Frankrijk 2011

Vistrippers op weg naar de Ardèche.

Deze 2011 VistripTour de France reisden 9 Vistrippers naar het zonnige zuiden; Ton, Herman, Harry, Nico, Bob, Nils en Sjoerd van het De Kleine team, de Beunken waren vertegenwoordigd door Eric en Marc. Na de trip dicht bij huis in het jubileum jaar 2010 werd deze 21e Vistrip door Eric geboekt in Zuid-Frankrijk. Wat verder buiten de visgrenzen van ons land in onbekend viswater, en we wilden weer gaan genieten van nieuwe culinaire verassingen, bij voorkeur onder de zon. In het stroomgebied van de Rhône en Ardèche had Eric een stek gevonden in het Franse middelgebergte.
De Beunken waren net terug van hun trip naar Canada en hadden een dag extra rust genomen om de biologische klok weer wat te laten herstellen van de opgelopen jetlag. Het grootste deel van de De kleine clan was tot in de tenen gemotiveerd voor vertrek naar het nieuwe Vistripland Frankrijk en zakte een dag eerder af richting zuiden. Op zaterdagmorgen verzamelden ze bij Herman. Alle koffers, visspullen en de paraglide + survival kit van Sjoerd waren eerder die week in de bestelbus van Sjoerd gepropt. Ook had Sjoerd z’n scooter meegenomen zodat hij zich voor en na z’n jump vanaf een Franse bergtop eenvoudiger kon verplaatsen, en zo was er alleen nog plaats voor Nico naast Sjoerd. In de auto van Herman stapten Ton, Harry en Nils, waarna ze voor 9 uur uitgezwaaid werden door lady’s van De Kleine en Beunk familie. De opmerkzame lezer mist 1 De Kleine, ........ juist Bob,....... zijn ze die vergeten mee te nemen hoor in u denken.
Neen, deze werd niet onverhoopt achtergelaten door z’n team ( wat op zich geen onmogelijke stunt zou zijn geweest, ze hebben geruchtmakendere stunts uitgehaald in die tak van de Vistripfamilie). Bob moest die zaterdag nog aan het werk in z’n café De Kleine en zou een dag later door de Beunken in hartje Zwolle worden opgepikt.

In de loop van de zaterdag werd er sms contact gehouden met de De Kleine auto’s op hun tocht naar hun geplande reisdoel voor hun tussenstop, overnachtingplaats Dijon. We konden pas op zondagmiddag bij de Auberge le Romarin in St. Martin inchecken. De trip van ruim 1200 km in één ruk was de De Kleine clan te veel van het goede, ze wilden het in 2 tours doen. De zaterdagavond wilden de Vistrippers op een plaatselijk terras genieten van de Franse eet en drink cultuur (een museum ging het waarschijnlijk niet worden, ze arriveerden net na sluitingstijd).
Hun eerste sms kwam namelijk voor het middaguur vanuit Maastricht, ze zaten ergens op het Vrijthof te genieten van de lunch. Er zijn beroerdere plekken om de smaakpapillen een feestje te bezorgen. Daar is binnen de De Kleine stamboom toch echt een speciaal gen geëvolueerd en optimaal doorontwikkeld. Die missen zelden een stek voor een lekkere lunch, en een koude goudgele rakker vinden ze geblinddoekt op de reuk en tast.
Dijon bereikten ze vroeg in de avond.
Het was er nog bloedheet, tegen de 30 graden. Ze zochten dan ook het eerste de beste Hotel + terras in de buurt van de route du soleil. Het had niet al te veel sterren in de Hotelclassificatie, maar ze schonken er een goed koud Biertje, en dat laatste stond nu even boven aan de wenslijst van de Vistrippers. Na het diner in een plaatselijk restaurant gingen de Vistrippers op zoek naar een kroeg met tapvergunning. Die werd niet snel genoeg gevonden. De hitte die nog steeds in de straten van Dijon hing plus de vermoeidheid van de lange trip beletten het De Kleine sextet al vroeg in hun zoektocht naar de eerste de beste barkruk. De bar van een Ibis hotel bracht uitkomst. Ze serveerde er een koel biertje, dus een kroegentocht zat er die zaterdagavond ff niet in. Na een paar Biertjes hadden ze het wel gehad, het hotel werd opgezocht waarna de volgende morgen wat uitgebreider van een Frans baguette ontbijt zou worden genoten, ergens op een terras in de ochtendzon.
Toen de Vistrippers in Dijon aan het ontbijt zaten waren de Beunken en Bob al een paar uur onderweg op hun tocht naar de Vistrip bestemming. Die zondagmorgen was er geen kip (ook niet met caravan) op de weg zodat ze na 1½ uur al Maastricht passeerden. Dat schoot lekker op, en dat zonder geflitst te zijn. Maar daar kwam in Frankrijk bij Metz verandering in. Eric had het stuur van Marc overgenomen, en nog steeds met tempo ‘lekker opschieten’ werd de Vistripcar twee maal binnen een paar kilometer op de flits gezet.

Eric: “ die Fransen " !
Marc: “ die krijg je toch niet thuisgestuurd, richting wintersport zijn we zo vaak geflitst en nooit wat van gezien of gehoord”!

Eric z’n humeur klaarde direct weer wat op achter het stuur, maar niet veel later werd zijn reactievermogen wederom op de proef gesteld en moest hij nog een paar keer vol op de rem bij het zien van de volgende Franse ‘flash armoire’ in de middenberm.
Nog ff tanken in Luxemburg, door de Peage en een paar koppen koffie verder was er weer contact met de Vistripperskopgroep. Nico en Sjoerd waren als eerste gearriveerd, en een half uurtje later parkeerden de andere De Kleines hun bolide voor ons Vistriphuisadres, de Auberge le Romarin.

Ze waren elkaar namelijk onderweg kwijtgeraakt.
Nico zei dat hij en Sjoerd over smalle weggetjes door de bergen in St. Martin waren beland, piloot Herman c.s. waren uit tegenovergestelde richting gearriveerd. Hun route was wat vlakker , maar ze waren wel langer onderweg geweest.
Ze waren net het dorp aan het verkennen en vertelden dat het een mooie omgeving was, maar het was er behoorlijk rustig. Ze waren nog geen kroeg tegengekomen. Maar het eerste biertje in Auberge le Romarin had prima gesmaakt.

In de Beunk bolide volgden ze intussen gedwee de vrouwenstem van de ingebouwde navigatie, en ze stuurde het trio Vistrippers langs de Nico en Sjoerd route. Het weer was in de Franse bergen wat minder fraai geworden. De temperatuur was wel ruim boven de 20 graden, maar boven de 400 meter reden de laatste Vistrippers behoorlijk dikke mist binnen waardoor ze weinig van de waarschijnlijk mooie vergezichten konden genieten. Het was zo wie zo goed opletten voor de piloot van de Beunk auto, want op de smalle bergweggetjes konden 2 auto’s elkaar amper passeren zonder elkaars buitenspiegels te mollen. En afzettingen langs de ‘buitenbocht’ vonden ze hier ook niet noodzakelijk. Er kwam blijkbaar zelden een auto over deze bergpassen. Dat er zo af en toe eentje het ravijn indook werd blijkbaar als aanvaardbaar risico beschouwd. Bob als aankomend eigenaar van een rijbewijs had het dan ook allerminst naar zijn zin achterin de Beunk bolide. Tijdens de rijlessen had zijn rijinstructeur toch echt gezegd dat binnen en buitenbochten afsnijden uit den boze was!

Bob (in gedachten): “Wat doen die Beunken dan achter dat stuur……die denken dat ze in de rally van Monte Carlo zitten ”!!

Later die avond na z’n eerste biertjes zei Bob dat hij doodsangsten had uitgestaan met die Beunk piloten. Bij elk ‘blind genomen binnenbochie’ vreesde hij frontaal op een tegemoetkomende voiture te klotsen.
Na een zoveelste afdaling kroop de Beunk bolide langzaam uit de mistflarden en opende zich eindelijk het prachtige zicht op het dal waar ons Vistriponderkomen zich moest bevinden. Op het pad naar beneden reden we door bossen met hoofdzakelijk kastanjebomen.

De eigenaren van de Auberge le Romarin wisten ons later die dag te vertellen dat het gebied rond Valgorge bekend stond om zijn producten gemaakt van de tamme kastanje. In het midden van de Vistripweek kwamen we in een plaatselijk winkeltje waar men kastanje-brood, kastanje-pasta’s, kastanje-likeur, kastanje-nougat, kastanje-ijs, en nog verschillende voor ons onbekende kastanje producten verkochten. Die kastanjelikeur werd door veel Vistrippers aangeschaft om daar thuis in Nederland nogmaals van te kunnen genieten, en van het kastanje-ijs zouden we deze week regelmatig gaan genieten als bolletje in het dessert van ons diner.
Kort na zes uur reden ook de laatste 3 Vistrippers St. Martin binnen en werden ze begroet door Herman en de assistent kok van Auberge le Romarin vanaf een bankje in de zon. De Vistrippers werden daarna ook welkom geheten door de eigenaren Wil en Fred, het Hollandse echtpaar dat een groot aandeel zouden hebben in onze Top Vistripweek in Frankrijk.

Een betere gastvrouw en gastheer hadden we ons niet kunnen wensen, maar dat zal denk ik meer dan duidelijk worden uit het verslag van deze 2011 Vistrip (maar voor de zekerheid en extra aanbeveling voor dit vakantieadres meld ik het maar ff in het begin van het Vistripverslag). Eerst ff een Biertje gepakt met alle Vistrippers en verder kennismaken met Wil en Fred. We kregen de eerste info over het reilen, vissen en zeilen in en rond de Auberge le Romarin. En hier werd ons al direct duidelijk, gastvrijheid stond hier hoog in het vaandel.
De kamers werden ingedeeld, spullen naar boven waarna het diner rond 19.30 uur werd gepland. Normaal bestond het diner in de Auberge le Romarin uit 3 gangen voor rond de € 15,--. Eric had echter bij het boeken met gastheer en kok Fred afgesproken dat we graag van een wat uitgebreider diner wilden gaan genieten. We waren graag bereid daar wat meer voor te betalen, maar dan moest Fred ff goed in zijn kooktechnieken duiken om ons te gaan verwennen met streekgerichte culinaire Franse verassingen. Dit voorstel viel bij Fred direct in vruchtbare (kruidentuin)aarde, hij wilde deze culinaire uitdaging graag op zich nemen.

Bij het tweede biertje kwam een echtpaar uit Brabant binnenlopen. Ze genoten van hun vakantie en toerden met de motor door de streek rond St. Martin. Ze maakten elke dag een tour de motor, en zo zouden we deze Vistripweek diverse Nederlandse gasten ontmoeten. Auberge le Romarin bleek zeer populair onder Hollandse gasten die op hun tocht door Zuid-Frankrijk een paar dagen in de omgeving van Valgorge wilden wandelen, fietsen en toeren op de motor of in de cabriolet.
En daar kwamen die week 9 Vistrippers bij.

De story van (bijna) 21 jaar Vistrippen was weer een bijzonder verhaal voor de Hollandse gasten. Dat blijkt elke Vistrip weer, hoe bijzonder mensen ons verhaal vinden wanneer we ze op de Vistrip ontmoeten. En het mooie is, dat wij het ook niet gewoon zijn gaan vinden maar nog steeds genieten van zo’n Vistripweek. Dat wordt nooit normaal, zo zouden we ook deze week weer ondervinden.

Herman had aan het eind van de middag de eerste visstek gevonden. Iets lager op de berg van de Auberge le Romarin stroomde het riviertje de Beaume. Was de ‘zomer’ bij ons de natste sinds 1903, in Zuid-Frankrijk kon men zich een droge zomer als dit jaar niet meer herinneren. Zo werkt dat in de natuur, waar op de ene plek teveel van is, is op de andere plek een tekort. Het waterpeil van de Beaume was dan ook erg laag. Op enkele plekken hadden zich diepe ‘putten’ gevormd waar volgens Fred wel wat forel zou zitten. Herman had al zo’n diep stuk ontdekt bij de tennisbaan, en had er ook wat kleine vis (het leek forel) in zien zwemmen. Fred zou ons de volgende morgen bij het ontbijt de rest van de visstekken op de kaart van de streek rond St. Martin laten zien. Later op de avond vertelde hij al wat over de vismogelijkheden, en die beloofden toch een paar leuke visdagen in de komende Vistripweek.

