Ierland 2007

Aadje Vistripmemorial Poster.

Ireland, here we come!

In de week van zaterdag 15 september tot en met vrijdag 21 september werd de Vistrip geboekt in het ons wel bekende zalmmekka in het ruige Noord-Westen van Ierland, Ballina (in Gealic: Béal an Átha). In het logo staat de Salmon dan ook centraal, met daarnaast de gewenste catch van Pike en Seatrout. Voor dit trio staat het embleem van de stad Ballina in county Mayo afgebeeld, de Vistripstek waar we in 1998 en 1999 ook 2 weken hebben doorgebracht.
Op 15 september werden de Vistrippers Eric en Marc van het Beunk team, Herman, Harry, Nico, Wim, Jan en Nils van de De Kleine clan op het NS station in Zwolle verwacht voor de tocht richting Ierland. Afgeleverd en uitgezwaaid door de vaste vrouwelijke supporters Coby, Marjolein en Ineke stapten de Beunken, Nico, Herman, Harry en Jan in de stampvolle trein ( dus instappen en blijven staan was het credo ........ NS werd door Eric dan ook al snel omgedoopt in......... Niet Slim!).
Nils en Wim stapten in de auto richting Eindhoven Airport, volgeladen met viskokers en bagage van 8 Vistrippers. De risico’s werden zodoende gespreid, de kans dat de trein vertraging zou oplopen was ons inziens groter dan het niet op tijd arriveren per auto. De bagage was dus min of meer verzekerd van op tijd arriveren, mocht de NS verzaken konden de 6 Vistrippers nog altijd een taxi inschakelen om op de geplande tijd te boarden bij Ryan Air.

Rond het middaguur bleken er geen beren op de weg en het spoor te zijn en troffen de Vistrippers elkaar ruim op schema in Eindhoven. Inchecken dan maar, en daar hadden de mensen van Volgens de baliemedewerkster hadden we in de heeeeele kleine lettertjes kunnen lezen dat we 15 kg in de koffer (ipv 20 kg) mochten proppen, en iedereen 1 koffer mocht inchecken ( dus 4 viskokers en 2 viskoffers te veel).
Vistriporganisator Eric was daar niet echt over in z’n nopjes ( zacht uitgedrukt) en na enig overleg wist Eric een paar viskokers buiten de bagageboete te lullen, en kreeg hij ook nog een nuttige tip (wel gratis).
In Dublin bij de vlucht naar Knock met Aeron Air zouden we dezelfde problemen krijgen, alleen mocht je daar 10 kg in je handbagage meenemen.
We kregen daarom het advies de nodige kilo’s over te pakken in de handbagage wat later in Dublin door de meeste medereizigers werd gedaan, niet iedereen was blijkbaar op de hoogte van de heeeeele kleine lettertjes in de ‘gebruiksaanwijzing’ van de prijsvechters.
De logica van dit alles ontging ons geheel, ...... wat is het verschil tussen 5 kilo in je koffer of je handbagage ! Het moest volgens ons toch in één en hetzelfde vliegtuig worden meegenomen,........?
Maar het humeur van een Vistripper krijgen ze tijdens een Vistrip niet onder zeeniveau, dus op naar het restaurant voor een (volgens ons) welverdiend eerste Biertje.
Rond half 3 kwam de plane van RyanAir los van Hollandse bodem en waren de troubles van de boete al lang vergeten. Het volgende Biertje werd verzorgd door de stewardessen boven de Noordzee, en zorgde Eric voor de volgende onderhoudende conversatie met de stewardess:

Eric: “ Hebben jullie ook pinda’s of nootjes voor bij ons Biertje ” ?
Stewardess: “ Nee meneer, helaas ”.
Eric: “ Dat jullie die niet verkopen, d’r zijn toch voldoende apen aan boord van het vliegtuig ” ( uiteraard refererend naar o.a. de heren van het De Kleine team)

Een uur en drie kwartier later touch down op Dublin Airport waar we 3 uur mochten wachten op onze verbinding naar Kock. Er was nog even consternatie toen Jan bij de douane door het poortje >moest zien te komen. Bij de eerste 4 passages sloeg het alarm aan, ondanks dat Jan zo’n beetje tot op zijn ondergoed uit de kleren was verordend.
Uiteindelijk moest hij tot op het bot gefouilleerd worden voor hij definitief voet op Ierse bodem mocht zetten. Gelukkig hadden ze de handen vol aan de controle van Jan en werd zijn handbagage waarschijnlijk niet nauwkeurig gecheckt want deze zat vol met de beroemde zelfgedraaide gehaktballen van Oma de Kleine recept, hammen, worsten ect. En met de MKZ in de buurt was het allerminst zeker dat deze hartige happen de goedkeuring van de douanedienders zouden kunnen wegdragen.
Na veel geklooi werden Jan & handbagage goedgekeurd waarna we aan de eerste Ierse Lager konden.
Zo’n 3 uur ( en een paar Biertjes) later lande onze propeller schuit en konden we wandelend door een lichte regenbui richting 50 sitter die ons 3 kwartier later op een verlaten Knock Airport afzette.

Harry en Marc waren de vrijwillig aangewezen left drivers voor de week en terwijl de rest de bagage van de band plukten reden Harry en Marc de Opel Vectra’s van het AVIS terrein voor de terminal. Bij vertrek vanuit Kock uiteraard Harry voorop met de pocket GPS gadget op het dashboard en het was dan ook geen verrassing dat we na 45 km ‘kruip-sluip door’ landweggetjes in het nachtelijke Ierse heuvellandschap rond 20.00 uur de sleutels afhaalden bij onze verhuurder.
Een korte kilometer buiten het centrum van Ballina vonden we ons huis in een kleine (voor Ierse begrippen) nieuwbouwwijk.
De vier ruim bemeten slaapkamers werden ingedeeld, een mooie ruime keuken, en de woonkamer werd direct volgepropt met de visspullen.
De rest van de week werd er in de keuken geleefd, maar naar later zou blijken vooral in de buitenlucht op het ruige Ierse landschap langs de boorden van de River Moy.
De lekkere trek had zich intussen al lang meester gemaakt van de Vistrippers en dus kon Jan z’n vacuüm getrokken gehaktballen uit de verpakking halen. Kort nadat Jan ze warm had opgediend werd duidelijk dat hij er veeeeeeeel te weinig had meegenomen. Twee van deze legendarische De Kleine gehaktballen per Vistripper........goed bedoeld, ......maar foutje Jan!
En ja, van gehaktballen krijgt een Vistripper ???????......... juist, dorst, ….. dus op na de Pubs van Ballina.

Onze stamkroeg van ‘98 en ’99 bij de brug ( oranje kroeg links op de foto ) over de Ridge Poole ( met €400 in juli de duurste visstek op de Moy) werd eerst opgezocht. Op de rit erheen door de straten van Ballina viel ons op dat er bij elke kroeg een paar man voor de deur stonden !?
Was het ook in ons gezellige en gemoedelijke Ierland in de jaren van onze afwezigheid onveilig geworden en waren er voor de ingang van de Pubs beveiligingspersoneel en uitsmijters opgesteld ?
Neeeee, .....volstrekt onmogelijk in ons Ierland.
Nee, daar moest een andere verklaring voor zijn !
We hadden natuurlijk weer mazzel gehad en we hadden de Vistrip ‘per ongeluk’ weer eens geboekt in een (Ierse) feestweek, en het was deze zaterdagavond zo druk dat de Pubs en clubs stampvol zaten waardoor de gasten buiten op hun beurt moesten wachten om in de buurt van de tap te geraken.......dat was het!
Voor onze kroeg stonden er ook een paar te wachten, maar wij werden direct doorgelaten en konden de Pub zo binnen lopen.......?........ ze wisten natuurlijk dat we kwamen en herkenden ons van 10 jaar terug !....... dat was het! ..... we waren weer thuis!
Het was gezellig druk in de Riversite Pub, maar om nu te zeggen we moesten over de koppen lopen, dat nou ook weer niet.
Wat wel opviel was dat we iedereen in de Pub konden zien zitten, staan en hangen. Vroeger kon je een meter of 3 voor je uit kijken, maar dan werd het zicht in de Ierse Pubs je door een walm van rook ontnomen. Ieren zitten ’s avond namelijk niet voor de buis, maar in de Pub. En de gezonde buitenlucht compenseert een groot percentage Ieren met het afbranden van sigaretten en sigaren. Tijdens het 2e Biertje werd ons verteld dat de oorzaak van ‘het volk op de stoep’ voor de Pub een gevolg was van het rookverbod in den lande.......... dus dat was het !
Nico, als eigenaar van eetcafé de Kleine was natuurlijk benieuwd naar de ervaringen van de Pub eigenaren en bezoekers, en deze waren eigenlijk allemaal zeer te spreken over het rookverbod. Het was ff wennen, maar wanneer je buiten een goede rookgelegenheid voor je klanten creëert, was er van omzetdaling geen sprake. Nico blij, want hem wacht in 2008 een zelfde rookverbod, maar hij heeft deze week de nodige tips en ideeën opgedaan om z’n klanten tevreden te houden. Hij kon trouwens ter plekke zijn eerste klanten tevreden houden door eerst ons nog maar een rondje in te doen ………

Nico: “ bartender, 6 Lager en 2 Baco’s please !”

