volle pub. Die was na een korte wandeling snel gevonden want ‘no bar to far’ in Ierland...........en wat voor een pub was dat !


    Het bleek maar weer eens dat die De Kleines daar een ingebouwde radar voor hebben. Normaal zou je die pub zo voorbij zijn gelopen want aan de buitenkant zag het er uit als een zaak in tweedehands goederen,.....en op de rand van een faillissement....?....!
    Maar die De Kleines ruiken en voelen met hun 8e-kroegzintuig het bier en de gezelligheid door muren en ramen heen. In de etalage (.....van een pub????) stond bijvoorbeeld een tennisracket. De laatste keer dat Vistripper Marc een tegenstander of cursist met een dergelijk racket op de tennisbaan was tegengekomen dateerde uit de tijd dat er nog met houten rackets werd gespeeld.
    Maar bij binnenkomst bleek het hier toch echt te gaan om een pub die goed gevuld zat met vrolijke Ieren zonder rood-witte tenues. Geen Hurling fanaten in deze pub, maar gezellige was het er wel. Eerst maar ff een biertje en cola en keken de Vistrippers is wat beter om hun heen, ........ en wat een unieke pub was dit !
    Stel je Eetcafé de Kleine voor; aan de ene kant de bar, en aan de andere kant.......een met oude meuk volgestouwde counter met spullen die decennia geleden in een vlaag van verstandsverbijstering zijn ingekocht door iemand met 0,0 verstand van business,....... en waar sinds het moment van aanschaf niks van verkocht is (en waar ook nog nooit een stofdoek overheen is gegaan).
    Kun je je het een beetje voorstellen........nee?!.......dacht ik al.
    Maar de Vistrippers zouden er een paar gezellige uurtjes doorbrengen, en vanzelfsprekend kreeg de pub de goedkeuring van de Vistrippers middels het Vistripperslabel, de Vistrip 2013 sticker.

    Pints genoeg in die pub in Macroom, alleen kennen ze er geen bitterballen dus de magen moesten buiten de pub gevuld worden. Eric had een leuk Oosters restaurant gezien en daar hadden Harry, Ton, Nico en Marc ook wel zin in.
    Nils en Maikel hadden meer zin in een Pizza en gingen op zoek naar een Pizzeria.
    Herman had genoeg aan de koolhydraten die hij via het bier binnen kreeg en bleef in de pub hangen.
    Bij binnenstappen van de toko waren de Vistrippers de enige gasten in het Oosterse Restaurant en dat was toch ff schrikken op de zondag(sport)avond. Hadden ze hier kortgeleden het culinaire ontslag gekregen van de bevolking van Macroom, of was het hier net als in de mediterrane landen het gebruik om pas later op de avond aan te schuiven. Ierland staat nou niet bepaalt bekend om zijn mediterrane klimaat dus dat kon het niet zijn. Eric ging dus eerst ff met de Bangladese gastheer in overleg wat de specialiteiten waren en ze gingen samen ff de keuken inspecteren. Eric kwam terug met een goedkeurende lach op het gezicht, dat zat wel goed.
    Nils en Maikel zaten intussen aan de pizza en kwamen na het wegwerken van hun belegde broodschijf ff buurten bij de Vistrippers die van hun Oosterse curries zaten te genieten. Dat leverde nog een leuke discussie op; kun je in zo’n restaurant lekker aanschuiven zonder bestelling te plaatsen? Het duo was snel klaar met de discussie en ging richting Herman om te kijken of die het nog een beetje naar z’n zin had in de pub. Die was daar niet weg te slaan geweest en zat nog heerlijk van z’n vloeibare koolhydraten te genieten.
    Een uurtje later stappen de currieVistrippers de pub binnen en zagen dat het er intussen een stuk rustiger was. Na nog een paar afzakkertjes werd van de laatste pub bezoekers afscheid genomen en werd Nils de BOB. Die taak volbracht hij wederom foutloos en parkeerde een half uur later het busje zonder deuken en met acht Vrolijke Vistrippers naast de serre. De biertjes, Baco, ijsblokjes, worsten en knabbels kwamen op tafel en niet veel later kwam één van de Italianen binnenstappen. Ze hadden tot een uur of negen door gevist en zoals gezegd twee Pike’s gevangen waarvan één van over de meter. Hij liet op verzoek ook nog even de foto’s van hun vangsten van eerder in de week zien. De Vistrippers vroegen of ze vaker zulke Vistrips maakten waarna in het volgende onderhoud foto’s en Vistripverhalen van beide teams werden uitgewisseld. Ze hadden aan heel wat stekken in Europa hun hengels uitgegooid en hun volgende doel/wens was om dit ook buiten Europa te gaan doen.
    Toen ze hoorden dat de Vistrippers weinig succes hadden gehad (zeg maar.....geen) op het Lough, maar wel graag op Pike visten hadden ze een paar goede tips. Vooral in Zweden en Finland kon je op bepaalde meren tientallen snoeken op een visdag vangen, zelfs Vistrippers!! Met name in het Noorden van Finland moest het een eldorado zijn voor snoekfanaten. Ook Max had eerder die Vistripweek verteld dat hij dit van bevriende scandinavische voetbalscouts had gehoord, dus die Vistriplocatie staat ingepland op de Vistripvergadering voor 2014.