Het was intussen dinertijd geworden en er was een grote tafel voor de Vistrippers gereserveerd. We waren benieuwd naar waar Fred ons deze eerste avond mee zou verassen.
Maar eerst werden we verrast door Nico.
Gastvrouw Wil vertelde ons wat er op het diner stond, waarna ze vroeg wat we wilden drinken.........waarna de volgende bestelling kon worden genoteerd......met een surprise:

Harry: “ik graag een alcoholvrij biertje Wil”
Nils: “ik graag eentje met alcohol”
Marc:” Bacotje graag Wil”
Bob:”biertje”!
Eric: “ bij de eend graag een droge witte wijn”, wie wil er nog meer wijn”?
Ton: “ik”!
Sjoerd:”ik ook graag”!
Herman:”ik doe mee”
Nico: “....ik graag wat water........ “
Alle Vistrippers:”??????????????????.... stomverbaasd in de richting van Nico”!
Marc: “ ben je ziek Nico, ......H2O.......?
Nico:” wat zitten jullie nou te kijken, ik drink niet alleen Bier hoor”!
Harry: “ sinds wanneer niet ........ben je in de war door de ijle lucht op deze hoogte “???

En zo ging dat nog ff door, Nico de Kleine aan het water, de wonderen zijn de wereld nog steeds niet uit. Ik kan jullie geruststellen, de rest van de week zou Nico z’n glas niet meer volgeschonken worden met een heldere op water gelijkende vloeistof. Nico was binnen 5 minuten weer in oude doen met een Biertje voor z’n neus.
Na de eerste dinertoast op een succesvolle en geinige Vistripweek kwam Wil ons een amuse brengen. Het was een stukje eendenpaté, vergezeld van wat vers warm knapperig stokbrood. Een eerste traktatie van de smaakpapillen. Dit werd gevolgd door een voorgerecht van op drie verschillende manieren bereide eend. Wederom een feesie voor de reuk en smaaksensoren van 8 Vistrippers. Dan mist u er één, jawel ............de Vistripfamilie weet al wie..........onze Nils.
Die blijft de culinaire voorkeur van een holbewoner hebben! Gewoon niet zo moeilijk doen, alles wat op vier poten met z’n rug naar de zon loopt en rundvlees kan produceren .........kill it, cut it, and throw it on the grill .......... en dan bij voorkeur in de vorm van een 4 ons Steak.
Dit was dan ook de eerste en laatste avond dat Fred z’n fantasie moest aanspreken om iets voor Nils te verzinnen. Lekker stukkie bœuf en Nils is happy. In het juiste vakantie tempo volgde het hoofdgerecht, een zacht gestoofde lamsbout op het bot, met groente op een stampotje van........(ben ik vergeten, maar was ook erg lekker).
Er ging geen bord (nou ja, eentje dan) met kliekjes terug naar de keuken. Geen enkele Vistripperstwijfel deze eerste Vistripavond, aan kok Fred gingen we nog veel plezier beleven in dit dorpje in de Franse Alpen. IJs als dessert, met één van de bolletjes kastanje-ijs. Dat ze die smaak bij ijssalon Salute in Zwolle niet hebben. We gaan ze maar is ff een tip geven wanneer we terug zijn.
Na lekker lang natafelen en uitbuiken vertrok Harry als eerste naar boven. Die had weer eens teveel ijs op z’n vork genomen, en was knock-out aan het gaan. Tot vlak voor middernacht werd nog een biertje, wijntje en Baco gedronken met Wil en Fred, waarna de Vistrippers één voor één hun nest op zochten. Het ontbijt zou tussen 8 en 9 uur voor ons worden klaargezet, en dan die maandag op zoek naar de eerste visstek van de Vistripweek. Na het ontbijt maar is ff met Fred bespreken welke visstek op de Tom-Tom zou worden ingetoetst.

Weinig water maar wel vis in La Beaume

Een eerste blik door de ramen na het openen van de ogen zorgde al direct voor een goed humeur deze eerste vis-Vistripdag. Zoals de verwachtingen op diverse weersites voor vertrek al voorspelden was het strak blauw boven de bergtoppen rond de Auberge le Romarin.

Dat stapt toch lekker je nest uit op de maandagmorgen. Tussen 8 en 9 druppelden de Vistrippers kort na elkaar uitgeslapen de ontbijtruimte binnen. Nico was de laatste, maar dat kwam natuurlijk van al dat water drinken, daar moet je maag toch aan wennen.
Lekker Frans ontbijt met de keuze uit; croisants, baguettes, bruin en wit brood, chocoladebroodje, jonge kaas, Brugse beenham, roomboter en jam, pindakaas, honing, nutella, vers fruit, verse jus d'orange, kannetje koffie en kannetje thee, vers gekookt scharreleitje, .... alleen een ochtendkrant en het nieuws ontbrak, maar eigenlijk ook weer niet (in het Journaal eindigen ze altijd met ons een prettige dag te wensen, nadat ze ons net daarvoor het tegenovergestelde hebben verteld).
Laat ze elders in de wereld maar ff aanklooien zonder ons, daar konden we daar in de bergen toch weinig aan doen(en anders kwam dat nieuws wel door via de iPad’s).
Na het ontbijt kwam Fred ons een paar goede visstekken doorgeven. Eric kreeg een routebeschrijving voor 3 locaties. We konden gaan vissen in de rivier La Beaume of op 2 meren, Lac de Coucouron of Lac de Charpal. We kozen voor de dichtstbijzijnde visstek in de rivier La Beaume want dan konden we eerder van de visdag en zon gaan genieten. We hadden het weekend genoeg in de auto gebivakkeerd. Wat ons aan de routebeschrijving opviel was dat er geen straatnamen stonden vermeld.

Wil: “ straatnamen kennen ze hier niet in de kleine dorpen”!
Fred: “ nee, je kent de naam van de mensen, de bakker of de kruidenier. De postbode werkt hier niet met een Tom-Tom, dat is zinloos. Hij kent iedereen bij naam”!

La Douce France zullen we maar zeggen. Die postbodes hier kijken waarschijnlijk niet op een uur meer of minder zoeken naar een postontvanger. Kunnen ze in gehaast Nederland weer wat van leren, voor dergelijke arbeidsvoorwaarden zou de vakbond der postbezorgers toch weer een paar dagen staken uitschrijven.

Voor de site bezoeker die in de toekomst op onze visstek wil gaan vissen, hier de routebeschrijving vanuit St. Martin die we van Fred kregen;

La Beaume:
Richting LARGENTIERE
Na ongeveer 8 km, rechtsaf - JOYEUSE
Na ongeveer 15 km, aan het eind van de weg linksaf de hoofdstraat in van JOYEUSE
Na ongeveer 1,5 km bij rotonde linksaf richting AUBENAS.
Na een paar km bij rotonde rechtsaf richting de Intermaché.
Dit weggetje blijven volgen, na aantal km zie je dan mooie visstekken langs het riviertje. De beste visstek bevindt zich aan het eind van dit weggetje, nog voorbij camping “les platanes”, daar kun je de auto stallen en zie je een kleine weg rechts met een bord ‘verboden in te rijden’ (sauf riverains). Dit weggetje aflopen en je komt bij de visstek.

De instructies van Fred waren perfect zodat we zonder omweg ruim voor 10 uur het terrein van de Intermaché opreden waar getankt kon worden en eten en drinken voor de visdag werd ingeslagen.

Daarna nog 10 minuten kruipen over een zandweggetje langs wijnranken en wat verlaten campings en we kwamen op de visstek langs de Beaume. Eerst maar is ff checken of er voldoende water op de visstek stond.
Zoals verwacht stroomde er niet veel water in La Beaume. Van een afstand zagen we dat er voor de stek grote rotsblokken lagen waar vanaf kon worden gevist in een stuk water met ongeveer de inhoud van een 50 meter bad. Het riviertje kabbelde sloom door deze poel en toen we dichterbij kwamen zagen we dat de diepste poel rond de 2 meter was ........en vergeven was van de vis !
Dat was een aangename verrassing. Het waren geen buffels maar en zwommen honderden vissen waarvan we de grootste zo op het eerste gezicht rond de 40 cm schatten.
Bij een eerste analyse dachten we forellen, iets wat op voorn leek en ook kleine Barbeel te kunnen herkennen. Ze waren niet schuw en bleven vlak onder ons rustig hun baantjes trekken. Spullen uitladen maar en hengels te water. De Daywinner zou dan wel geen record vis worden, maar als ze zouden bijten werd het een drukke Vistripdag.
Alle Vistrippers hadden al snel hun stek uitgezocht en Eric gooide op de Beunkstek eerst ff een meelworm in het water om te kijken of de school vissen in de Beaume honger hadden. De meelworm had na z’n duikvlucht amper het wateroppervlak geraakt of hij werd gegrepen door een forel. Die hadden dus wel zin in een goede brunch, nu maar hopen dat ze ook een meelworm aan een lijn + vishaak zouden pakken.
Die twijfel werd bij de eerste haken te water bevestigd. Zodra ze een meelworm, made of worm aan een haak naar de bodem zagen zakken waren onze gevinde vrinden een stuk minder enthousiast. Het zelfde effect als wanneer je Nils een gebraden eend op z’n dinerbord voorschotelt ........het hoofd word teruggetrokken en de gedachte staat op...... moet dat !
De dunste lijnen en kleinste haken werden ingezet ( Nils proeft ook altijd wel iets wat hem voor het eerst wordt voorgezet, maar van harte gaat het niet) waardoor zo af en toe een vis kon worden verleid om toe te happen.
Marc ving iets stroomafwaarts op een stukje sneller stromend water regelmatig wat kleine forel en barbeel op z’n stek. Zonder dobber liet hij één made aan een mini haak en dunne onderlijn door de stroom meenemen waarna het kleine spul de made aanviel. Bob zag dat Marc zo af en toe succes had en kwam ook ff op het rotsblok bij Marc een vis vangen. Rond lunchtijd had de koperen ploert boven het viswater de Vistrippers dusdanig gebrand dat een verkoelende duik als enige optie werd gezien om de lijven af te koelen. De visstek werd omgetoverd in een Red Bull rockdive event.
Vissen aan de kant, daar kwamen de Vistrippers.
Ook Nico kwam in actie. Tot op dat moment had hij de visverrichtingen van de Vistrippers vanachter een boek aanschouwd. Omdat er weinig actie was had Nico nog maar ff geen vishengel aangeraakt. Lekker relaxed van de zon genieten stond op Nico z’n actielijst van deze eerste Vistripdag. Maar ja , zo kom je nooit in de buurt van een Vistrip championship !?
Nadat de Vistrippers hun stekkie op het droge weer hadden ingenomen kwamen de vissen weer het diepere deel van de poel opzoeken en ving Herman kort daarna de eerste redelijke vis. Met de vangst van een Barbeel(tje) van 39 cm werd hij de Day-winner. Met een broodkorstje aan de oppervlakte op een ondiep stuk had Herman de Barbeel weten te vangen.
De rest van de middag werd genoten van de zon en zo af en toe een vis aan de haak. Rond 5 uur werden de visspullen inpakt en zochten we het eerste de beste terras op in AUBENAS voor het Day-winner rondje van Herman. Het eerste gekoelde drankje van de dag smaakte prima en werd er twee rondjes later afscheid genomen van de bistro avec terrasse.

Na de route terug bergop kwamen we voldaan terug bij de Auberge le Romarin. We hadden genoeg zon op het hoofd gehad en dus werd op het binnenterras genoten van een rondje van Ton. Ton was vandaag namelijk 49 jaar getrouwd en op dit bijzondere feit werd een toast uitgebracht door de Vistrippers.

Vistrippers: “gefeliciteerd Ton, knap dat Chiel het zo lang met je heeft uitgehouden”!
Nico: “ ik vind het zo bijzonder,......doe nog maar een rondje in Ton”!
Ton: “bedankt heren, met alle plezier......Wil, mogen we nog een keertje”!