Om een uur of 11 hadden we in de ons bekende Pubs een biertje gedaan waarna we op weg gingen richting The Loft voor een biertje + live muziek. Het biertje smaakte als vanouds maar na middernacht hadden de meeste Vistrippers de country en western ( ja, ja, moderne tijden in Ierland) van het trio onbekend ( en voor Ierland hoop ik dat ze dit blijven) wel gehoord, en beëindigden deze eerste Ierse nacht.
Jan en Herman zouden deze zondagmorgen helpen de bar af te sluiten en de lichten te doven, en na ’s morgens zou blijken hadden ze een voor deze Vistripweek nog zeer belangrijke vistip van het barpersoneel gekregen waardoor de De Kleine spreuk ; “ ’s avonds een kerel, ’s morgens lekkeruitslapen” de volgende dagen niet in praktijk kon worden gebracht

Ghillie Paddy wordt ingehuurd.

De plannen voor de zondag werden besproken aan een (voor Vistrippers) vroeg ontbijt. Jan toonde deze morgen z’n kroegkarakter, hij was als laatste z’n nest ingedoken maar had deze morgen samen met Wim om 10.00 uur gezorgd voor een gedekte ontbijttafel. De dag ervoor waren we na sluitingstijd van de plaatselijke bakker en slager in Ballina gearriveerd. Die ontbijttafel zag er prima uit,........maar bij een ontbijt is het wel gebruikelijk dat er ook wat te kanen valt. Harry en Marc vormden de Zondagmorgen broodjesservice er zorgden ervoor dat kort na tienen 8 Vistrippers aan-aan een Iers ontbijt konden aanschuiven...... 8 soorten beleg, bruine bollen,4-6 minuten ei, koffie, thee en de hambout die Jan zo moeizaam langs de douane had weten te smokkelen.
Onder het genot van dit uitgebreide ontbijt werd de ‘nigth before’ doorgenomen en waren de Vistrippers algemeen van mening dat de start weer ouderwets was geweest.

Twee opmerkelijke gespreksonderwerpen;
1. Jan was na de eerste nacht Ballina door driekwart van z’n weekbudget ( maar had het voor dat geld dan ook prima naar zijn zin gehad met z’n nieuwe Ierse vrienden) ,
2. Herman en Jan hadden van een Barkeepster een adres gekregen van een vader van haar vriendin, en daar weer een vissende broer van ( en nog een paar familiebanden verder, maar dat konden we niet meer volgen),  in ieder geval bleek aan het eind van de stamboom dat één van dat stel de eigenaar van een vishotel was, The Mayfly Hotel in Foxford
Zij konden volgens Herman al onze viswensen verzorgen, een belletje naar de eigenaar Vincent was voldoende.  Omdat Eric vroeger op de Havo het beste had opgelet bij de lessen Engels mocht hij de mobiel ter hand nemen en was de afspraak voor  ’s middags 13.00 uur in The Mayfly Hotel snel gemaakt. Na later zou blijken, de beste zet in jaren die we tijdens onze Vistrips in Ierland hebben gedaan.

We hadden nog ff tijd voor vertrek en dus kon het huis verder worden ingericht.
In de huiskamer werden de visspullen gestald, uitgepakt en gemonteerd. In de keuken werd de oven en de vaatwasser gecheckt, 2 niet onbelangrijke vissers attributen. De oven met het oog op de te vangen Zalm, en de vaatwasser om het leven een stuk eenvoudiger te maken. Een uur klooien later bleek de oven niet inzetbaar, en de vaatwasser werd van onder, achter, voor tot boven geïnspecteerd ( belande zelfs een kort moment in de tuin ?!) , maar was uiteindelijk de volgende morgen inzetbaar. Een eerste kleine succes voor de techneuten uit het De Kleine team.
Kort na de middag werden de auto’s bemand, alleen Nico bleef  in Ballina achter.
Nico heeft meestal wat opstart problemen in het begin van de Vistrip en nam traditioneel zijn dag voor zichzelf, en het fraaie van zo’n Vistripweek is dat dit allemaal zonder problemen kan worden uitgevoerd. Stukkie lopen naar Ballina, Sudoku, Pub, Biertje, cappuccino en Nico heeft weer helemaal bijgetankt. De rest ging richting Foxford voor de afspraak met ene Vincent.
The Mayfly Hotel bleek een bekende stek, in voorgaande 2 Vistrips hadden we er een paar Lager genomen en een diner genuttigd. Na ruim een uur wachten ( Ierse vissers hebben geen haast) kwam Vincent binnenzetten. Hij had niet bepaald het voorkomen van een Hollandse visser ( zoals laarzen, pet, gaten in de vissersbroek en trui). Nee, deze fisherman zag er zeer gedistingeerd uit, en deed volgens mij niet zelf de pieren en de maden aan het haakie zullen we maar zeggen.
Na de kennismaking en de wensen voor de Vistripweek te hebben geventileerd trok hij dan ook z’n mobiel en liet een Ghillie opdraven. Een Lager later kwam een bonkige Ier met een verweerde tronie binnen stappen in, laten we zeggen gebruikte viskleding........ Ja, dat was waarschijnlijk een echte.

Op de foto Paddy Mcdonnel.

Herman: “you want a Beer or a Gunnies Paddy,......or don’t you drink “?
Ghillie Paddy: “ I don't drink regularly,...... only in the weekends en during the week”!

Die paste dus wel in het plaatje van de Vistrippers, en de 'geloofsbrieven cq Ghillie CV ' van Paddy waren de volgende:

Het volgende halfuur kregen we een uitleg over de vismogelijkheden. Hij merkte op dat we mazzel hadden gehad. Het was enkele weken slecht visweer geweest. ………veel zon en weinig regen !
Je zag enkele Vistrippers de wenkbrauwen fronsen en denken:.............. hoezo slecht visweer,.......veel zon en weinig regen ! ........ mooier kan toch niet!

De Ghillie vervolgde zijn betoog.
Een paar dagen geleden was het sinds weken voor het eerst gaan regenen waardoor er in het stroomgebied van de  Moy weer voldoende water was, wat er voor zorgde dat de Salmon weer de rivier op kon zwemmen richting z’n paaigronden. Prima omstandigheden om de jacht op de Zalm te gaan openen.
Eric opende dan ook direct de onderhandeling over het inhuren van Ghillie Paddy.
Voor het begeleiden van 8 Vistrippers vroeg de Boss € 200 per dag, daarnaast moesten we een vergunning voor de visweek aanschaffen (€ 28) , en per dag een vergunning voor het vissen op Zalm aan de Moy wat gemiddeld €40 koste. 

Eric: “that’s OK, but when we don’t catch any Salmon, we throw you in de river Paddy”!
Paddy: “ I guarantee you boy’s some Salmon because I can’t swim ”!