    Zo kwam er weer een eind aan een bijzondere Vistripdag, de laatste avond op Ierse bodem voor Ton, Nico, Maikel en Marc.

    ....een laatste toast op een weer speciale Vistrip, en Champion Eric.


    Erin Go Bragh.

    De laatste Vistripdag van de 2013 Vistrip op Ierse bodem voor Ton, Maikel, Nico en Marc. De Ferry van Herman, Harry, Nils en Eric vertrok pas op de dinsdagmorgen, dus dit kwartet Vistrippers kon nog een dag langer genieten van Ierland. Van het laatste gezamenlijke ontbijt van Sigi werd wat uitgebreider genoten waarna Eric de laatste financiële gemene deler opstelde en afrondde. De vlucht van de Vistrippers naar Schiphol vertrok na de middag en Eric zou ze naar Cork Airport brengen. Het was Harry en Herman hun eer te na dat we deze Vistripweek nog geen Pike uit dat Lough hadden kunnen trekken en de gebroeders hadden dan ook afgesproken nog een dag met de visboot het Lough op te gaan. In eerdere Vistrips naar Ierland was dit duo een zeer succesvolle combinatie geweest op jacht naar de jumping Irish Pike.
    Zul je net zien,...... is de vis-Vistrip de vorige dag afgesloten met de kroning van Eric tot Champion Vistripper 2014, trekken de De Kleines vandaag een nieuw Iers Pike record uit Lough Allua. Het zou ons in ieder geval niet verbazen.
    Nils was nog niet helemaal gerustgesteld over z’n studieplanning en dook nog ff in z’n studieboeken, wat een studiediscipline heeft die Vistripper.

    Na de koffie brachten Nico en Marc, Herman en Harry naar hun visboot. Al het nog voorradige vismateriaal dat de kans vergrootte op een Pike vangst werd opgedoken en meegenomen. Zo had Max had nog twee buffel Shads in z’n viskoffer en die gingen ook mee, hier Harry met het kunstaas in de vingers als bedankje richting Max. Het weer was weer typisch Iers. Het regende licht, maar dit type regen noemen ze daar in het ruige County Cork, ‘mist’. Dat weerhield de gebroeders er niet van om koers te zetten naar het grote open water van het Lough. Het was windstil en de voorspelling was dat het rustig maar bewolkt weer zou blijven. In Nederland ga je op zo’n dag niet op Snoek jacht omdat dit niet bepaalt je kans op Snoekvangst vergroot. Een kabbeltje op het water en zo af en toen zon zijn toch de ideale omstandigheden. Het was dan ook geen verrassing toen later op de dag de WhatsApp binnenkwam met de teleurstellende mededeling dat het ook op da laatste visdag niet gelukt was een Pike te haken. Wel hadden ze aanbeten gevoeld en waren na het binnenhalen van de pluggen sporen van een Pike-gebit op het kunstaas te zien. Waarschijnlijk waren het aanbeten van te kleine Pike geweest waardoor de haken van de buffel dreggen niet in hun kleinere bekken bleven vastzitten. Toch hadden ze weer een lekker Vistripdaggie op Lough Allua doorgebracht.
    Ondertussen waren de vlieg-Vistrippers onderweg naar Cork Airport waar Eric ze ’s middags dropte. Na het inchecken gingen ze voor een uitgebreide lunch. Dat ‘voer’ in de Air Lingus is nooit te pruimen dus eerst maar is ff een goede bodem leggen voor de trip naar Schiphol. Na de lunch was er nog genoeg tijd voor een Guinness en Lager biertje in de pub voor de gate. Zo kennen we Ierland, op elke gewenste stek een pub…..we hadden voor vertrek al heimwee. De vlucht verliep vlekkeloos waarna bij aankomst op vaderlandse bodem Maikel werd opgehaald door zijn Amsterdamse vrienden en familie, en pakte het trio Zwollenaren de trein richting Oosten.
    Zo kwam er voor het eerste kwartet Vistrippers een eind aan de Vistrip 2013. Voor Maikel z’n eerste Vistripverblijf op Ierse bodem en dat was hem prima bevallen, de oudere Vistrippers waren al sinds hun eerste IerlandVistrip in 1996 besmet met het Ierland virus,.......en dat virus gaat nooit meer uit je Vistrippersbloed...

    .......ERIN GO BRAGH!


    Via Jameson Whiskey brewery terug naar Zwolle.