Het diner werd weer rond 19.30 uur afgesproken zodat de Vistrippers alle tijd hadden voor nog een drankje en douche. Fred kwam nog ff uit de keuken om te vragen hoe de vangst was geweest.

Eric: “ het was een mooie stek Fred”!
Fred: “ en hoe was de vangst”?
Marc: “ er zat genoeg kleine vis, maar ze waren niet zo happig op aas aan een haak”.
Herman: “ met een broodkorst lukte het nog wel”.
Fred: “ ja, dat is het nadeel van de lage waterstand. Met de vlieg was het misschien wel gelukt”.
Eric: “ laat dat nou de enige vistechniek zijn die we niet beheersen”!
Harry: “maakt niet uit, we hebben een mooie visdag gehad, morgen gaan de grote vissen eruit”.
Fred: “ waar gaan jullie morgen heen”?
Marc: “ dan willen we ff grotere vis vangen, dus we gaan voor de forellenvijver”!

Wil serveerde het volgende drankje aan de dinertafel. Het was nog lekker warm ’s avonds dus de Vistripperstafel was klaargezet op het binnenterras. Ook de overige gasten hadden er plaatsgenomen en informeerden naar de Vistrippersvangsten van de dag. Die waren dus niet echt van Champion formaat, maar al snel kwamen de vangstverslagen van eerdere Vistrips over tafel zodat onze reputatie van vissers nog enigszins geloofwaardig overkwam.
Wil kwam het voorgerecht brengen, een geitenkaasje op een bedje van verse bergsla, prima start. Met het hoofdgerecht had Fred onze Nils (na de eend van gisteren) maar gelijk een plezier gedaan. Wil bracht een mooie Steak, met groente en gebakken krieltjes. Wijntje en Biertje erbij, de Vistrippers werden stil, ......aten, .......en genoten.
Vers fruit na met een toefje slagroom waarna er zeer ruim werd nagetafeld. De verhalen van de trip van de Beunken en Max kwamen ook over tafel waarna in de zitkamer met TV enkele beelden werden gekeken van de Steur vangsten en de ruige natuur in Canada. Na de eerste beelden waren de Vistrippers eenzelfde mening toegedaan, dat was toch de ideale stek om de volgende Vistripjubileum door te gaan brengen. De 25e of de 30e Vistrip, een mooi doel om na te streven.
Tot kort voor middernacht werden nog verschillende Vistrip anekdotes doorgenomen met Fred en Wil waarna er een rustig einde kwam aan de eerste vis-Vistripdag. Morgen op jacht in een forellenvijver. Fred vertelde dat hij zelf zijn gevangen vissen rookte en bood aan de forellen die we zouden vangen voor ons te roken en vacuüm te verpakken zodat we ze mee naar Zwolle konden nemen. We hadden hem al gevraagd een visdiner voor ons te bereiden van de vis die we zouden vangen, en ook dat was vanzelfsprekend geen probleem. Dinsdag forellen vangen betekende op Freds advies de vis één dag laten ‘rusten’, waarna we ze bij het diner van woensdagavond op ons bord geserveerd zouden krijgen. Die forellen moesten we eerst nog zien te vangen maar zoals gebruikelijk hadden de Vistrippers hun plannen al uitgewerkt en ingepakt, een Vistripper houdt zich namelijk veelal aan de wijsheid; “ de huid gewoon al verkopen voordat de beer geschoten is “!
Aan zelfvertrouwen ontbreekt het de Vistrippers zelden, ....... zeg maar nooit !
Dit keer zouden we mazzel hebben (of toch over uitzonderlijke visserskwaliteiten beschikken?) , want die forel uit het water tillen zou het kleinste probleem van de dinsdag worden. Het zou één van die zeldzame Vistripdagen worden waarbij alle Vistrippers meerdere vissen uit het water zouden trekken.

De forellen hebben honger.

Een klein beetje mist in het dal deze morgen maar dat was het dan ook wel, boven de bergtoppen was het al azuurblauw. De factor 30 kon vandaag de rugzak in. Die forellenvijver lag namelijk op een plateau boven de 1000 meter dus de verwachting was niet geheel onwaarschijnlijk dat we daar zonder beschermingsfactor van de waterkant weg zouden branden.

Met name Bob kwam gehavend aanschuiven aan de ontbijttafel. Die had aan de Beaume z’n limiet aan zonnestralen ruimschoots overschreden. Hoofd, armen en buik waren van een kleur rood waar een kreeft jaloers op zou zijn. De pakjes yoghurt van het ontbijt vonden gretig aftrek bij Bob, en dan niet om achter de kiezen te verdwijnen, maar voor de betere verkoeling van de huid. Bob vandaag maar ff niet in de zon.
Na het heerlijke ontbijt liet Fred ons de kortste weg naar de forellenvijver zien. Het zou een uurtje ‘conduire du voiture’ worden over de nodige ‘montagnes’ richting LES PÊCHEURS ARDÉCHOIS in Montselgues.
Het werd een mooie tocht, al dachten sommige inzittende van de Vistrippervoitures daar anders over. Over kale bergtoppen, door kastanje, loof en naaldbossen, langs vennetjes, over (voor 2 passerende auto’s veel te smalle) bruggetjes, langs houthakkerskampen, uiteindelijk arriverend via een keienpad op het plateau met de forellenvijvers.
Bij het uitstappen voelden we dat er een beste wind over de vlakte van de vijvers blies. Dat werd dus dubbel uitkijken voor Bob, hier verbrand je zonder dat je erg in hebt want in de wind was het behoorlijk fris. Zo te zien waren we de enige vissers op hoogte deze dinsdag want we zagen verder geen bedrijvige hengelaars aan de vele vijvers op het terrein.
We werden ontvangen door madame forellenvijver.
Vistripper Eric (onze man van de talen) kreeg de instructies in steenkolen Engels en vloeiend Frans. De spelregels verschilden nogal van die we in Nederland gewend zijn. We dienden geen euro’s vooraf te betalen voor een aantal uur vissen, maar we moesten de gevangen forellen per kilo afrekenen.
€ 12 per kilo vonden we vooraf alleszins redelijk (al zouden we daar na zo’n 10 minuten vissen geheel anders over denken).
Intussen hadden we monsieur forellenvijver ook gesignaleerd. Die zat al vroeg aan de wijn met waarschijnlijk een cursist die hij in de loop van de morgen les zou gaan geven in de edele kunst van ‘Le lancer de base, les posés, capturer et relâcher du poisson, positionnement du poisson et angles d'attaque’...... of zo iets.
Dat monsieur forellenvijver een kenner was konden we zien aan het interieur van de forellenvijver accommodatie, annex clubhuis, annex kantine. Er stond een tafel met allerlei gereedschappen en benodigdheden voor het vervaardigen van alle mogelijke imitaties van insecten die er in de Franse bergen rondfladderden.
Deze monsieur was zowel technisch, tactisch, fysiek als mentaal de belichaming van de Champion vliegvisser in deze streek van Frankrijk, of hij deed een zeer geslaagde poging om de perfecte dubbelganger van een dergelijke vliegvis fanaat te zijn. Hoe dan ook, in beide gevallen was hij in zijn streven naar perfectie bijzonder goed geslaagd.
Die konden we gerust vragen om een haakie aan te zetten zullen we maar zeggen.
Marc blij, dan had hij vandaag wat meer tijd om de nodige visuren te maken. Die dirigeerde de onthaakte Vistrippers vandaag maar is naar monsieur haakaanzetter.
Alle instructies met betrekking tot de spelregels waren duidelijk, hoogste tijd om aan de slag te gaan. Madame forellenvijver had laten zien in welke van de naar schatting 20 kleine vijvers forellen van het maatje S waren uitgezet, waar de XXL zalmforel rond zwom, en in welke vijvers er alleen met een vliegvis uitrusting mocht worden gevist.
De Vistrippers pakten hun spullen en verspreiden zich over enkele vijvers en maakten hun hengels klaar voor L'attaque sur la truite.
Vlak na de eerste inworp van de Vistrippers vlogen de volgende (vreugde)kreten over het water van de Vistrippervijvers :

Eric: ” ik heb er al één”!
Ton: ” ik heb beet”!
Harry: ” ik ook”!
Nils: ” ik heb een dikke”!
Herman: ” ik heb ook één”!
Sjoerd: ” hé, ik ook al”!
Bob: ” BEEEEEEET”!
En ook Nico: ” ik heb m’n eerste vis”!
Marc: ” die beesten zijn uitgehongerd, ik heb er één aan de spinner”!

En zo ging dat nog een tijdje door tot de Vistrippers dusdanig veel forellen op het droge hadden liggen,........daar was geen eten tegen! Wanneer we in dat tempo door zouden vangen zou Fred alle gasten van de Auberge le Romarin de rest van de week bij zowel ontbijt, lunch, diner als avond-borrelhap forel kunnen voorzetten.

En de forel die er dan nog over bleef zou Fred met geen mogelijkheid op tijd gerookt en vacuüm verpakt kunnen krijgen voor ons vertrek richting Zwolle.
Forelspelregel 1 was namelijk dat je de gehaakte forel niet mocht terugzetten maar moest toevoegen aan je gekillde vangst van de dag, en dat zou met deze vangstfrequentie een duur Vistripdagje worden. Voor de middag had iedere Vistripper in z’n emmer al een paar kilo forel met de buik naar boven drijven. Meer dan voldoende voor het diner van de volgende avond, en 10 gerookte filets per Vistripper voor de families thuis.
Een ongekend resultaat in de geschiedschrijving van de Vistrips.
Er is de afgelopen 20 jaar elke Vistripdag wel een Vistripper (en nog regelmatiger meer dan één Vistripper) geweest die geen vis aan de haak had weten te slaan. Hier op de berg in Douce France had elke Vistripper binnen een uur hengelen enkele kilo’s forel uit het water getild. Het is dat er bewegende beelden van zijn gemaakt, anders zou het thuisfront (en de regelmatige Vistripsite bezoeker) dit Vistripnieuws onder de kop ‘visserslatijn’ hebben geschaard.
Het leven is als tekenen zonder gum,.......maar voor het Vistripverslag van deze morgen had ik ook geen gum nodig, het is waar gebeurt.
We vonden het wat vroeg om al voor de lunch te stoppen met vissen, er zat niets anders op dan het improvisatietalent van de Vistrippers tentoon te spreiden. Het illegale improvisatietalent wel te verstaan........en daar hebben we een paar heel getalenteerde Vistrippers van rondlopen.

We hadden namelijk geen zin om al die vijvers leeg te gaan vissen, en vervolgens onder aan de berg flappen te moeten gaan tappen om boven op de berg die 200 kilo forellen cash te moeten afrekenen. Daar waren geen Vistrippers enthousiast voor te krijgen. Daarentegen werden vistactieken en technieken bedacht die de forel een grote kans boden om na het toehappen alsnog te kunnen ontsnappen , maar die de Vistrippers toch nog wat leuke hengelsport opleverende.
Enkele oplossingen die werden toegepast; weerhaken werden verwijderd en haken bod gemaakt zodat de haak nauwelijks kon worden gezet. Op andere vishaken werd een mini kurk geplaatst zodat de forellen na de aanbeet wel vast zaten, maar na enkele salto’s boven water een grote kans hadden om los te schieten van de geprepareerde haak. Mocht er per abuis toch nog een forel worden gehaakt en niet los schieten, waren er enkele Vistrippers die over acteer talent bleken te beschikken.
Na het haakje te hebben verwijderd werd de gladde forel alsnog verspeeld omdat deze tot ‘grote teleurstelling’ van de Vistripper uit zijn natte handen glipte en weer in het water belandde:

De bewuste Vistripper: “merde qui suce, J'ai renoncer à une truite”
Troostende Vistripper: aaaaaaaaah,.......quelle honte aujourd'hui!

Toen Eric na een afwaterpauze weer bij de vijvers kwam zei hij dat hij een toch enigszins chagrijnige madame forellenvijver was tegengekomen. Die lag dus waarschijnlijk met een jumelles op de loer om de vangstresultaten van de Vistrippers te volgen.