Na een korte discussie werden we het eens, we gingen het per dag bekijken. Wanneer we goede vangsten zouden hebben garandeerden we dat we Paddy minstens 3 dagen zouden inhuren. De deal werd afgerond met een rondje en Vincent belde de rechthebbende eigenaar van het gedeelte van de Moy waar we maandag zouden gaan vissen.
Het was intussen ruim na de middag en we wilden eigenlijk nog wel een paar uur vissen. We vroegen de heren naar een goede Pike stek, en ze verwezen ons op Harry’s GPS Handy naar een Lake op een kleine 20 minuten links rijden van Foxford.
Onderweg naar het Pike Lake bleek het geheugen van (sommige) Vistrippers nog prima te functioneren. We kwamen langs diverse bekende stekken welke we in ‘98 en ’99 ook hadden bezocht, waaronder het Pike Lake. In ’98 hadden we de lijnen ook op dit Lake te water gelaten. Toen stond er een windkracht 7 en hielden de meeste Vistrippers het niet langer dan een half uur vol langs de waterkant. Deze zondag trok er af en toe een wolk voor de zon, en was het prima toeven rond het meer. Bij z’n eerste worp verspeelde Eric direct een mooie Pike. De volgende uren werd nog zo hier en daar een vis gevoeld, maar kregen we de daywinner niet uit het kraakheldere water.  Geen vis deze eerste dag, wel hadden de Vistrippers hun vitamines binnen gekregen want rond het meer was het vergeven van de bramenstruiken. Jan had er volgens eigen schatting een paar pond naar binnen gewerk, en dus weinig tijd gehad om te vissen...... ( ? ).
Tegen de avond werden alle Vistrippers per sms van hun visstek rond het meer teruggeroepen, het werd tijd om een Biertje te pakken bij Murphy’s. Een mooie oude Pub die wel wat weg heeft van de Ierse Pub in Zwolle, maar dan nog iets bruiner en qua look een stuk ouder. Op de terugweg werd Nico gebeld om hem naar de Pub te dirigeren. Hij had een mooie dag in Ballina doorgebracht en rond acht uur kwam hij  de  bar van Murphy’s binnen stappen. We hadden hier in eerdere edities van de Vistrips goed gegeten en besloten dan ook te blijven hangen.
Tijdens het eerste Biertje stuurde Marc Hans een sms met de tussenstand.
Geen vis gevangen waardoor de families nog in evenwicht  waren ( wat vangsten betreft, …..qua kilo's liggen de verhoudingen iets uit het lood ). Toen Harry hoorde dat Marc z’n broer  een sms stuurde zei hij dat Marc Hans ook moest sms-en dat , wanneer Hans alsnog het vliegtuig zou pakken richting Ballina, Harry al z’n Biertjes zou sponsoren. In Hans zijn reply sms stond dat hij dit aanbod eigenlijk niet kon weerstaan, maar de business ging helaas voor.
Intussen werden de Grilled Prime Sirloin Steak ( 8oz - €19.50 , 12oz - €21.50)  en visschotels Salmon & Monkfish, Steamed fillet of Monkfish & salmon on a bed of vegetables served with a light Monestroni fish and chilli flavoured broth € 25.50 )  besteld tijdens het nuttigen van de Lager aan de bar, waarna we niet veel later naar boven werden begeleid voor het diner met uitzicht over de snelstromende Moy by nigth. ( interesse gewekt, surf naar www.murphy-brothers.com ).

Na het ijs en de Irish Coffee volgden we Nico richting Pub op een strak kwartiertje slenteren van Murphy’s. Nico had daar overdag de lunch genuttigd en had gehoord dat er ’s avonds live muziek zou worden geserveerd. Tijdens z'n lunch had hij een wedstrijd Rugby en Gealic Football op tv gevolgd, en met name van dat Gealic Football had Nico genoten. Kort samengevat was het een spel van ongeveer 11 tegen 11, een bal werd met de handen en voeten gespeeld, en wanneer je een tegenstander trapte in plaats van de bal was het ook goed. Met andere woorden, onze nationale ‘bikkel’ Arjan Robben zou het binnen de lijnen bepaald niet naar z’n zin hebben. Die Robben zou vanaf minuut 1 om z’n moeder lopen janken want die bleef tijdens zo’n wedstrijd niet langer dan die ene minuut boven de graspollen was Nico z’n inschatting.
Neeee, dat Gealic Football was geen sport voor de Arjan Robbens der lage landen.
Intussen aangekomen bij de bar met live muziek, .......dat bleek bij nader inzien een aankondiging voor een dag later te zijn !
Nico had dus minder goed opgelet bij de lessen Engels op de Havo, hij haalde today en tomorrow ff door elkaar ( ? ).
Kan gebeuren Nico, .......met een paar Lager achter de kiezen !
Dan maar de brug over de Moy genomen richting de volgende kroeg, want gelukkig 'no bar to far ' in Ierland.
De eigenaar stond achter de bar en vertelde dat hij de 6e generatie barman in de geschiedenis van de Pub was, en daarmee de trotse eigenaar van één van de oudste kroegen van Ballina ( dat was overduidelijk, maar des te sfeervoller). Achter de tap had hij de ons welbekende rij  ‘condom’s’ hangen.
Ter verduidelijking, dit zijn de condom’s die achter de bar hingen, de weerhaken ontkrachten elk misverstand lijkt me.
Al snel kwamen de vissersverhalen over de bar.
Hij was ruim 8 jaar lang één van de beste Gillies ( en zalmvisser) op de Moy in Ballina geweest, maar was na 8 jaar ‘natte poten in de Moy ' overgegaan naar ‘droog in de Pub ' van de familie. Toen hij hoorde dat we de volgende dag (speciaal vanuit Holland waren overgekomen) om op de Moy te vissen op de wild Salmon, gaf hij ons de gouden tip; “ take the Red or Yellow condom,  and you have a good chance off cathing a few”.
Hij kende Paddy (uiteraard) en dat was één van de beste Gillies in county Mayo!

Harry: “ Nou doe er dan nog maar één in barkeep, 6 Lager and 2 Baco’s please “!
Herman: “ HET GAAT GEBEUREN MORGEN “.

Jullie begrijpen, er is weinig voor nodig om een Vistripper enthousiast te maken met het vooruitzicht op de vangst van een vis.
Kort na middernacht vertrokken de meeste Vistrippers richting huurhuis. Jan had nog geen zin, en Herman slaapt toch niet dus die bleef Jan gezelschap houden.
Bij thuiskomst werd er aan de keukentafel nog lang nagetafeld en kwam er langzaam een eind aan de maandagmorgen. Nog ff de ogen dicht en dan morgen die Zalm uit het water trekken.

Wild Salmon for diner.

Omdat Ghillie Paddy ons zo omstreeks  9.00 uur in de tackle shop in Foxford verwachte, werden de Vistrippers om 7.00 uur hun nest uitgewerkt. De ochtendwake rond dit tijdstip betekend al Vistrippen lang dat Harry en Nils geen woord uitbrengen voordat ze een kop koffie de slokdarm hebben laten passeren. Een “ook goede morgen” kan er nog net vanaf, maar dan heb je het ook wel gehad, een typisch geval van ‘horeca-opstartproblemen-genen’.  Jan en Wim hadden er deze morgen minder problemen mee ( alleen af en toe met elkaar). Ze hadden geen ontbijttafel gedekt maar vanwege het uitermate vroege Vistriptijdstip was gekozen voor een lopend ontbijtbuffet. Toen om 7.30 uur nog steeds niet alle De Kleine Vistrippers aan het ontbijt liepen, ging Jan met rammende pannen door het huis en waren er vrij vlot 2 beneden.  Alleen Nico en Herman lieten op zich wachten, maar met de truck van het dichtslaan van de voordeur met de opmerking  “we gaan, laat ze maar liggen”, strompelden niet veel later de gebroeders de trap af.
Rond afgesproken tijdstip reden we Foxford binnen, en dit niet geheel volgens de geldende verkeersregels. We reden aan de linkerkant van de weg, maar volgens de druk gesticulerende inwoners van Foxford deden we iets niet geheel volgens protocol.
Aaaaaaah,...... we reden een straat met één richtingsverkeer van de verkeerde kant binnen, ......sorry.....!
De foto laat zien dat het echt slecht was aangegeven ....... toch Harry ?
We slaagden er ondanks dit hachelijke avontuur  in niet veel later heelhuids de tackle shop binnen te stappen. Nog geen spoor van Paddy, die kwam een stief half uur te laat ( maar in Ierland ben je dan nog ruim binnen ‘de tijd’).
Ondertussen hadden we een leuk onderhoud met de tackle shop owner mr. Jones.
Trots vertelde hij dat zijn tackle shop de meeste Salmon licenses verkocht  in heel  Ierland, en dat voor een winkel van zo’n 20m² ( en dan zit ik nog ruim in mijn schatting !).
De foto toont dan ook mr. Jones  met daarop het grootste deel van de shop.  Op geen van de muren was nog maar een cm² beschikbaar voor een pakje haken, wartels, pluggen, condom’s, vliegen, etc.  Zelfs het plafond hing vol met vis prularia, waaronder fraaie vissershoeden en petten. Meer dan een stuk of 6 konden er niet hangen, en na ons bezoek kon een nieuwe voorraad aan het plafond worden gehangen want met die hoeden hadden we in ieder geval het uiterlijk voorkomen van ervaren Salmon fisherman.
Paddy verscheen kort voor 10 uur in zijn rode bolide. Hij was al even bij de Moy geweest en had het water  met zijn kennersogen geanalyseerd. Zijn conclusie was dat de Moy helder genoeg was, dus we gingen niet vissen met Wurms maar met de condom’s waar we gisteravond al over werden getipt door de barkeeper. De barkeep zei dat we met de gele of de rode moesten gaan vissen, dit waren de beste condom’s voor de helderheid van de Moy op dit moment. Een eerste test voor Paddy, we waren benieuwd of ook hij voor deze kleuren ging ( wit en zwart waren de beide andere meest gebruikte kleuren).
En verdomd, Paddy ging direct naar de rijen gele en rode condom’s en bestelde er 4 per Vistripper. Nadat al het benodigde vismateriaal was ingeslagen bekeek Paddy de outfit van de Vistrippers en vroeg of sommige Vistrippers zich nog moesten omkleden, want met deze outfit zouden een paar Vistrippers het deze visdag niet lang droog houden.  Mr. Jones werd vervolgens ook nog even van z’n voorraad laarzen en regenkleding verlost, alleen Nico dacht met een paar plastic zakken in z’n schoenen de ideale oplossing voor natte poten te hebben gevonden (maar jullie begrijpen , mr. Jones kon de volgende dag een nieuw paar laarzen uit de dozen halen).