    Een laatste ontbijt van Sigi voor de overgebleven Vistrippers Herman, Harry, Nils en Eric. De warme broodjes, jus en eitje stonden ook deze laatste morgen op Ierse bodem weer vroeg op de ontbijttafel. De Vistrippers zaten weer voor 9 uur aan het ontbijt want er stond nog een trip van 230 250 km naar Rosslare op het programma, en moest de Vistrippersbus voor 15.00 uur aan boord van de Ferry worden geparkeerd. Nu zullen jullie denken, 5 uur rijden over 250 km is toch goed te doen, die hadden wel wat langer kunnen uitslapen.

    Nee, dat kon niet, want er stond nog een laatste Vistripactiviteit op het programma. Zoals wellicht bekend is Eric een liefhebber van een mooi glas Ierse Whiskey en Schotse Whisky, en hij wilde graag een kijkje gaan nemen in de Jameson Whiskey fabriek in Midleton. Daar waren de De Kleines ook wel voor te porren want die hebben tenslotte horecabloed van het fijnste soort door de aderen stromen. In de loop van de morgen was de Vistripbus ingepakt en namen ze afscheid van Sigi en Greg. Een betere gastvrouw en gastheer hadden we ons voor deze Vistripstek niet kunnen wensen. Alles was perfect geregeld, en waren en aanvullende wensen of wijzigingen in de planning dan stond de familie Latour in de startblokken met een advies om e.e.a. te regelen.

    Helaas had Greg met zijn tips en adviezen niet kunnen zorgen voor een Pike vangst van één van de Vistrippers, maar dat scharen we maar onder de kop “die Pike hadden deze week geen honger”, maar het kan ook gebrek aan kwaliteiten van de Vistrippers liggen. Voor het zelfvertrouwen houden we het maar bij het eerste.
    Uitgezwaaid door Sigi en Greg werd koers gezet naar Midleton, home of the Irish Whiskey van Jameson. Onderweg moesten de Vistrippers zich weer beheersen om niet een paar maal een pitstop in te lassen op bijzondere stekken bij eeuwenoude vervallen (en gerestaureerde) abbey’s en kastelen en andere bezienswaardige stekken want dan zou het dagprogramma zwaar uitlopen. De Jameson stookketels bevonden zich op zo’n 80 km van Inchigeelagh. Na een goed uur rijden en kijken arriveerden ze in Midleton en parkeerden ze de Vistrippersbus bij de brouwerij.

    Op het laatste stuk van de route was de routeplanner niet meer gebruikt, de neuzen van de Whiskey kenners onder de Vistrippers pikten enkele kilometers voor het dorp de geur van de Whiskey op en stuurden de bus probleemloos naar Jameson distillery. Op de fotoslide het beeldverslag van de Jameson Whiskey tour van de Vistrippers.
    Uiteraard gingen er wat flessen Jameson mee in de handbagage met wat andere Jameson snuisterijen. De tour was iets uitgelopen waardoor de Vistrippers genoodzaakt waren wat meer gas te geven richting ferry in Rosslare wilden ze de bus nog bijtijds op de boot kunnen parkeren. Het aloude spreekwoord ‘kantje boord’ werd weer door de Vistrippers in praktijk gebracht. Als laatste aan boord betekend helaas ook het nadeel ‘als laatste van boord’, maar dat nadeel werd moeiteloos geaccepteerd aan het eind van de Vistripweek op Ierse bodem.

    ‘Elluk nadeel heb ze voordeel’; later van boord......meer tijd voor een uitgebreid ontbijt de volgende morgen.

    De overtocht naar Frankrijk en de rit naar Zwolle verliepen zonder problemen (en met de verschillende culinaire pitstops onderweg) waarna de laatste Vistrippers in de loop van de dinsdagavond in Zwolle arriveerden.

    Zo kwam er een eind aan de Vistrip 2013 naar Ierland. Na vijf jaren van Vistrips in andere Vistriplanden een zeer geslaagde return naar één van de meest favoriete Vistripbestemmingen van de Vistrippers.
    Dit Vistripjaar helaas geen levende Pike op het droge getrokken, de enige Pike die we gezien hebben was in deze vorm:

    Het was weer goed om terug te zijn in Ierland. De 8e Vistrip naar Ierland van de Vistrippers (de 23e in successie) bevestigde maar weer eens het gevoel van de Vistrippers:

    Vistrippers en Ierland,....friends forever !

    Vistrip 2016 snapshots:

    Vistrip logo:

    Organisatie:

    Vistrippersvergadering werd dit Vistripjaar georganiseerd door Herman bij hem op de boerderij.

    De tip voor de Vistriplocatie van Eric kreeg de meeste stemmen van de Vistrippers, boeking en betaling geregeld,
    Kasbeheerder tijdens de Vistrip.


    Webmaster Vistrippers.

    Vistrip 2013:

    Algemene Vistrip informatie over het verslag van de 2013 Vistrip:

    Twitter:

     

    Visweer:

    Vistrippers Regenradar
    Zwolle
    Regenradar Zwolle

    Vistrippers