Dat zou uiteindelijk meevallen. We werden aan het eind van de Vistripdag vriendelijk ontvangen door madame & monsieur forellenvijver, en monsieur was zelfs bereid om onze forellenvangst schoon te maken en de vissen te ontdoen van hun kieuwen en ingewanden. Normaliter ook een taak van Vistripbutcher Marc, maar die kon lekker in de namiddagzon gaan genieten van een Biertje.
De wind was intussen wat gaan liggen waardoor het Biertje in de zon nog prettiger smaakte. Op deze hoogte hadden ze flesjes Heineken in de koelkast, en die deden het prima. De stand na de vangsten van vandaag was zeer verrassend.
Nico Day-winner en koploper met een Zalmforel van 50 cm.
Bob op 2 met een Zalmforel van 49,5 cm, en Marc op 3 met eentje van 49 cm.
Nico op 1, dromen zijn in La Douce France blijkbaar geen bedrog.
In de zon werden de plannen voor de volgende Vistripdag besproken. Er was al eerder geopperd om een keer een kayak te huren en op de Ardèche te gaan peddelen, al dan niet met een hengel aan boord. Het zou de volgende dag weer wolkenloos zijn waardoor een dag op het viswater geen straf zou worden. Alle Vistrippers gingen akkoord, alleen werd er nog gediscussieerd over een single kayak of tandem kano, en dan met name de bezetting van de crue in zo’ dubbele kano. Bij de Beunken was er geen probleem, de De kleines waren er laat op de avonds pas uit.
Na het wegen van de vangst moesten we ruim 30 kilo forel afrekenen, een bijzondere visprestatie in 21 Vistripjaren. Volgens mij alleen geëvenaard in 1993 in een Put & Take in Denemarken. Maar die forellen hadden een grondsmaak omdat ze uit goor water kwamen. Deze vijvers waren perfect verzorgd en daardoor glashelder. Deze forel en Zalmforel konden we vergelijken met de vangsten in Doornspijk, en die kun je culinaire fijnproevers zonder aarzeling voor hun diner serveren. We namen afscheid van madame & monsieur forellenvijver;

Vistrippers: “ merci et au revoir”

Het eerste stuk onverharde keienstrook werd weer rustig gepasseerd, waarna er bergaf weer wat vaart kon worden gemaakt. Iets te veel vaart bleek een half uur later want toen in het leidende voertuig van de Beunken de navigatie werd ingeschakeld melde de vrouwenstem vriendelijk edoch verrassend overtuigend:

.......”indien mogelijk ......omkeren”!!!!!

Eric: “ dat dacht ik wel, dit dorp kwam me al niet bekend voor” !
Marc: “ shit, dat lijkt hier ook allemaal op elkaar, ik heb geen afslag gezien”!

Na analyse van het routescherm hadden we de juiste afslag al een berg of 2 geleden gemist. 180 graden keren op de smalle bergpas was het devies waarna er weer de koers werd uitgestippeld richting forellenvijver. De omgeving was ook hier weer het aanschouwen meer dan waard dus erg vervelend was de omweg nou ook weer niet.

Rond een uur of 4 waren we zonder verdere omweg terug in St. Martin. Ruim op tijd om nog wat andere activiteiten te ondernemen. Sommige Vistrippers kozen voor het zonnige terras met een koel Biertje (waaronder enkelen met een goed boek). Nico ging met een boek naar het zwembad. Marc en Herman gingen met de hengel opzoek naar de forel in de Beaume.
Herman had eerder die week een diepe poel bij de brug gezien en daar gingen ze ff een hengel uitgooien. Na een rots klim klauterpartij kwamen ze op hun paradijselijk stekkie.
Ze hadden tijdens eerdere Vistrip zelden op een dergelijk mooie, rustieke stek hun dobbers in zulk kraakhelder beekwater neergelaten. Ze keken aan de overkant van hun stek op een hoge rotswand waar een smalle waterval langs lange hangplanten en rotsorchideeën het beekje in kletterde.
Na eerst een tijdje te hebben rondgekeken en genoten van de omgeving in dit mini visparadijs gooide Marc zijn minihaak + made in het klotsende water onder de waterval en tot zijn stomme verbazing pakte een kleine forel zijn aas. Ook Herman ving een mini forel, maar beide Vistrippers waren bijzonder enthousiast over hun mini catch op deze fraaie stek.

Er zat niet veel vis in de poel maar het verblijf op de stek en het gekletter van de waterval had een dusdanige rustgevende uitwerking op de Vistrippers dat ze het geen straf vonden om maar 1 forelletje te vangen.
In de loop van de namiddag kwamen de andere Vistrippers vanaf de brug een kijkje nemen. Marc had een stuk van het beekje gevolgd en gezien dat het op een mooie andere stek uitkwam.
Harry, Nils en Sjoerd gingen ook op onderzoek uit en vonden het volgende paradijselijke stukke op de La Beaume. Ze hadden geen hengeluitrusting bij zich maar wel een zwembroek en dus besloten ze er een paar jumps te gaan maken.
Harry en Nils van de 3 meter, Sjoerd van de 10 meter stek.
Herman en Marc vingen op een andere stek nog een aantal mini forellen en andere beekbewoners waarna aan het eind van de middag de Vistrippers één voor één het buitenterras van de Auberge le Romarin opzochten. In de namiddagzon werd genoten van Vins, fromages et pain français.
Ja, dat was weer prima uit te houden daar in la Douce France.

Fred was in de keuken druk met de voorbereiding van het diner. De Vistrippers hadden de 30 kilo forel afgegeven en die ging hij zoals beloofd voor ons roken en vacuüm verpakken zodat het thuisfront ook kon gaan genieten van onze vangst. Fred zou de forel tevens gaan verwerken in het diner van de volgende Vistripdag, en Wil bracht ons op het buitenterras nog wat du pain, du vins, pain français en Bacotjes. Zoals aan het begin van het verslag van de 2011 Vistrip al vermeld, niets was onze gastvrouw en gastheer te veel. Wil en Fred vonden gastvrijheid niet alleen vanzelfsprekend, ‘ze waren gastvrijheid’.
Nog ff een douche, de relaxte kleren om het lijf, waarna aan aan de dinertafel werd aangeschoven. Vooraf een heerlijke vissoep (Nils een runder carpaccio) waarna een bordbrede entreequote de hoofdmaaltijd vormde vergezeld van groenten en gebakken krieltjes.
Verschillende smaken ijs als dessert met daarin onze nieuwe favoriet, het bolletje kastanje ijs.
Wil kon de complimenten weer aan Fred doorgeven, wederom 9 zeer tevreden Vistrippers. De rest van de avond werd er nagetafeld en op de achtergrond naar het Europacup voetbal geluisterd. Het laatste uurtje kwamen Wil en Fred ook weer even een afzakkertje met de Vistrippers nemen, waarna kort na middernacht de laatste Vistrippers hun kussens opzochten. Morgen een nieuwe Vistripervaring, voor het eerst vissen vanuit een kayak op de Ardèche.

Zelfs geen mist in het dal deze morgen. Vanuit je nest direct zicht op blauwe lucht boven de bergtoppen, dat was steeds lekkerder wakker worden in de Auberge le Romarin. Vers knapperig ontbijt en een zonovergoten dag lachten ons tegemoet . Aan het ontbijt viel er echter een lichte verandering in de gemoedstoestand van enkele Vistrippers te constateren. Zo af en toe werd er een opmerking geventileerd waaruit bleek dat er Vistrippers waren die niet geheel gerustgesteld waren over het kajak gebeuren;

Vistripper: “ zeg, wie heeft er wel eens in zo’n kajak gezeten”?
Vistripper: “zit daar ook een motortje in, hoe werkt zo’n ding”?
Vistripper: “nee, je krijgt peddels en moet zelf de voortstuwing regelen”!
Vistripper: “hopelijk wel stroomafwaarts..........toch”?
Vistripper: “Oh Herman, hoor je dat, dan kun je ook niet uit koers raken”!
Vistripper: “ben benieuwd, .........Herman lukt alles, .......dat hebben we in Ierland wel gemerkt”!
Vistripper: “.......wie zit er bij Herman in de boot”?
Vistripper: “kunnen die kano zinken, of krijgen we zwemvesten en snorkels mee”?
Vistripper: “jij krijgt er ook zwembandjes en een pistool met lichtkogels bij”!
Vistripper: “doe dat nou maar niet,.....hij schiet die lichtkogel in paniek zo door de bodem van z’n kano”!
Vistripper: “er gaat toch wel begeleiding van die kajak verhuurders mee”?
Vistripper: “zeg, zullen we anders maar gewoon op het droge blijven, dit klink allemaal weinig aantrekkelijk en hoopvol”!
Vistripper: “wel nee, we hebben 5 jaar op Ierse rivieren ook overleefd, die stroomversnellingen van de Ardèche zijn een makkie”!
Vistripper: “...............stroomversnellingen................. “?

Jullie begrijpen het, dat was een vrolijk ontbijt uurtje, .......voor sommige Vistrippers dan. De extra koppen koffie na het ontbijt wezen toch op een zekere mate van traineren van de vertrektijd. Herman had nog een tip voor de groentjes onder de Vistripkanoërs.

Herman: “ jongens, doe een lange broek aan want die kajaks zijn van Polyethyleen gemaakt en wanneer je daar de hele dag met je knieën tegenaan zit, liggen je knieën aan het eind van de tocht open”!
Vistripper: “ Ah, weer zo’n leuk vooruitzicht van een dag in een kano, ik krijg er steeds meer ‘zin’ in”!

Van Fred hadden we weer een gouden tip gekregen. Ruoms werd als startpunt van de kajakVistripdag op de navigatiesoftware ingetoetst waarna we na tienen vertrokken uit St. Martin.

Het werd een leuke tocht door onbekend terrein. Het grootste deel van de trip ging vooral bergaf door de dalen van het Franse Massif du Tanarque. Onderweg passeerden we schilderachtige dorpen waarvan sommige uitgestorven leken, en andere juist volop Franse gezelligheid uitstraalde door al druk bezette terrassen. Zo kwamen we door een dorp waar we een delicatesse boutique zagen met langs de hele pui flessen wijn, uitgestald op honderden wijndozen en kisten. Witte, rode, rosé, champagne, .........gelukkig zat Marc achter het stuur van de koplopers anders had Eric direct de auto naast die vin boutique geparkeerd voor een pitstop. We stelden voor om dat maar op de terugweg te gaan doen, want uit die toko zou onze wijnproever Eric het eerste uur niet weg te branden zijn. Het laatste stuk van de route meanderde de weg langs door de Ardèche in voorbije eeuwen uitgesleten diepe dalen, waarna we rond 11 uur in Ruoms arriveerden. Het was een klein dorp dat zich geheel op het (kano)toerisme had gestort. We reden door straatjes vol met terrassen, ansichtkaarten en andere prullaria. De eerste winkel met een groot schreeuwerig bord ‘canoë, kayak ou kraft en parcours libres ’ was niet te missen.

We werden buiten de toko ontvangen door een madame die, laten we zeggen ‘zelf niet al te vaak actief in een kano is geweest’ , maar die ons in vloeiend Frans + handen en voeten Engels probeerde over te halen de kanotrip bij haar te boeken. De Vistrippers die besloten uitsluitend per kano actief de Ardèche te gaan bedwingen waren Harry, Nico, Sjoerd en Nils. Zij gingen voor de lange tocht en zouden de kano’s bij ‘madame volumineux’ huren. Het kwartet Vistrippers ging voor de 6 uur tocht vanuit Ruoms.
Ton, Herman, Bob en de Beunken wilden deze Vistripdag ook een hengeltje uitgooien op jacht naar de beruchte Ardèche Barbeel en wilden een kortere tocht boeken. Wel wilden ze de passage van Pont d ‘ Arc in hun route opnemen en dat kon op een tocht van 3 uur vanuit Vallon. Dat kwintet Vistrippers pakten de Visspullen over in de Beunkmobiel en gingen stroomafwaarts opzoek naar een kanoverhuurbedrijf. Dat werd Canoës Service in Vallon Pont d'Arc. Bij het oprijden van het terrein zagen we dat het toerismeseizoen al op zijn einde liep want er was geen kip,......cq poule.
Ze schrokken min of meer van Eric z’n vraag of we die dag kano’s konden huren;

Madame canoë: “ Ah, vous voulez louer des canoës, oui, oui, bien sûr!”