Eric: “ nou, jullie kunnen de flappen vrijdag wel weer  trekken....... dat wordt weer € 500 aan overgewicht op de terugvlucht “!

Mr. Jones had de omzet voor een paar dagen weer binnen, en de Vistrippers volgden Paddy ( na een dankwoord van mr. Jones met zilt in de ogen)  op weg naar de Visstek van de dag. Een klein kwartier later parkeerde Paddy z’n raspaard bij de Marc bekende brug over de Moy. In 1998 had hij er zijn 1e Salmon gevangen op een avond met broer Hans en de Ghillie van dat jaar.
Bij de brug zat een man in een auto op ons te wachten. Dit was volgens Paddy de man die onze vergunningen voor de dag zou afgeven namens de plaatselijke eigenaar van het deel van de Moy waar we zouden gaan vissen.
Ik zit even te denken hoe ik op een fatsoenlijke, edoch treffende wijze deze man kan beschrijven, één waar hijzelf geen probleem mee zou hebben wanneer hij ons verslag zou lezen ( want we hebben hem 2 dagen later uitgelegd hoe hij op onze site kon komen, ..... maar ik denk dat hij dat papiertje op een avond tijdens het nuttigen van een Guinness uit z’n broekzak heeft gepakt en nu nog naar het velletje zit te turen en denkt: “ computer,..... internet,......site,...... by the love off St. Patrick, what did those Dutch fellows want me to do with this”!)
Laat ik een poging wagen.
Jullie kennen denk ik nog wel de mooie momenten van de Elfstedentocht in 1986 die Evert van Benthum won. Ik weet niet of jullie hem hebben gezien, maar in de dagen voordat de voorzitter de historische woorden ‘it giet on’ uitsprak, werd bij de brug van Bartlehiem  de ijsmeester van het dorp dagelijks geïnterviewd ,.......ijsmeester de Jong heette hij dacht ik.
Nou, zo’n type was het, maar deze van de brug over de Moy had iets minder tanden, een stuk of 4 meen ik te kunnen tellen, maar hij was net zo’n karakteristiek persoon als die van ons uit Bartlehiem. Daar zijn er nog maar weinig van op deze aardbol, daar moeten we zuinig op zijn.
Geen Vistripper die dan ook kwaad werd toen de man onze namen van Paddy kreeg, welke hij op 8 vergunningen moest gaan schrijven, en 3 KWARTIER later uit z’n auto kwam en trots een ieder van ons z’n meesterwerken overhandigde. Elke Vistripper bedankte hem persoonlijk voor de moeite, en met een big smile (van 4 tanden op een rij) nam hij afscheid; “ see you tomorrow guy’s, good fishing today”!

Vistrippers in gedachten: “hoezo tomorrow,......alles goed, maar kunnen we niet een kopietje maken voor de beste man “?

Naast de vergunning zaten 5 blauwe labels in het plastic zakje. Deze waren bedoelt als wapen tegen stropers. Wanneer je een Salmon ving en wilde meenemen moest je de vis direct doden en voorzien van een blauw label, aangebracht door de kieuwen. Je mocht er 2 per dag meenemen, met een maximum van 10 per week. Werd je betrapt met een Salmon zonder dit label was de boete € 400, en werd je met meerdere vissen betrapt kon je rechtstreeks de bak in.

Nico: “ He gave me only 5 labels Paddy...... that’s not enough, I need at least 20 labels for the next 2 day’s “!
Paddy: “ ? ? ? ,...... are you that confident ”
Eric: “Only in your dreams Nico”!

Genoeg tijd verspeeld, tijd voor Paddy om z’n plan de campagne voor te leggen aan de Vistrippers. We gingen met twee auto’s stroomopwaarts van de Moy naar een startpunt, de auto van Paddy bleef bij de brug. We zouden de komende uren stroomafwaarts op de Moy vissen, en uiteindelijk bij de brug eindigen. Harry, Marc en Paddy zouden vervolgens met de auto van Paddy de beide Opels gaan halen.

Goed plan, en zo waren we een half uur later op de begin stek van wat een prachtige strooptocht langs de Moy zou worden.
Visspullen uit de auto’s en Paddy liet de rigs zien die we moesten gebruiken voor het spinnen met de condom’s. Op een meter boven de condom moest een wartel worden bevestigd, met daaraan een zijlijntje van een centimeter waar een SGG lood aan werd bevestigd. Volgens Paddy de ideale montage om te voorkomen dat na een dag spinnen met de condom de lijn zou gaan kinken. Aan de wijze waarop hij de rigs maakte kon je zien dat deze man geen ruimte liet voor errors bij de jacht op de wild Salmon. Zelfs de knoop aan het eind van het zijlijntje om te voorkomen dat de loodkorrel van de lijn zou glijden was een bijzondere.
Na het voorbeeld van de eerste knoop haakten direct het overgrote deel van de Vistrippers af en was de meest gehoorde opmerking; “ hij denkt toch niet dat ik dat na kan doen........ Paddy, can you prepare my rod please, I have two left hands “!
Intussen zag Paddy Nico klooien met 2 plastic zakken die hij om zijn voeten aan het wikkelen was om middels dit ingenieuze idee droge voeten te houden, en je zag hem denken: “ this is going to be a though few day’s with these guy’s”!
Alleen Herman en Marc begrepen de rigs en deden een poging, maar Paddy was het volgende half uur druk met de meeste hengels gooiklaar te maken.
4 Vistrippers met de rode condom en 4 met de gele uitgerust gingen we over een hek een weiland in, op weg naar de River Moy die op een paar minuten lopen z’n spoor had gevonden in dit fraaie ruige Ierse landschap.
Aangekomen bij de Moy legde Paddy de te volgen tactiek uit. We werden één voor één stroomafwaarts gestuurd met de opdracht na elke worp en daarop volgende stuk spinnen in de Moy, 5 meter verder te lopen en de volgende worp te doen, en dat over het hele stuk van 6 km  Moy River die we zouden gaan bevissen.  Na de eerste 50 meter spinnen was het duidelijk dat dit geen ‘strandwandeling’  langs het water zou worden.
Nee, dit had beduidend meer weg van een survivaltocht door rietkragen, .....over sinds eeuwen door het water van de Moy spekglad gepolijste blokken steen, .....over en onder prikkel & schrikdraad, .......door bossen, bramenstruiken, water en stukken moeras ....... ik schatte dit tochtje voor het eindpunt bij de brug op minstens 3 knieblessures, 2 uitputtingsverschijnselen, 3 natte pakken en 2 opgaven!
Maar niets van dit alles, vooral omdat na de eerste 500 meter Nils en Marc een Brown trout hadden gevangen, en Jan de eerste was die Paddy het water in kreeg om met het XL schepnet de eerste wild Salmon op het droge te tillen.
les bij een lekker zonnetje en 20 °C, de visspirit was optimaal.
De beelden van Jan en z’n vangst van de wild Salmon zijn door Harry vastgelegd, hier de video van Jan z'n catch.
Zo om het half uur verzamelde Paddy de Vistrippers op een stek om de nieuw te volgen route en tactiek uit te zetten, onderwijl genietend van de zon, iets te drinken en snaaien. Er werd deze strooptocht nog een Brown trout gevangen, Jan ving een tweede Salmon, maar het hoogtepunt van de dag was zonder twijfel de visprestatie van Nico. Om onverklaarbare reden ( !?) was het sinds 1990 (de start van de Vistrips) niet gelukt om Nico op een foto te vereeuwigen, samen met een door hem gevangen vis.
Maar kort voor de brug was het eindelijk goed raak.
Volgens eigen zeggen dacht Nico dat hij weer eens vast zat ( de sensatie van de aanbeet van een grote vis was voor Nico een novum) , en toen z'n hengeltop tekeer ging sloeg er eerst nog twijfel in zijn hoofd en handen.