Kort na de Vistrippers parkeerde nog een Frans echtpaar hun voiture voor de verhuur keet maar dat was het wel wat betreft clientèle vandaag. We werden verder vriendelijk ontvangen en geïnstrueerd over de gang van zaken aangaande onze survivaltocht. Eerst werden we in een zwemvest gehesen en moest een helm worden gepast, waarna per kano een grote waterdichte ton kon worden afgehaald (daar verdwenen die helm + zwemvest als eerste in, veel te warm........we hadden tenslotte allemaal een A + B zwemdiploma en een harde kop).

Kort na de Vistrippers parkeerde nog een Frans echtpaar hun voiture voor de verhuur keet maar dat was het wel wat betreft clientèle vandaag. We werden verder vriendelijk ontvangen en geïnstrueerd over de gang van zaken aangaande onze survivaltocht. Eerst werden we in een zwemvest gehesen en moest een helm worden gepast, waarna per kano een grote waterdichte ton kon worden afgehaald (daar verdwenen die helm + zwemvest als eerste in, veel te warm........we hadden tenslotte allemaal een A + B zwemdiploma en een harde kop).
werden we richting een groot bord met routekaart van de Ardèche gedirigeerd en kregen we instructies over ‘les dangers pendant le voyage’. Maar goed dat enkele Vistrippers geen Frans spraken anders waren ze nooit in die kano’s gestapt. Mademoiselle canoë vertelde dat de tocht ongeveer 3 uur zou duren. Ze liet op de kaart zien waar stukken rapids te verwachten waren en welke tactiek aldaar toegepast moest worden.

Ton: “wat zegt ze nou Eric” ?
Eric: “leg ik je zo wel ff uit Ton”!
Marc: “ gewoon blijven peddelen Ton, en gas geven bij een stroomversnelling “ !
Bob: “ hoe snel is die stroom dan “ !
Herman: “ kom maar achter mij aan Bob, …. geen probleem”!
Bob: “ achter jou aan.........dat is een hele geruststelling Herman......Ierland....weet je nog”!
Marc: “ gewoon je zwemvest aandoen Bob, en sla je om nooit je peddel loslaten, die kano kun je gerust laten gaan, die vinden wij wel”!
Ton: “ da’s fijn dan, we gaan toch gewoon vissen ....... kunnen we niet om die stroomversnellingen heen” ?
Herman: “ gewoon lekker op je rug gaan liggen als we omslaan Ton, blijf je gewoon dobberen”!
Ton: “ hoezo........ALS WE OMSLAAN .......kan dat dan” ?
Herman: “ ben je gek, ik vergis me,........grapje” !

Intussen hadden deze Vistrippers de instructies gemist, wat het vervolg van de Vistripdag op de Ardèche wel zo leuk zou gaan maken.

Eric had de plekken van de rapids op een paar A4-tjes meegekregen, en op deze A4 stond tevens de stek (nr. 7) waar we stroomafwaarts om 17.00 uur zouden worden opgepikt. Eric overhandigde de kopietjes aan Bob (ging in een single kano) en Herman + Ton (duo kano). De Vistrippers keken op het papiertje en stopte deze vervolgens in de waterdichte ton met andere spullen. Wel handig natuurlijk, dan blijft het papier droog, maar in zo’n ton zijn die instructies onderweg ‘lastig te lezen’!!!!...... maar daarover later meer.
Het kwartet Vistrippers dat in Ruoms te water was gegaan was op dat moment al een uurtje aan het peddelen en stuiten op een soort kleine stuwdam in de Ardèche. De kanoënde toeristen hadden hier de tip gekregen om de kano’s naar de kant te dirigeren en hun vervoermiddel langs dit opstakel te tillen/dragen. Zo niet de Vistrippers, die hebben een broertje dood aan hettillen van spullen wanneer er geen noodzaak toe is........en die noodzaak werd natuurlijk niet gezien.

Die kano’s konden via een kunstmatige aangelegde betonnen glijbaan prima een niveau lager op de Ardèche worden gegleden.
De meest waardevolle zaken die droog moesten blijven zaten in de ton, Harry had een waterbestendige camera bij zich, dus ......GAAN MET DIE KANO BANAAN !!!!
Eén van de 3 kano’s zou de afdaling droog volbrengen, de beide andere kano’s sloegen om, in kano kringen noemen ze deze techniek ook wel Eskimoteren. Deze onverwachte ‘kermisattractie’ in de Ardèche beviel de Vistrippers wel en ze besloten nog een paar afdalingen te maken, en wel zonder kano onder het gat. Toen hun zwemshorts al aardig waren versleten kozen de Vistrippers weer het ruime sop op weg naar de volgende attractie. Die volgde bij een hoge rots langs het peddelparcours.
Ze zagen een gozer die steile rots opklimmen en dan kon maar één ding betekenen. Die lefgozer zou dat zelfde stuk niet weer naar beneden klimmen, dat was zinloos, die ging springen. Harry hield zijn camera in de aanslag en maakte deze beelden. Tot hun stomme verbazing ging die skydiver niet met de pootjes naar beneden richting Ardèche, maar head first........respect casse-cou !

De Vistrippers die in Vallon het ruime sop kozen hadden hun kano’s intussen ook te water gelaten. Bob + kano werd als eerste het water in geduwd waarna de gebroeders volgden. Herman en Ton kozen er voor om eerst hun hengels klaar te maken en volgden een paar minuten later. Met dat ruime sop en stroomversnellingen bleek het al rap mee te vallen. Er stond niet veel water in de Ardèche en even later begrepen we ook waarom Mademoiselle canoë had gezegd dat voor een rapid vaart moest worden gemaakt. Deed je dit namelijk niet dan strandde je op de kiezels van de rapids. Bob zat zoals gezegd voor het eerst in zo’n kano op ‘wild’ water en moest ff wennen. Het peddelen ging prima maar het koers houden was nog wat lastig voor deze eerste rapid. Bob nam deze eerste hindernis dan ook niet geheel volgens het kano instructieboekje,......... hij ging achterstevoren, maar kwam zeer voldaan geheel droog door dit eerste obstacle.
Ook de beide andere Vistripperkano’s kwamen ongeschonden door deze difficulté waarna de zoektocht naar een mooie visstek werd vervolgd. Door het glasheldere water en de lage waterstand zagen ze dat er een behoorlijke visstand op de Ardèche zat. Welk merk vis was moeilijk te zien, maar er zaten een paar redelijk grote langwerpige kieuwbezitters tussen. Na een half uurtje peddelen kwamen ze op een mooie stek met wat keerwater langs een paar stroomversnelling, een ideale stek voor de barbeel en dus werd koers gezet naar de kant om de kano’s aan lager wal te laten lopen. Op de stek zat genoeg vis, de Vistrippers zagen om te havenklap de flanken van vissen in de stroom glinsteren, op zoek naar voedsel tussen de kiezels. Het was vervolgens zaak om de juiste vistechniek toe te passen. Er waren geen andere vissers op de stek waar we de kunst van af konden kijken, en de vissers die we onderweg hadden zien staan visten met een vaste hengel op een rustig stukkie keerwater.

Herman en Ton hadden de stek ook (droog) bereikt al scheelde het weinig bij het uitstappen of de heren hadden toch een nat pak gehaald. Dat was z.w.z. geen probleem geweest want we hadden een stek waar de zon de natte spullen binnen no time droog had gekregen. De eerste keuze voor de vishardware van de rigs werd een zware dobber (buldo’s) met heavy lood. Als aas werden made, wormen, maïs en meelwormen ingezet. Tijdens het vissen zagen we dat de meeste vissen zich in de volle stroom ophielden waar ze ons aas voorbij zagen komen, maar niet in staat waren het aas te grijpen ( of ze hadden er gewoon geen zin in).
Bob had ook zo zijn problemen om een vis te haken.
We stonden daar met de voeten op grote en kleinere kiezelstenen die al eeuwen op de bodem van de Ardèche lagen en door erosie een spekgladde ondergrond voor de Vistrippers vormden. Omdat Bob onder de lichtelijk topzware Vistrippers kan worden geschaard ging hij diverse keren (niet in het minst tot eigen groot vermaak) onderuit in het ijskoude water. Proestend en gieren van de pret kwam hij na elke glijpartij weer bovenwater en per direct een veilig heenkomen aan vaste wal zocht.

Herman en Marc waren het eerst succesvol en vingen beide een leuke Barbeel. De Beunken kozen in de loop van de morgen voor een vistechniek die ze op de Moy River hadden geleerd bij hun jacht op de Salmon. Marc had nog wat pencil lead in z’n viskoffer en die rigs bleken beter te werken. Het aas blijft op die manier in de stroom iets boven de bodem bengelen waardoor hij meer beet kreeg en uiteindelijk aan de maïs de Day-winner ving, een Barbeel van 49 cm.
Vanaf de visstek was het ( zonder verder oponthoud ........ !!!????) nog ruim een uur peddelen naar het afgesproken pick up punt. Omdat we onze kano’s daar voor 5 uur moesten afmeren werden de hengels kort na 3 uur ingedraaid zodat we ruim de tijd hadden voor het losgooien van de ankers. Dat ‘ruim de tijd’ werd al snel veranderd in ‘net op tijd’ de trossen los.
Dat kwam zo.
Zoals gezegd was Bob deze morgen voor het eerst in een kano gestapt en dat was op het eerste deel van de afzinkt goed gegaan. Tijdens het vissen was hij al een paar keer onderuit gegaan, en dat deed Bob bij het bestijgen van z’n inmiddels volgepakte kano nog eens dunnetjes over. Kano + Bob gingen over de kop, maar Bob had de wijze les ‘laat je pendels nooit los bij schipbreuk’ goed onthouden en ook toegepast. Een zoveelste keer nat tot op de laatste draad, maar wederom met een big smile op z’n gezicht zag Bob echter z’n kano uit zicht verdwijnen. Gelukkig stond het water op de stek laag een liep z’n kano al snel aan de grond. De Beunken lagen al stroomafwaarts onder de stek van Bob z’n stranding en coachten Bob richting kano. Na het nodige geploeter bereikte Bob z’n kano......en moest constateren dat z’n waterdichte ton nog aan boord was, maar z’n hengel overboord en gezonken was. Die hengel had hij geleend van z’n broer en die wilde hij niet als verloren beschouwen. Hij kreeg hulp van Marc en na wat aanwijzingen van Bob waar hij dacht omgeslagen te zijn kon Marc de hengel bergen. Intussen waren de Vistrippers van de lange tocht op plek van Bob z’n Waterloo aangekomen en genoten nog even mee van de opstartmoeilijkheden van de Vistrippers vanaf hun visstek van de dag. Dat had weinig weg van onze hoogtijdagen in de tijd van de V.O.C , toen Hollanders en water nog vrienden waren.
Deze Vistrippers V.O.C stond nu meer synoniem voor Vistrippers On Collision-course........!
We waren net weer opgestart .......en hadden nog een best stuk peddelen langs rapids voor de boeg. Het Vistripverslag van de volgende kano uren laat zich raden en invullen......maar ik zet het er toch maar ff op.
Het ‘ruim op tijd vertrekken’ was op het tijdschema aangepast in; ‘ ff goed door peddelen Vistrippers’!
Dat peddelen was niet het grootste probleem, wat beslist niet meewerkte was de stevige ‘wind tegen’ die door de diepe kloven over het water gierde. Na het passeren van een bocht in de rivier kwam die ‘orkaan’ vervolgens van schuinvoor en blies hij de punt van de kano’s de verkeerde kant op. Meer dan regelmatig waren in de tandem kano’s dan ook de volgende ‘motiverende’ opmerkingen te horen:

Herman: “ probeer aan beide kanten gelijkmatig te peddelen Ton, we gaan elke keer scheef”!
Ton: “ik peddel gelijkmatig, heb jij die peddels wel goed in het midden vast”?
Herman: “ roei jij anders maar niet meer, ik doe het wel alleen, dan gaan we in ieder geval rechtdoor” !
Ton: “prima,...... ik doe niks meer”!