Nico in gedachten: "ik sta toch stil, dus het kan geen stuk steen zijn of een bak wier, want die kunnen niet uit zichzelf zo snel weglopen met m'n vislijn …...... toch ? ............Holy shit,....... het zal toch niet gebeuren,.......er zit een joekel van een vis aan het uiteinde van m’n lijn........PADDYYYYYYYYYYYY " !

Vanzelfsprekend duurde het even voordat er een Vistripper reageerde op de noodkreet uit Nico z’n richting, want die zat natuurlijk weer eens vast was de eerste ingeving bij de rest van de familie. Maar toen Nico bleef kraaien, en we van een afstand zagen dat z’n hengel wel erg tekeer ging voor eentje dievast zit, kwamen er een aantal in de sprint richting de intussen wild genietende Nico.
Voor de zekerheid hebben we Nico’s unieke prestatie op alle mogelijke digitale opname apparatuur vastgelegd want we wisten natuurlijk niet of het weer 18 jaar zou duren voordat hij een volgende vis op het droge zou weten te krijgen. Hier de bewegende beelden van Nico z'n legendarische catch.
Aan het eind van de middag kwamen we bij de brug en waren er 3 Salmon en 3 Brown trout gevangen, dus het avondmaal stond op de kaart.
Marc maakte ze schoon in het water van de Moy, ze zaten vol met kuit dus het waren 3 vrouwtjes.
Bij de brug kwam ‘de brugwachter’ ook nog even langs om te informeren naar de vangsten van de dag. Hij noteerde op een brief de vangsten van de Vistrippers welke werden bijgeschreven in de statistieken van de vangsten op de Moy in de maand september 2007.
Gelukkig schreef hij geen verslag, maar moest hij alleen streepjes zetten, dus dat was met 2 minuten gebeurd.
Op deze succesvolle eerste visdag moest natuurlijk getoast worden en werd Paddy uitgenodigd om in The Mayfly hotel nog een Lager te drinken met de Vistrippers, en daar zegt een Ier nooit nee tegen was onze prettige ervaring sinds het eerste bezoek aan dit mooie land.  Jan was de daywinner geworden met de Salmon van 62 cm. en kon het eerste rondje indoen.
Uiteraard werd Paddy ook de volgende dag ingehuurd, en tijdens de Biertjes werd het plan voor de volgende dag besproken. Hij stelde voor op een ander stuk van de Moy te gaan vissen op Salmon, want de volgende dag zouden de omstandigheden nog beter zijn. Het had deze visdag niet geregend waardoor het water dinsdag nog helderder zou zijn, minder hard zou stromen en nog voldoende Salmon de Moy op zouden trekken.  Paddy werd bedankt voor de mooie viservaringen van de dag en we gingen op weg naar Ballina voor een diner met eigen gevangen Salmon op het menu.
Aan Marc de taak de vissen pan klaar te maken . Er werd besloten 1 Salmon in moten te verdelen, 1 te fileren, en de Day-winner van Jan werd in de koelkast gestopt omdeze de volgende morgen af te leveren bij Clakse’s Salmon Smokery met het verzoek de Salmon te laten roken.
10 mooie moten Salmon uit de vis van Nico, en 2 file’s van de kleinste Salmon van Jan werden door Marc in roomboter bereid, Harry zorgde voor de overige culinaire hoogtepunten op de borden, en Nils is geen visliefhebber dus hij liet een Steak de pan in glijden.
Wat hadden we het weer slecht.
Na dit overdadige diner werden de plannen voor de avond besproken. We zouden de Pub ( van Nico) met onze aanwezigheid opvrolijken, en zo zaten rond een uur of 10 zaten alle Vistrippers bij elkaar met een Biertje, klaar voor Ballina by nigth.
Marc had van moedertje Beunk een cadeau voor de Vistrippers meegekregen met de opdracht deze te openen op een moment als dit, wanneer alle Vistrippers bij elkaar zaten met een neut bij de hand. Nico maakte het pakje van z’n zus open en liet de inhoud zien …….. natuurlijk de harde worst waar Ad in voorgaande Vistrips altijd voor zorgde, wat moeder Beunk in de bijgesloten brief aan de Vistrippers schreef. Een mooie moment waarbij een toast werd uitgebracht op Aadje, met de harde worst als borrelhap, een oude Vistriptraditie aan het eind van een mooie Vistripdag.
Aadje werd bedankt voor het regelen van deze prachtige Vistripdag.
Dat kon geen toeval zijn, de weken voor onze komst was het takke weer geweest en waren de visomstandigheden dramatisch slecht.......wij komen en het is droog, zon, en de Moy levert ons 3 Salmon op de eerste visdag ....... “proost Aadje, en regel als het ff kan morgen eenzelfde dag met de grote baas daarboven”!
Na de harde worst met Biertje en Baco werd het tijd om de Pub met live muziek op te gaan zoeken. Bij binnenkomst zagen we dat het gezellig druk was en de muziek zou worden verzorgd door een man alone. Helaas zagen we ook dat hij zich aan het inbouwen was met iets te veel elektrische apparaten. Uit ervaring wisten we intussen dat de mooiste en meest traditionele Ierse muziek werd gespeeld door muziekanten zonder stekkers. Bij de eerste noten werd ons vermoeden bevestigd, weer country en western. Niet ons ding maar het werd wel gezellig omdat het aanwezige volk al snel de vloer opzocht en Jan z’n danskunsten ook ging showen aan de Pub bezoekers.
Kort na middernacht sloeg te vermoeidheid van deze intensieve Vistripdag bij Harry, Eric en Wim toe. Ze vertrokken richting  hun nest, de overige Vistrippers gingen nog ff naar de muziektent anex disco Quatro waar bij binnenkomst direct duidelijk werd dat we in de juiste club waren. Live band met op het repertoire U2, Simple Minds, Abba ( in rock uitvoering), Oasis, etc, en konden hier de jongste Vistrippers in beweging komen tot zij en de band hun laatste energie hadden verspeeld.
Dinsdagmorgen vroeg zochten de laatste Vistrippers hun nest op, en dat ging niet geheel geluidloos zou de volgende morgen duidelijk worden.

Het Wilhelmus voor de Wild Salmon.

Deze morgen was het wederom vroeg op appel, en daar waren een paar Vistrippers niet bijzonder blij mee. De 'lopende' ontbijttafel was weer prima verzorgd, maar er volgde een groepsgesprek want een paar van de laatkomers hadden niet bepaald geruisloos hun nest opgezocht. Hun arriveren werd ten eerste aangekondigd door een claxonnerende Opel ( excuses 1) , waarna volgens de tot op dat moment slapende Vistrippers de sponningen van enkele deuren het zwaar te verduren hadden gekregen.
Ook hier volgden excuses, maar er waren verzachtende omstandigheden. De tocht op de benedenverdieping was de oorzaak, en het reactievermogen van de late Vistrippers was niet meer optimaal waardoor de klap eerder kwam dan de reactie op de aankomende deuren ( volgens de wakker geschrokken Vistrippers...... een stuk of 6 slaande deuren).
De stappers gingen diep door het stof, maar na het top ontbijt was alles vergeten en vergeven. De vooruitzichten op een nieuwe dag langs de oevers van de Moy maakte dat de sfeer voor 9.00 uur weer optimaal was.