.............en zo kwamen we nog verder achter op schema................maar er konden grotere gaten in het peddelschema worden geschoten ..........want daar kwam de volgende rapid .............en daar stond een stellage in het water met daarop een professionele cameraman voor de betere spectaculaire foto’s..........................!!
De Beunken gingen als eerste. Ze maakten voor de stroomversnelling goed vaart en positioneerden zich zo goed mogelijk voor de afdaling …………… waarna hun kano, begeleid door een krakend geluid, voor de rapid abrupt stil kwam te liggen.
Dat kwam zo.
De hengels moesten een plek aan boord van de kano’s krijgen en daar hadden ze bij het ontwerp van de kano op de tekentafel geen rekening mee gehouden. Er zat niets anders op dan ze op de zijkanten van het vaartuig te positioneren en daar lagen ze aardig in de weg. Marc dacht een meer geschikte plek te hebben ontdekt. In de kano zaten zogenaamde afwatergaten die er voor zorgden dat het water dat de kano in liep/klotste/stroomde, niet tot zinken zou lijden, maar eenvoudig uit de kano kan wegzakken. In die gaten had Marc de hengels gezet en die stonden als 2 antennes boven op de Beunk kano,.............maar staken dus ook enkele decimeters onder de kano uit, zeg maar als twee onverwachte kielen. En door die twee kielen zat de Beunk kano nu muurvast tussen de kiezels voor de rapid. Na veel duw, wrik en trekwerk wist Marc de hengels uit de kielgaten te halen ….. en die hengels zagen er niet best meer uit. Die waren de rest van de Vistrip niet meer inzetbaar........intussen weer meer achterstand op het peddelschema.............!
Uiteraard hadden de De Kleines de grootste lol om de stranding van de Beunk kano....... en letten daardoor niet op de aanstaande stroomversnelling. De kaart met aanwijzingen zat in de waterdichte ton (weet je nog) en de instructies met de tip aan welke kant de rapid het beste kon worden genomen waren ze allang vergeten .........en zo koerste de De Kleine Armada hun ondergang tegemoet.
Nu vanzelfsprekend leedvermaak vanuit de intussen weer losgekomen Beunk kano, die passeerde droog de rapid waarna Eric de foto’s schoot van de verlaten kano’s en een zwemmende/drijvende/poedelende De Kleine clan.
Op de slide kun je het fotoverslag van de ondergang van de De Kleine Armada volgen:

Sjoerd wist Ton nog net op tijd te onderscheppen anders hadden we die niet eerder terug gezien dan ergens vrolijk ronddobberend in de Middellandse Zee. Ton was Sjoerd dusdanig dankbaar voor zijn hulp dat hij later die dag (toen Ton weer enigszins hersteld was van zijn avonturen) beloofde Sjoerd in zijn testament op te nemen ( die hengels/dobbers/haken/vislijnen van Ton blijven dus in de familie!).
Het De Kleine team had gedurende het eerste deel van de kanotocht uitermate veel vertrouwen gekregen in een droge overtocht met als resultaat dat ze niet al hun waardevolle spullen in de waterdichte ton hadden gestopt (......wel het A4-tje).
Het meest waardevolle attribuut voor de oudere generatie zijn hun gehoorapparaten, en die zaten nog in hun oren en bleken niet waterbestendig. Dat er hengels, molens, tassen, zonnebrillen, schoenen, T-shirts en ander materiaal in de Ardèche dreven of op de bodem lagen was tot daar aan toe,.........maar niet functionerende gehoorapparaten.........dat was een drama. Zonder die dingen zijn ze niet aanspreekbaar van afstanden boven de 85 cm. Die De Kleines zouden het laatste stuk van de tocht (waarvan we het tijdschema nu echt konden loslaten) niet meer te coachen zijn, nog maar te zwijgen over de rest van de Vistripweek.
Tegen de tijd dat alle schepen weer bemand waren (en de lachstuipen weer onder controle waren) gaven de Beunken aan alvast vooruit te gaan om te proberen een poging te wagen binnen de korts mogelijke tijd naar het pick up punt op te stomen om de chauffeur van het kano verhuurbedrijf te bewegen nog ff te wachten op de later arriverende Vistrippers. Helaas moesten ze daardoor het mooiste stekkie, de Pont d`Arc snel passeren. Een al te grote teleurstelling was dat ook weer niet. Prachtige boog over de Ardèche die Pont d`Arc, maar wanneer je dat op Google intikt bij afbeeldingen zie je op foto’s alleen dat wonder der weersinvloeden van de natuur afgebeeld. Hier in de ‘live setting’ staan, zwemmen en peddelen er echter een paar honderd toeristen in je lensbeeld.
Onderweg passeerden de Beunken zonder problemen de twee resterende rapids, hoe het achter hun verliep liet zich raden, maar Sjoerd was de ideale Mammoet- Smit salvage eenheid dus die kreeg de Vistripperskano’s er uiteindelijk wel voorbij. Na ‘de slag bij de stroomversnelling’ hadden de Vistrippers alle spullen ( + gehoorapparaten) die waren blijven drijven (of niet te diep op de bodem lag) geborgen en in de waterdichte tonnen gepropt. Alleen is zo’n ton ook daadwerkelijk waterdicht wanneer men de deksel op de ton ook vastdraait. Helaas waren ze dat in de kano van Herman & Ton vergeten en kwam bij de gebroeders later op de dag de verrassing ‘uit de ton’.........er was niets droog gebleven, zelfs niet achter hun oren!
De Beunkboot kon nog iets van de opgelopen achterstand m.b.t .de 17.00 uur deadline inlopen en arriveerden 20 minuten te laat bij pick up punt 7. Toen ze hun kano op de kant trokken zagen ze zoals verwacht niets wat ook maar iets weg had van een ontvangstcomité. De aanlegstek bevond zich onder aan een steile helling die een meter of 40 omhoog liep. Dat kon er ook nog wel bij, die kano’s moesten boven op die helling (minstens 60 graden stijgingspercentage) worden afgeleverd. Eerst maar ff checken of er überhaupt iemand van de Canoé Service aanwezig was. Boven aangekomen zagen ze een bestelbus met daarin een chauffeur die aan het bellen was. Die had waarschijnlijk net z’n baas gebeld en was in overleg of het niet raadzaam zou zijn de gendarmerie of de franse KNZH in te schakelen voor een massale reddingactie.........mais heureusement, de Vistrippers uit Pays-Bas waren boven water. 1 kano met Vistrippers welteverstaan, de overige waren stroomafwaarts nog niet binnen gezichtveld aan het zwoegen. Het zal geen verrassing voor jullie zijn dat de chauffeur niet erg in zijn nopjes was met het nieuws dat de volgende kano’s nog ff op zich zouden laten wachten. Hij zei dat we dan moesten wachten op de volgende groep die moest arriveren, en dat zou nog ruim 2 uur duren. We hoopten dat de rest binnen een halfuur zouden afmeren, en om dan nog 1½ uur op iemand anders te gaan staan wachten; ‘ça n'arrive pas ami français’........!
Marc ging alvast de kano en Beunk spullen zo rustig mogelijk de heuvel opslepen zodat Eric genoeg tijd kreeg om de chauffeur van gedachten te doen veranderen. Op z’n laatste afdaling zag Marc een kano langzaam voorbij komen en zag dat Bob de stuurman was. Marc zag dat Bob voorbij het bord nr. 7 peddelde en beslist geen aanstalde maakte om linksaf te slaan. Marc kon Bob dus net op tijd naar de kant roepen. Vervolgens zag en hoorde hij dat Bob op datzelfde moment probeerde de voor hem peddelende tandem van Herman en Ton te waarschuwen om ze te bewegen de kano rechtsomkeert te laten maken.
Die twee De Kleines stoeiden amper 20 meter voor Bob met de invloeden van de natuurkrachten om hun heen.......maar ja...........die gehoorapparaten gaven geen piep meer door aan de trommelvliezen van Herman en Ton.
Bob en Marc schreeuwden de longen uit hun lijf. Hun kreten werden tienvoudig versterkt in de kloof waar de kano doorvaarde, en hun waarschuwingen weergalmden enkele keren over het water richting de gebroeders De Kleine........!
Werkelijk iedereen op het stuk Ardèche vanaf het punt waar de rivier als stroompje ontspringt in de verstilde Franse Alpen, tot aan de monding van de Ardèche in de Rhône en die zich op, onder of in het water van de Ardèche ophielden keken op dat moment geschrokken om zich heen om te ontdekken door wie die kreten werden geslaakt............. maar Ton en Herman........ rustig peddelden zij voort !!!!

Marc: “ze weten toch dat ze bij bord 7 moeten zijn “?!
Bob: “hoezo ? ….. ik wist dat ook niet “!
Marc: “ dat stond op dat A4-tje met instructies”!
Bob:” Oh,….. die zit ergens in die ton, …. niet aan gedacht”!
Marc: “ als die 2 dat ook niet weten stoppen ze pas bij Marseille, vrees ik”!

Herman en Ton zwoegden door tot ze een paar honderd meter verder waren, op het punt waar de andere groep Vistrippers hun kano’s moesten afleveren. Daar werd ze blijkbaar verteld dat ze terug moesten want een paar minuten later zagen we ze weer te water gaan en richting ons peddelen. Als twee verzopen katten kwamen ze afgepeigerd (tegen de stroom en elementen in) ruim 45 minuten te laat aan wal.
Hoe Eric het geflikt heeft weten we nog niet maar hij had de Chauffeur weten te overtuigen nog ff te wachten en z’n schema aan te passen aan de Vistrippers de Hollande. 21 jaar ervaring met improviseren, extemporeren, goedpraten, en uit de problemen OH-en van Vistrippers heeft Eric geschoold op dit soort heikele Vistripmomenten. Bij het openen van hun ‘waterdichte’ ton kregen Herman en Ton de verrassing van een half volgelopen ton,........nee,.................die 2 hadden ff genoeg kano gevaren dit Vistripjaar!
En zo kwam er een eind aan deze weer memorabele Vistripdag op het water.......hoogste tijd voor een koud biertje en Bacotje.
Op de terugweg naar ons vertrekpunt merkten we aan de rijstijl van de chauffeur dat hij lichtelijk irrité was dat de Vistrippers de Hollande veroorzakers waren van de schipbreuk van zijn hele tijdschema + kano protocol. Hij denderde met die bus richting Vallon Pont d'Arc, bochten maken vond hij niet noodzakelijk, alle binnenbochten werden optimaal benut. ‘Aucun problème’, want dan waren we eerder terug voor de namiddagborrel op het terras van de Auberge le Romarin.
Onderweg maakten we eerst nog een uitgebreide pitstop bij de wijnhandel die we op de heenweg hadden gesignaleerd. Dat bleek al gauw een goed plan te zijn geweest, want die toko was een feest voor wijn en culinaire genieters........voor Vistrippers dus. Van champagne tot kastanje pasta’s, van knetterharde gedroogde worst tot exquise wijn, van kastanje nougat tot kaviaar, de mooiste verse streekproducten lagen er uitgestald. Daar viel niet aan te ontkomen, elke Vistripper vond er wel wat van zijn gading. Eric was daar helemaal niet meer weg te krijgen, die was aan het wijnproeven en ging uiteindelijk weg met 3 kisten wijn en een paar 2 liter flessen van die godendrank (uiteraard ver onder de normale verkoopprijs).

Na deze visdag stond Nico nog steeds op 1 en Marc had zo’n voorgevoel dat Nico wel eens de Champion kon worden van deze Vistrip. Zou Nico met nog 1 visdag voor de boeg inderdaad zijn 1e Championship in 21 jaar Vistrippen veroveren dan moest dat op gepaste wijze worden gevierd. Marc kocht een mooie fles Champagne, aan Nico de taak die fles aan het eind van de volgende en laatste visdag te mogen ontkurken.
Iets na 5 uur waren we terug in St. Martin en zochten we het buitenterras op voor een welverdiend biertje.
Eerste rondje van Day-winner Marc.
Nils had nog een leuke verrassing voor Ton in elkaar geflanst. Hij vertelde Ton dat hij het toch wel erg sneu vond dat Ton z’n gehoorapparaten verdronken waren........... maar hij had een ideale oplossing voor Ton bedacht om de rest van de Vistrip toch nog mee te kunnen doen met de conversaties.
Nils had een kopie gemaakt van de uitvinding van de allereerste telefoon; twee conservenblikken met een stuk touw ertussen gespannen.........Ton was er blij mee, deze moderne verzie van die van de bedenker Alexander Graham Bell!
Tot overmaat van ramp was ook z’n telefoon kopje onder gegaan, en de rest van de middag was Ton dan ook druk in de weer met de Föhn van Wil om z’n onmisbare elektronica aan de praat te krijgen. En wonder oh wonder, de volgende morgen functioneerde het spul weer redelijk. Bij het ontbijt viel er binnen een afstand van 2 meter weer contact te maken met Ton.
Zo’n dag in een kano ploeteren maakt de Vistrippers hongerig, en dan vooral met het vooruitzicht dat Fred onze gevangen forel in het diner zou verwerken. De dinertafel stond weer gedekt op het binnenterras want het was om 20.00 uur nog goed 20° C.
Wil bracht het voorgerecht, een visgerecht uit de oven en een carppacio van rundvlees voor Harry en Nils. Wederom een sterretje waardig, waarna de hoofdschotel van diverse visfilets (waaronder gerookte Zalm en Forel) , grote gamba's en pasta volgde.
Met name naar de forel was uitgekeken en zoals we verwacht hadden smaakte deze voortreffelijk. Dat beloofde veel voor de gerookte forel die Fred dezelfde avond en nacht voor ons zou gaan roken. Het nagerecht van ijs mochten we zelf samenstellen wat betreft smaken en aantal bolletjes. Bij geen enkele Vistripper zou het kastanjebolletje ontbreken, en uiteraard kon niemand aan Harry’s aantal bolletjes tippen, ........die Harry loopt op ijs.
Sommige lezers zullen zich afvragen, wat doen die Vistrippers ’s avonds daar in Frankrijk. Zoals gezegd waren er geen kroegen in St. Martin en hadden we tot onze verbazing zelf ook geconstateerd dat we die op deze Vistrips niet echt misten. Elke Vistripavond werd rond de tafel doorgebracht onder het genot van een biertje, wijntje of Bacotje en werd het elke avond tot na middernacht een geinig Vistrippersfeesie.
Hier een korte impressie van de woensdagavond.
Laat die avond kwam Fred ons halen want hij zou ons laten zien hoe hij de gevangen forel ging roken.
De grotere Zalmforel ging hij koud roken, de kleinere regenboogforel werden warm gerookt........ ff reclame maken, de rookmachine was een Bradleysmoker. Zeer eenvoudig in de handeling, maar het vakmanschap zat in het aantal uren roken en welk hout je ervoor gebruikt (Fred gebruikte voor onze forel hout van de esdoorn). Volgens mij zei Fred dat het koud roken ruim 10 uur zou duren. Intussen hebben we na thuiskomst die koud gerookte Zalmforel geprobeerd, en ja , we hadden niet anders verwacht.........wederom een traktatie van formaat.
Dat wordt toch hoogste tijd om zo’n Bradleysmoker aan te schaffen, forellen vangen is tenslotte geen probleem in de omgeving van Zwolle. Een laatste rondje met Wil en Fred waarna de laatste Vistrippers onder zeil gingen.

Nico z'n 'jour de gloire' op Lac Coucouron.

De laatste visdag van de Vistripweek brak onveranderd vroeg aan (8.30 uur ontbijt) en mooi (al in de 20° C met slechts een paar wolkjes aan de verder blauwe hemel).

Aan de stamtafel hadden we de vorige avond besloten om te gaan vissen in een groot meer. Fred raadde ons het Lac de Coucouron aan, een groot Lac waar een divers scala aan vismerken te vangen was. Van forel tot karper. Van alles wat, en dit in een mooie rustieke omgeving. Daar gingen we na het eitje tikken maar is ff kijken. Volgens Fred was het ruim een uur rijden naar Lac de Coucouron, maar het grootste deel van de bergweggetjes op de route hadden we al een keer genomen, dus van dat ruime uur rijden gingen we maar is ff een kwartier afhalen. Voor vertrek nog een laatste koffie buiten op de bank, waarna ‘en route’!
Voor de site bezoekers die zelf willen gaan kijken/vissen, hier de routebeschrijving vanuit St. Martin:

Lac de Coucouron;
D24 richting Col de Meyrand
D 239 richting Lanarce / Coucouron
N 102 volgen tot afslag Coucouron
D 16 op
In Coucouron de rotonde  3e volg bord plan d’eau.

Het was weer een mooie tocht door bekend en nieuw Frans berglandschap. In de buurt van Coucouron gingen de bergen over in wat meer glooiende heuvelruggen die we uit Ierland en Denemarken kennen. ‘Miss navigatie’ hadden ze in de Beunk bolide gelijk bij vertrek uit St. Martin ingeschakeld waardoor er deze morgen geen verkeerde afslagen werden genomen. De route ging in een keer goed en zo reden we voor 11 uur het dal in waar het water van Lac Coucouron in een bosrijke omgeving vredig op zijn oevers kabbelde. Dat zag er veelbelovend uit voor een laatste visdag van de 2011 Vistrip. Bij het parkeren van de bolides zagen we een 6 tal visser achter hun hengels richting dobbers staren. Omdat het onbekend viswater voor ons was zochten we een stek aan de Lac zijde van de aanwezige Les pêcheurs français.
De zachte bries stond op deze kant van het Lac dus dat betekende dat deze pêcheurs français verstand van vissen, of gewoon mazzel hadden. We zien wel, de families zochten hun stekken uit en maakten hun spullen voor elkaar. Het weer was wederom perfect, ruim in de 25° C, windje op de hand, en een paar wolken aan de hemel, prima visweertje.
Wat we ook bemerkten was dat het Nico menens was om op de Champion stek te blijven staan. Als een van de eerste Vistrippers had hij z’n geaasde haak in het water liggen. Hield hij dat in voorgaande Vistrips zo’n uurtje vol om daarna vaak in een boek te duiken, nu was hij de eerste uren niet van z’n visstoel te lokken. Hij had geen beet, maar z’n ogen bleven gefocust op z’n dobber.
De eerste Vistrippers die een vis haakten waren de Beunken. Ze visten met voerkorven, maïs en maden, en vingen vrij snel een paar mooie grote Voorns. Herman was de Vistrippers die als eerste een grote vis aan z’n lijn kreeg. Dat moest een Karper zijn want z’n hengel stond prachtig krom richting het midden van het Lac. Helaas verspeelde Herman de vis na een paar minuten drillen.
In de loop van de morgen ging de wind wat liggen en zagen we in het glasheldere water tientallen Karpers zwemmen. Die hadden het ondiepere deel tot zo’n 30 meter voor onze stek uitgezocht om lekker in het warmere deel van het Lac te gaan cruisen in de zon.
Fred had al gezegd dat er Karper zou zitten, maar als dat Lac een gemiddelde bezetting van Karper had als die we voor ons zagen zwemmen, dan kon dat nog leuk worden. Nico z’n Champion stek zou dan weldegelijk gevaar lopen.
Van de Beunken had Nico nog ff niks te vrezen want Marc bleek die morgen niet echt in vorm te zijn. Hadden de Beunken de vorige kano-Vistripdag al twee hengels verspeeld, ook deze morgen sneuvelden de nodige Beunken visspullen.
Een kleine bloemlezing van wat er zoal fout ging?

Bij het uitpakken van de foedraal ging Marc op een hengeltop staan, 3e hengels naar de filistijnen.
Bij het klaarmaken van het lokvoer knapte de zak ........ kilo voer over het natte gras en onbruikbaar
Bij het openen van de blik maís sneed de scherpe rand z’n vinger open
Bij het aanzetten van de haak knipte Marc het verkeerde stuk van de lijn door, die waar het haakie aan zat

................dat was nog maar het begin, we gaan verder..........

Dat met die vishaak en lijn gebeurde nog een 2e keer (dat spreekwoord;  un coup de poing âne n'est pas la même pierre deux.....of zo iets.......ging voor Marc niet op)
De rigs eindelijk klaar, voerkorf gevuld........hij wil de korf opdraaien richting top van de match hengel .........krak .........top van de hengel breekt.......lijn zat eromheen gedraaid.

Eric: “ zo, dat gaat lekker hé broer...............beetje weinig slaap gehad”!
Marc: “ ..........ik kan me er ook niet druk om maken......wet van Murphy.....!!!

Maar........we zijn er nog niet.........

Volgende hengel inzetbaar gemaakt.........voerkorf vol.......... ingooien......... knap............ voerkorf verdwijnt richting Lac zonder vislijn van Marc........toch geen onbelangrijk detail bij het inwerpen........tenminste, als je een vis wilt vangen!!!
Haak in de duim
Biertje omgegooid
Doos met klein vismateriaal laten vallen, alle wartels, haken, speltwartels,etc in het gras
Schaar en onthaker regelmatig kwijt............

Maar het ergste komt nog. Ook de Beunken haakten twee Karpers die door de slip niet tegen te houden waren.

Er zwommen daar Buffels in dat Lac. Bij het indraaien van de hengels hadden we al gemerkt dat er een paar velden met onderwater planten groeide op zo’n 50 meter uit de kant. Daar werden de te dunnen lijnen + Karper in verspeeld.
De Beunken maakten daarna hun Karper hengels inzetbaar. Tijdens het klaarmaken van het Karpermateriaal kregen de Vistrippers bezoek van een Franse hengelaar. Die ging op de stek tussen Nico en de Beunken zitten. Daar waren de Vistrippers niet al te enthousiast over want veel ruimte had deze Fransman niet om z’n lijnen in te werpen zonder over de lijnen van één van de Vistrippers te gooien.
En aangezien de wet van Murphy op de Beunkstek zijn invloed al meerdere malen had doen laten gelden...........ja hoor,.........die wet bleef z’n waarheden uitoefenen.
Allereerst even een poging deze Franse vriend te karakteriseren.
Die bleek een verbazingwekkende gelijkenis te vertonen met een kruising tussen Louis de Funes en Mister Bean ...... dan begrijpen jullie wat een plezier de Beunken met deze Franse monsieur nr 13, monsieur dwarrel, monsieur malheur, monsieur catastrophe zouden gaan beleven.
Tijdens het klaarmaken ( of wat er op leek) zat hij de hele tijd in zichzelf (want hopelijk deed hij dat niet voor ons) te OH-en en zingen. We dachten iets van de volgende woorden te kunnen herkennen:

Louis de Funes alias Mister Bean: “Pêche Les pêcheurs qui pêchent le poisson et la pêche que les pêcheurs attrapent souvent la plie. Les poissons de pêche où les pêcheurs pêchent, les pêcheurs trouvent de pêche ennuyeux et mauvais”.

Vrij vertaald in het Nederlands:
“Vissende vissers die vissen naar vissen en vissende vissers die vangen vaak bot. De vis waar de vissende vissers naar vissen, vind vissende vissers vervelend en rot.

Nee,...........daar gingen we nog een hoop plezier aan beleven.
En die belofte vervulde hij met volle overgave bij zijn eerste inworp. Aan de wijze waarop ‘Louis de Bean’ zijn hengel in de aanslag nam om zijn dobber (maat visverjager) met aas (als hij tenminste een haak + aas had gemonteerd……waar we sterk aan twijfelden) richting Lac te gaan smijten voorspelde weinig goeds.  De Beunken zagen de bui al hangen:

Eric: “ die kan niet vissen, die smijt z’n hengel  in het water......let maar op”!
Marc: “ik weet het wel zeker...........pak ff je camera.......”!
Eric: “ ..........shit.........die ligt in de auto”!

Marc: hé........BEEEET.........de karper hengel .......”!

Beste beet op de Karperhengel van de Beunken............maar op datzelfde moment jengeld Louis de Bean z’n lijn ..............jawel..............finaal over de lijn van de Karperhengel waar de Beunken een harde run op kregen. Marc pakte de hengel en hoorde het overheerlijke geluid van de gierende slip............maar gebaarde direct verontwaardig en geïrriteerd naar ‘Louis de Bean’............en Eric maakte ‘Louis de Bean’ duidelijk dat zijn actie niet op prijs werd gesteld door de Beunken.
‘Louis de Bean’ had wel vrij snel door (het kwartje viel verbazend snel) wat voor een onheil hij had aangericht een haalde z’n lijn snel binnen..............maar er was geen redden aan. Die joekel dobber en monsterhaak hadden zich al in de lijn van de Karperhengel verstrengeld. Marc had z’n lijn strak staan, de Karper was nog op de vlucht.......maar voelde tot zijn ontzetting dat z’n hengel de sterke kromming verloor...............de lijn was geknapt...........ehhhhhhhhhhn bedankt ‘Louis de Bean’ en Mr. Murphy.