Als eerste gingen we langs bij de Clakse’s Salmon Smokery om Jan z’n Salmon af te geven en te laten roken zodat Jan bij terugkomst in Nederland de rest van de familie kon laten meegenieten van z’n vangst.
De vis werd gewogen en voorzien van een zegel zodat je kon controleren dat ook werkelijk jouw wild Salmon was gerookt, en niet werd verwisseld met een plaatsvervangende gekweekte zalm.
€ 20 inclusief opsnijden van de file’s , en de vis zou donderdag klaar zijn. Dus wanneer de overige Vistrippers eigen gerookte Salmon wilde meenemen naar Zwolle was het zaak de vis vandaag uit het water te trekken, anders was roken voor vrijdag niet gegarandeerd.
"Zadel de kippen", op weg naar Foxford ......... dachten we,...... maar Harry maakte niet direct aanstalten om achter het stuur van z’n Opel te kruipen. Hij stond naast de auto te kijken naar de zijkant van de wielkast, linksachter.
Hij had een behoorlijke schade aan de lak ondekt. Harry en inzittende Vistrippers hadden geen idee hoe deze schade was ontstaan, want krassende en krakende geluiden hadden ze tijdens de trips in de Opel niet gehoord. De schade moest toegebracht zijn tijdens onze afwezigheid, maar niemand had zich gemeld en dat werd dus een probleem. Schade aan de auto moesten we zelf dokken want de auto’s  waren door AVIS W.A verzekerd ( en dit gevalletje werd toch geschat op een kleine € 600 ! ).
Het was Eric opgevallen dat Harry de dag ervoor in Foxford niet echt dicht langs het trottoir stond geparkeerd, waarschijnlijk was daar de schade ontstaan. Eric stelde voor de schade te melden bij de police van Foxford, maar dat bleek eenvoudiger gepland dat gedaan. Het zou 2 dagen duren voordat we een afspraak konden maken met de police van Foxford, want in deze regio hadden ze er 1 voor de toezicht op 20.000 inwoners was Paddy z’n schatting. Knap waardeloos, maar wat doe je eraan!
Verlaat op weg naar Foxford, ....... we hadden weer afgesproken in de tackle shop van mr. Jones. Bij aankomst werden we ontvangen door zowel mr.  als mrs. Jones, beide uitermate goed gehumeurd bij de binnenkomst van de Vistrippers. Niet veel later volgde Paddy, hij had het water van de Moy weer ff gecheckt. Deze morgen werden bij mr. Jones de zwarte en gele condom’s besteld, want de Moy was helderder dan de dag ervoor. Ook moesten ze volgens Paddy een paar gram lichter zijn omdat we op een ondieper gedeelte van de Moy gingen vissen.
Geel was altijd goed, maar zwart was vandaag de 2e troef. Een paar Vistrippers hadden na een dag smijten met de condom’s spierpijn in de schouders en armen opgelopen. Na de tenniselleboog en de  muisarm kan sinds deze Vistrip de ‘werphengelschouder ‘ in de dikke Van Dale worden bijgeschreven. De getroffen Vistrippers bestelden de lichtere trout Rapala pluggen bij mr. Jones, dat scheelde weer een paar gram bij het aanstaande gooi en smijtwerk op de Vistripdag.
Pluggen, hoeden, wartels, lood, laarzen(!), hengel,  condom’s , etc. ingeslagen ( mr. Jones kon de tent sluiten voor vandaag en de Pub in), en wij konden op weg naar de Moy.
Onderweg stopten we bij de eigenaar van het deel van de Moy waar we gingen vissen voor de benodigde licences , waarna we door een prachtig onbekend deel van het stroomgebied van de Moy reden en een paar kilometer later arriveerden ‘in the middle off nowhere’. 
De rigs werden weer op de vislijnen gemonteerd, een paar Vistrippers  met de gele, anderen gingen hun geluk proberen met de zwarte condom, en ook werden de pluggen bevestigd.
Paddy legde ons een iets gewijzigde vistactiek voor. De Moy was hier op veel stekken slechts een paar voet diep, dus de opdracht was....... inwerpen,.......de condom / plug volgen tot deze tot vlak boven het water was gedaald,....... voor het te water gaan moest de molenbeugel worden gesloten waardoor de lijn al strak werd gezet,...... en op het moment dat de condom /plug het water raakte, moest de lijn direct worden ingehaald,...... anders zouden we binnen afzienbare tijd door het vismateriaal zijn.
Het zal de lezer allerminst verwonderen ...... het zou een dure Vistripdag worden.
Om de 10 meter werden de Vistrippers op pad gestuurd, en na een paar minuten kwamen we weer langs de mooiste, maar wederom moeilijk begaanbare stukken van de Moy.
De vorm (cq. mazzel) was nog niet verdwenen want ook deze morgen was het al gauw weer raak, eerst Nils en Eric een brown trout, Marc een kleine Grills Salmon, en Wim was de eerste die een wild Salmon van boven de halve meter ving.
Op een bijna onbegaanbaar stuk van de Moy wist Wim er één te haken, en Paddy moest dan ook met gevaar voor eigen leven te water. Ongelooflijk maar waar,.... deze Ghillie, die voor z’n beroep ( en hobby) elke dag wel een paar keer tot aan z’n middel het sterk stromende water van de Moy in moest om een gevangen zalm van een klant te netten, deze man melde ons terloops dat hij NIET KON ZWEMMEN !

Hoge steile kant, spekgladde stenen, en meer dan een meter diep op dat stuk,....... de Moy ging aardig tekeer op de stek waar Wim z’n zalm had gehaakt ...... met andere woorden een geweldige plek voor Paddy om z’n leven in de waagschaal te stellen voor een vis.
Maar de vis-engelen waren met hem, na een korte strugle for live,...... Salmon en Paddy op het droge. De start van de Vistripdag was weer goed, op de foto-slide een overzicht van het gebeuren deze Vistripmorgen.
Na de goede start van de morgen werd het tot aan de middag rustig wat de vangsten betrof. Wat echter veel goed maakte was het schitterende landschap waar de Moy ons langs voerde. Op sommige stukken was de Moy diep en smal, meanderend door een vlak dal, een paar honderd meter verder klommen we op twintig meter boven de Moy met prachtig uitzicht op kilometers stroomgebied  van de Moy.
Al dat klimmen, kruipen, sluipen en springen had als prettige constatering de definitieve goedkeuring door Wim van z’n eigen fysieke gestel.
Wim z’n spirit kon na de vangst van de Salmon en het doorstaan van de Moy survival niet meer kappot,........wie echter z’n Waterloo zag naderen was Jan.
Moest Herman hem ’s avonds een beetje in de gaten houden, ook overdag moest Herman Jan regelmatig op de been helpen en via de nodige peptalk op koers houden. Dat Herman hier regelmatig bij in een deuk lag laat de foto op de slide zien. Jan maakt een platte buikschuiver, en de smile op Herman z’n gezicht spreekt wat dat betreft boekdelen.
Kort voor het einde van de ochtendtrip moest Jan een laatste heuvel nemen, eentje die in de ogen van Jan op dat moment meer weg had van de top van de Mount Everest ....... op handen, voeten, kin en knieën wist Jan de heuvel te bedwingen, voorwaar een prestatie van formaat. Het gevolg van deze aanslag op zijn fysieke mogelijkheden was dat Jan de rest van de visdag doorbracht op een visstek met de afmetingen van krap 2 m². Maar dat Jan niet de enige De Kleine Vistripper was die het moeilijk had, ondervonden de gebroeders Beunk. Toen Eric en Marc na een pitstop (tijdens welke ze een verspeelde condom moesten vervangen)  hun weg vervolgden kregen ze de schrik van hun leven.
Dachten ze toch werkelijk 2 joekel van Moy monsters op het droge te zien liggen, hier het foto-slide verslag.
De vermoeidheid dreigde een gat te slaan in de visspirit (van het oudere deel !?)  van de Vistrippersgroep.  Paddy was ook niet geheel tevreden met de vangst en belde een paar collega’s. Bij de monding van de Moy in Lough Conn waren een paar mooie vissen gevangen en dat werd de visstek voor die middag.
De Moy was er breder dan we tot op dat moment hadden gezien. Het De Kleine team bleef in de buurt van Jan, de Beunken zetten hun strooptocht stroomafwaarts voort.  Voor Paddy had dit minder leuke consequenties, die moest bij de vangst van een Salmon de nodige meters maken om de Vistrippers te assisteren.
En meters maken zou Paddy, want eerst was het bij Harry raak,......kort daarop volgde Marc, …. waarna Herman een Salmon haakte (zie de beelden).
Die Paddy liep steeds roder aan en had de nodige kilometers in de benen na dit spektakel.
Harry z’n Salmon was een paar cm groter dan die van Herman en Marc en daarmee werd Harry tot de Day-winner gekroond met een vis van 72 cm.
Twee Brown trout en vier Slamon deze visdag, en na 2 visdagen zeven wild Salmon totaal,.....mazzel,.....of toch Aadje,....... de Vistrippers hoopten het laatste.