‘Louis de Bean’: “Je suis désolé messieurs”!
Beunken : “oui, vous serez remercié,.............dwarrel dat je d’r bent”!

Marc kon weer aan z’n herstelwerkzaamheden beginnen, dan ging toch al zo goed die morgen. Gelukkig kwam Sjoerd op z’n scooter aanscheuren. Hij had verse broodjes bij de warme bakker in Coucouron gehaald , dat deed de geagiteerde Vistrippers goed en zo kwamen de gemoederen weer wat tot rust.

Harry was de volgende waarbij het gedaan was met de rust, een Karper ging er met zijn lijn en dobber vandoor, en ook voor Harry was er geen houden aan. Er zaten flinke Buffels in dan Lac. Maar tot ontzetting van Harry en aangrenzende Vistrippers schoot ook deze Karper los. Van die wet van Murphy hadden meerdere Vistrippers last, meer dan waarschijnlijk was alleen Nico blij met de ontsnappende Karpers...............nog steeds op 1 met 50 cm Forel.
Herman had nog geen record vis gehaakt, maar wel een aantal (wat leek op) Baarzen met een bijzonder fraaie kleurschakering.
Nico zag dat de Beunken regelmatig beet hadden en kwam ff buurten. Hij zag dat ze succes hadden met maïs en kwam een handje ‘lenen’ ( na gebruik wel terugbrengen hè Nico???).
Na 4 verspeelde Buffels had Marc zijn zwaarste Karper rigs gemonteerd, maar deze waren niet sterk genoeg. De 0.35 mm hoofdlijn met de braided leader van 38 lbs waren echter niet sterk genoeg! Daar trek je toch een redelijk groot kalf mee uit een sloot, maar die Buffels in Lac Coucouron maakten er korte metten mee. Die grote oude rotten waren slim en zwommen rechtstreeks de waterplanten in waardoor ze van de haak schoten. De echte massieve Buffels waren nog slimmer. Regelmatig werden de 6 maïskorrels aan de hair opgepakt,.... even een stukkie rustig meegenomen (niet voldoende om de haak te zetten).......maar weer losgelaten.
Maar rond 4 uur in de middag was het bij Nico raak. Een Karper had z’n zoete maïs niet kunnen weerstaan en was er mee vandoor gegaan.
Nico kwam, onderwijl  “BEEEEET” schreeuwend omhoog van z’n visstoel en zag z’n hengel richting vluchtende Karper buigen. De slip maakte overuren maar stond goed afgesteld waardoor de lijn de spurt overleefde. Binnen no time stonden alle Vistrippers (incluis l'homme ‘Louis de Bean’) rond Nico.
Spuit elf gaf ook nog als eerste commentaar:

Monsieur ‘Louis de Bean’: “ Ahhhh, c'est une truite”!
Marc: “ wat zegt die dwarrel nou”?
Eric: “ volgens hem is het een forel”!
Marc:”..........hij kan niet vissen, ........en kan een Karper niet van een Forel onderscheiden”!
Eric: “no monsieur, c'est une carpe”!
Monsieur ‘Louis de Bean’: “ no,nooooooh, il est certainement une truite”!
Eric: “c'est une carpe”!
Marc: “ laat maar lullen Eric,...........vraag maar of hij ff een plintenladdertje in het dorp wil gaan halen”!

Nico kreeg niks mee van deze conversatie, die stond te genieten van z’n gevecht met de Karper. Wat al snel opviel was dat zijn lijn richting één punt in het water stak, en daar ook bleef bij elke run van de Karper. Normaliter loopt de vislijn tijdens zo’n drill van links naar rechts en van veraf naar dicht onder de kant. Zo niet Nico z’n lijn.
Die zat waarschijnlijk verwikkeld in een waterplant.

Nico: “shit, als ik hem maar niet verspeel”!
Marc: “geen paniek, probeer spanning op de lijn te houden, dan zwemt hij zich wel los”!
Nico:” ja, ja,.....jullie hebben ze allemaal verspeeld.........dat gaat niet lukken”!
Harry: “ hé Nils, JIJ HEBT OOK BEET”!

Nils draaide met z’n camera weg van de actie bij Nico en ging in de sprint naar z’n hengel die Harry al uit z’n steun had gehaald.
Gelukkig schoot Nico z’n lijn los er lag enkele minuten later een Spiegel Karper in het schepnet. Vlak voordat de Karper in het net zwom was Nils dichterbij gekomen en zagen we dat zijn lijn ook in het schepnet zat. Op de kant was de verrassing groot toen die haak van Nils ook in de bek van de Karper zat. Die was dus eerst gehaakt door Nico, en in zijn gevecht voor de vrijheid was de Karper door de lijn van Nils gezwommen waardoor de vis dubbel gehaakt was.

Na enige discussie waren de Vistrippers unaniem van mening dat Nico de eerste haakzetter was en zich daarom ‘eigenaar’ van de Karper mochten beschouwen. Marc haalde het meetlint en na nauwkeurig checken gaf deze 63 cm aan. Met nog ruim een half uur vissen stond Nico op de 1e en 2e stek van het 2011 Vistripperspodium met een Forel van 50 cm, en een Karper van 63 cm. De foto’s van Nico + karper werden geschoten, en Nico was dusdanig trots op zijn prestatie dat hij zoenend met de Karper werd vereeuwigd.
Een Championship wordt je echter nooit cadeau gedaan, die moet je verdienen en dus werd er nog een klein half uur op een grotere vis gejaagd. De Beunken hadden nog één leuke oplopen maar toen om 17.00 uur de strijd om de Championvis van de 2011 Vistrip werd afgevlagd hadden we een nieuwe, first time, la première Champion Vistripper, Nico!!
Het was hem eindelijk gelukt. Voor het eerst in 21 jaar Vistrippen zou zijn naam worden gegraveerd op de "Ad Beunk trofee". Een hele happy De Kleine clan daar aan Lac Coucouron, de Beunken moesten weer een jaar wachten op een Champion kroning.
De visspullen konden worden ingepakt waarna een laatste tocht door de bergen naar St. Martin werd ingezet, en waar we bij terugkomst nog volop in de zon op het buitenterras van Nico z’n Day-winner en Champion rondje gingen genieten. Na het Day-winner rondje werd er eerst tijd gemaakt voor de traditionele toast op Ad & Ad. De Vistrippers toasten dan op Aadje en Adje, met een borrelglas Zocco & het favoriete drankje van iedere Vistrippers:

Vistrippers: “ Proost, Skoll ..........op Aadje en Adje,........voor altijd in ons hart”!

Eric las vooraf het begeleidende briefje van moeder Beunk voor, waarna Marc de droge worsten aansneed en de Vistrippers  toetasten.
Nico deed aansluitend nog z’n Champion rondje in, en daarbij kwam Wil een schaaltje vlammetjes brengen. Die hadden we niet besteld, maar over een borrelhap had ze ons eerder die week horen praten.

Bitterballen had ze niet kunnen vinden, maar met de vlammetjes waren de Vistrippers meer dan tevreden. De middagborrel ging geruisloos over in een avondborrel tot de laatste zonnestraal het buitenterras had verlaten. Tijd voor een douche en de viskleren konden de koffer in.

Wat we op onzen borden geserveerd zouden krijgen op het laatste Vistripdiner van de Vistripweek in de Auberge le Romarin werd ons zoals elke avond door Wil in bijna dichtvorm voorgedragen.
Eerst een amuse van een soort mini Croque-monsieur , voorgerecht was een visschotel , hoofdgerecht konijn (voor Nils hadden ze vanzelfsprekend weer een Frans rund geslacht) , en nagerecht onze favoriete ijsschotel.
Na het diner werd de laatste Vistripavond aan onze stamtafel ingezet met de aankondiging van Herman en Sjoerd dat ze nog een paar dagen langer in de omgeving van Auberge le Romarin wilden doorbrengen. Sjoerd had de plek gevonden vanwaar hij kon gaan paragliden, en Herman vermaakte zich de komende dagen wel met de zoektocht naar nog onbekende visstekken.
Marc was onderwijl naar de bar geslopen en had 9 champagneglazen en de champagnefles gehaald voor de huldiging van de nieuwe Champion Vistripper.

Marc, als vertegenwoordiger van de Beunk clan sprak zijn waardering uit voor de wijze waarop Nico zijn eerste Championship had weten te veroveren. Nico was er al een paar keer dicht bij in de buurt gekomen, maar de eerste keer in Denemarken was het Aadje die eerder bij Nico z’n hengel was toen hij in een Put & Take een Buffel forel had gehaakt (Nico was zelf uitzicht verdwenen).

Ad verspeelde ‘helaas’ Nico z’n joekel forel. Een paar jaar later wist hij in Ierland in de River Moy een mooie Salmon te haken waarmee hij in de top 3 zou eindigen. Zelf zijn persoonlijke dieptepunt tijdens een Vistrip wist Nico er niet van te weerhouden (al had het niet veel gescheeld) om te blijven jagen op een Champioship.

In Spanje scheurde hij een paar pezen en spieren in zijn schouders na z’n ‘stoel stunt’ waarna hij er ff genoeg van had. Maar ook Nico was al snel weer bevangen door de familieband van de Vistrippers, want is het niet zo dat.....

Wanneer de VistripChampion zowel de 1e als de 2e stek op de 2011 Vistripeindrangschikking weet in te nemen dan ben je een waardige opvolger van Champion 2010 Max, en is de Vistripfamilie trots met de naam van Nico de Kleine op de "Ad Beunk trofee". Uiteraard werd er niet gemorst met de champagne en werd de fles burgemeester gemaakt, waarna het nog een latertje zou worden. Nico zweefde als een van de de laatste Vistrippers de trap op richting z'n kamer.......

Vertrek uit St. Martin; 'partir, c'est mourir un peu'!

‘Partir, c'est mourir un peu', zo zeggen de Fransen dat zo mooi......afscheid nemen is een beetje sterven. Maar er is een tijd van komen en een tijd van gaan, zo ook voor de Vistrippers na hun Vistripdebuut in ‘La Douce France’. En die eerste ervaring met Frankrijk als Vistripland was bijzonder goed bevallen. Zelf zo goed dat Herman en Sjoerd nog geen afscheid konden nemen en hun verblijf in de Auberge le Romarin met een paar dagen gingen verlengen.
De andere 7 Vistrippers genoten nog van een laatste uitgebreid Frans ontbijt waarna de auto werden ingepakt. Dat ging rustig met zo af en toe nog een bakkie leut, en er werd uitgebreid tijd genomen voor het afscheid van Wil en Fred, want die hadden de complimenten verdiend.
Met hun gastvrijheid en service hadden ze er voor een groot deel toe bijgedragen dat de Vistripweek weer een toppertje was geworden. Het verlengde verblijf van Herman en Sjoerd was daar het sprekende voorbeeld van. De laatste tip van Fred was om het eerste stuk de Tom-Toms en andere navigatiesignalen uit te schakelen, want die apparaten zouden weer voor tot een omweg lijden. De kortste route richting de peage kregen we op papier. Wanneer we Valence waren gepasseerd konden we volgens Fred weer vertrouwen op de navigatie (die tip scheelde ons al weer een half uur). De De Kleine bolide was als eerste volgepakt klaar voor vertrek, waarna een half uur later de Beunkbolide richting Vlagorge vertrok voor hun tocht van ruim 1150 km naar Zwolle.

Gestart met de Vistrips in de laatste 10 jaar van de vorige eeuw, hebben we in dit tweede decennium van de nieuwe eeuw weer een bijzonder Vistripjaar aan de serie toegevoegd. Benieuwd naar wat het volgend jaar gaat worden.
Afsluitend met een Vistripperswijsheid voor onze kersverse Champion; 'het plezier zit in het samen vissen, winnaar ben je maar alleen'.