Toen we de spullen inpakten en bij de auto’s kwamen stond  ‘de brugwachter van de Moy’ ( met z’n eigen  4 op een rijtje) ons op te wachten. Hij wilde de vangsten graag weten en kon 4 Salmon bijschrijven in de analen van de Moy vangsten. Hij vroeg ons een schatting te maken van het gewicht van de gevangen Salmon. Wanneer jullie, lezers van de Vistripperssite,  enige twijfel hebben op welke momenten het woord ‘visserslatijn’ van toepassing is …….. dit was zo’n moment. Zonder ook maar enige scrupules werden hele centimeters en ponden aan de vangsten toegevoegd.
Op de foto is de vinger van Eric te zien, deze controleerde nog ff of de brugwachter de juiste ponden had genoteerd.

Commentaar van  ‘de brugwachter van de Moy’: “Boy’s, I didn’t know there is Salmon that big on the River Moy.

Paddy (met een big smile): “I didn’t know either”!

Ter afsluiting van de melding van deze memorabele serie record Salmon werd geheel toepasselijk (!?) door de Vistrippers achtereenvolgens het ‘Wilhelmus’, ’ Ik ben een Zwollenaar’, en onvermijdelijk als slotakkoord het OLEEEE- OHLLLEEEHHHEEEEHEEEE aangeheven, dit tot vermaakt (en stomme verbazing) van de aanwezige Ieren en andere vissers op de Moy.
Die Hollanders weten ook overal een onvergetelijke indruk achter te laten als ze het naar hun zin hebben. En onze Maxima maar zeggen dat de typische Hollander niet bestaat. Ik zou zeggen Maxi, ga is een weekie met de Vistrippers op stap, en je kunt geheel overtuigd door opgedane ervaringen die stelling uit je toekomstige lezingen schrappen,....... want het ras bestaat echt.
Hoogste tijd voor een Biertje in de Pub van het Mayfly hotel. Paddy kreeg z'n favoriete neut en ging mobiel wat collega’s bellen om hun vangst resultaten te vernemen.
In tegenstelling tot ons was hij nog niet helemaal tevreden met het aantal gehaakte Salmon en kwam met een idee voor de woensdag. Hij kon voor ons regelen dat we op een afgesloten stuk water voor € 175 p.p. ( normaliter € 250 p.p) mochten vissen, een topstek waar we de nodige vissen zouden kunnen vangen.  Het single bank tarief ( dan mocht je maar op een deel van het Lake vissen) was € 75. Tijdens de volgende ronde werden de alternatieven besproken en gingen we voor nog een dag op de Moy.

Jan: “en kunnen we een beetje op één stek blijven, ik heb in deze 2 dagen mijn kilometers voor 2007 wel gemaakt”!
Paddy stelde voor dat de Vistrippers die overmatige hoeveelheden melkzuurophoping in de spieren hadden, met de Wurms zouden gaan vissen. Dit was een iets meer statische manier van vissen met een dobber waardoor het gemiddelde tempo van verplaatsen zou worden gereduceerd tot een krappe 0,02 km/uur.

Jan: “ Top Paddy, you’re weer my friend ”!
Harry: “Shit, het is al 19.00 uur, dan zijn we te laat om die zalmen nog te laten roken”!

Dat was mooi waardeloos, want de Salmon hadden van Paddy al een ‘tik op de kop’ gehad, dooie vis zwemt niet soepel de Moy op dus terugzetten zat er niet meer in, en 4 van dit maatje Salmon werkte je met 8 man niet soepel achter de kiezen. We namen de gok en zouden de volgende morgen proberen bij Clakse’s Salmon Smokery  e.e.a. te regelen. Mocht het niet lukken zouden we de Salmon op straat uitdelen, want verkopen van Wild Salmon was volgens Paddy strafbaar.
Zoals gezegd waren we aan de late kant en kozen voor een makkelijke maaltijd, en dan wordt het ook in Ierland een Chinese maaltijd. Bij thuiskomst ontdeed Marc in de keuken de Salmon nog even van hun ingewanden zodat ze bij Clakse’s Salmon Smokery al een klein uur tijdwinst zouden hebben, waarna we koers zetten richting Chinees.
Eric sleepte er een prima deal uit in een onderhoud met de eigenaresse en kregen gelukkig niet veel later 8 uitgehongerde Vistrippers een heerlijke maaltijd geserveerd die bestond uit een 12 tal verschillende Chinese en Cantonese gerechten. Voor de bestelling van het toetje werd het personeel op de hoogte gebracht van het heuglijke feit dat Nils jarig was ( wat ook voor Nils een verassing was, en werd voor Nils een super ijstafel bereid ( wij 3, Nils 10 bollen ijs + versiering).
Na dit overdadige diner werd nog een afzakkertje genomen in onze stamkroeg, maar daar sloeg de vermoeidheid ( + het Bier) na twee dagen struinen langs de Moy toch in het gestel van Vistrippers. De Ierse dorpsgenoten hadden waarschijnlijk een rustdag ingelast want het was rustig in de Pub. We besloten de rest van de avond thuis door te brengen, het werd kleintje Klaverjas aan de keukentafel met Lager, Baco en de harde worst van Co’tje.
Herman is één van de weinig De Kleines die geen lol beleefd aan kaarten en toen hij bij het opstaan bijna voor de zoveelste keer onderuit ging ( overdag door de diverse obstakels langs de Moy, maar nu van pure vermoeidheid op zijn gang richting koelkast) , besloot hij als 1e definitief onderuit te gaan en zocht z’n nest op. In z’n kielzog volgden niet veel later één voor één de overige Vistrippers. Voor het eerst geen laat arriverende Vistrippers, dus het vooruitzicht op een paar uur slaap zonder onderbrekingen was goed.

Vistrippers worden toegezongen na Steaks bij Dillion’s

Na een lange nacht waren de Vistrippers zo goed als fit vroeg uit de veren, zo vroeg dat er zelfs een uitgebreide ontbijttafel kon worden klaargezet.

Marc en Harry gingen voor verse broodjes, eieren en jus even langs de ochtendsuper, waarna er van een lekker lang ontbijt werd genoten.
Na het ontbijt eerst even langs bij Clakse’s Salmon Smokery om te kijken of we de 4 zalmen nog voor donderdagavond konden laten roken. Vrijdag was geen optie omdat we voor 5.00 ’s morgens zouden vertrekken. Dit uitgelegd bij Clakse’s zouden ze proberen onze zalmen met voorrang de rookton in te duwen, de vangsten van de plaatselijk vissers zouden ze wat langer in de koeling houden. Geen wonder dat bij diverse onderzoeken de Ieren hoog scoren bij klantvriendelijkheid, wat een service.
Van de gerookte Salmon, naar de Wurms in de tackle shop in Foxford.
De Salmon die we vandaag zouden vangen waren Lucky, we konden ze niet meenemen en dus was het credo vandaag...... Catch, foto  and release. 
7 Vistrippers gingen voor de dobber met Wurm, Marc bleef de actieve jacht op de Salmon prefereren en sloeg nog een paar zwarte en gele condom’s in.
We starten vlak bij de brug en ‘de brugwachter van de Moy’ stond ons alweer op te wachten. Licences uitgeschreven en we konden het weiland in richting visstek.
Over hekken en ‘onder ’ schrikdraad door:

Marc: ....... AAAAaaaaargh ....... Shit!
Eric (lachend) : ....... hé, staat er vandaag stroom op Marc!
Marc:....dat Gnatte gras helpt ook lekker mee.......!

Een stuk verderop werd duidelijk waarom het schrikdraad hier onder stroom stond, dit formaat stieren zou ons deze vistripdag regelmatig begeleiden op de vistocht langs de Moy.
Paddy legde de toe te passen vistechniek van het vissen met de dobber (maatje meerval) uit. De haak werd voorzien van 3 oversized pieren, die over de lijn en haak werden geschoven zodat de haak volledig uitzicht was. Nu was het zaak de dobber op de juiste diepte af te stellen zodat de rigs door de combinatie van de stroming en de weerstand van de onderlijn + lood + Wurms langzaam over de bodem van de Moy zou worden gesleept. Bij een aanbeet moest niet direct worden aangeslagen zoals we in Nederland gewend zijn bij het vissen op witvis. De Salmon eet namelijk de Wurms niet op, maar irriteert zich aan het stuiterende en krioelende trio, pakt ze in z’n bek en gaat er vervolgens mee lopen ( in dit geval ….zwemmend  mee) klooien. 
Hij neemt het aas in z’n bek,..... d’r uit,......d’r in ,....enz...... tot hij de fout maakt en zichzelf haakt. Volgens Paddy kon dit wel een tiental seconden duren. Op het moment dat de dobber snel werd weggetrokken kon de haak worden gezet, maar wanneer de vistactiek goed werd toegepast had de Salmon zich eigenlijk zelf gehaakt.
De 7 Vistrippers met Wurms werden door Paddy in een dusdanige opstelling gezet daar er sprake was van een soort ‘blokkade van Vistrippers’ over de breedte van de Moy. Zwom er een geïrriteerde Salmon langs, dan moest het welhaast raak zijn.
Marc werd door Paddy op pad gestuurd, hij vertelde waar de mooiste stekken waren met goede kansen op Salmon. Paddy zelf bleef bij de Wurm vissers dus wanneer Marc een Salmon zou vangen moest hij zelf de vis zien te landen wanneer hij niet binnen loopafstand van Paddy was. Zonder schepnet zou dat in geval van succes nog een hele toer worden. Een witvis in Nederland gaat lekker op z’n rug liggen na een paar tellen vechten, een Salmon van boven de halve meter blijf vechten tot hij een tik in z’n nek krijgt. Met geen Ghillie + schepnet  in de buurt was (bijna) elke Vistripper bereid voor een Champion vis een nat pak te halen, want de afspraak was dat alleen een vis op de foto in aanmerking komt voor kroning tot Champion vis.
De volgende uren verplaatsen 6 Vistrippers met Wurm zich langzaam stroomafwaarts van de Moy, en bleef alleen Jan op z’n stek bij het vertrekpunt. Jan installeerde zich tussen het riet en gelaste aldus een algehele rusdag in.
Er werden voor de middag wel wat aanbeten gezien, maar geen vis op het droge. Ergens op een mooie stek werd de lunch genuttigd, door de gebroeders Beunk, Nico en Harry te midden van een kudde rundvlees ( die lopende Steaks zouden die avond op ons bord belanden, maar daarover later meer).
Kort voordat Paddy later op de middag de inmiddels verspreid langs de Moy bivakerende Vistrippers terugriep kreeg Marc nog een machtige rise op z’n zwarte condom. Vlak onder de kant dook een geweldige vis op z’n spinner maar miste deze. Toen Marc de vis beschreef gaf Paddy aan dat het misschien een joekel Brown trout was geweest.
Paddy begreep niet dat we nog geen Salmon hadden gevangen. Volgens hem zouden we versteld staan van de vis die op diepere delen van de Moy stil op hun plek lagen. Wanneer je het water zou kunnen laten weglopen zou je volgens hem over de Salmon kunnen lopen......zoveel vis zou er op dat moment in de diepere poules liggen rusten.......da’s lekker dan,.....maar deze constatering kon volgens ons onder de kop  ‘visserslatijn’ worden genoteerd !

Paddy gaf aan dat het weer niet gunstig was, het was windstil en de zon scheen continu. Wolken, lage luchtdruk, en een kabbel op het water waren de gewenste omstandigheden.
Toch nog een paar hoogtepunten aan het eind van de dag.
De eerste; zoals gezegd was Jan de eerste twee visdagen zwaar overtraind geraakt en had een rustdag ingelast, maar zoals jullie dagelijks ondervinden .....zwaartekracht rust nooit.
Jan was de visdag alleen in horizontale houding of zittend gesignaleerd......en van gelukzaligheid (iets anders kan het niet geweest zijn,......of het moet onhandigheid zijn geweest)...... lazerde hij het water in.
Kopje onder in het ijskoude water van de Moy,....... Jan was d’r na z’n duik weer helemaal bij.
Harry was ooggetuige van deze uitglijder en kwam niet meer bij van het lachen,...... waardoor hij vergat dit aardige Vistripmoment op videobeeld vast te leggen.
Tweede toppertje; Eric  was er tot op dat moment niet in geslaagd een Salmon te vangen, maar op dezelfde stek waar Marc in 1998 zijn eerste Wild Salmon ving ( toeval bestaat niet!?) was Eric dan eindelijk succesvol. Geen buffel, maar met deze van  56 cm. was Eric blij, en daarmee de enige Vistripper die vandaag een Salmon de baas was.
Op de beelden is een stukje van het laatste deel van z’n drill te volgen. Eric de Day-winner en tijd voor een rondje in de Pub van the Mayfly hotel, nadat de Vistrippers bij dit laatste bezoek aan de Moy per koppel werden vereeuwigd bij het bord van de River Moy.
Bij binnenkomst zagen we dat er slingers werden opgehangen in de kleuren oranje, groen en rood. Bij navraag werd ons verteld dat er die week een belangrijke Gaelic Football game door de plaatselijke favoriet werd gespeeld. Jan had stomtoevallig nog een (natte) oranje vlag met Hollandse leeuw in z’n binnenzak zitten (!?).
Onze oranje vlag werd in grote dank aangenomen en kreeg een prominente stek achter de bar, nadat op verzoek alle Vistrippers het oranje sieraad hadden voorzien van hun handtekening.
Ter opvrolijking van het gebeuren besloot Paddy een riedel op de traditionele Ierse fluit ten gehore te brengen . De hele Pub luisterde onder het genot van een Lager en Guiness ademloos toe.
We hopen ( en verwachten) dat Paddy door de publicatie van de beelden + geluid op You Tube ontdekt gaat worden en een glansrijke carrière in de muziekbusiness tegemoet zal gaan..... your welcome Paddy !
Volgende topper, Harry en Nils hadden nog een mooie joke bedacht.
Jan was intussen in droge kleren gehesen, zat van z’n tweede neut te genieten en was al weer aardig op temperatuur gekomen. Harry z’n telefoon lag op tafel en de ringtone liet zich op een rustig moment luid horen. Harry pakte z’n mobiel van tafel een fakete het volgende gesprek:

Harry:".......... met Harry, .......wat zeg je ....... je probeert Jan te bereiken en je hoort alleen BLUP- BLUP-BLUP- BLUP........"!!!????

Het duurde een paar tellen voor het kwartje viel, ........ maar het volgende moment lagen de Vistrippers over de tafel van het lachen,...... een paar minuten later waren ze pas instaat Paddy uit te leggen wat de oorzaak was van dit hilarische Vistripmoment.
Wat we ook nog moesten bespreken waren de visplannen voor de volgende dag. Na kort overleg werden de Vistrippers voor het eerst deze Vistrip in 2 groepen verdeeld. Herman, Harry, Nico en Jan wilden een dag op zee gaan vissen, de andere 4 huurden Paddy nog een dag in voor de jacht op Pike. Paddy wist een goed Pike Lake en zou een visboot regelen. De zeevissers kregen de tip om een tackle shop in een kustplaats op te gaan zoeken waar ze advies konden krijgen over aas, vistechniek en stekken. Deal,....... bottom´s up, let´s go eat.
We wilden na de Chinees van de avond ervoor deze avond gaan genieten van een goede Ierse Steak. Paddy om advies gevraagd maakte hij ons attent op een voor ons bekend adres. Het restaurant bij de Coachmens Lodge, het onderkomen waar we in de vorige twee afleveringen van de Vistrip in Ballina verbleven. In 1998 hadden we prima ervaringen met de kwaliteiten van het restaurant, in ’99 was het echter gesloten. Nu zat er het restaurant Dillion’s.
Rond een uur of acht liepen we onder de poort bij de Coachman´s Lodge de binnenplaats op richting Dillion’s. Binnen was het gezellig druk en waren de meeste eettafels bezet, een goed teken. We namen eerst een Lager aan de bar en bestelden gelijktijdig  ons diner. Eric had de boss gevraagd of ze ook daadwerkelijk de Top Steak konden serveren die ons door Paddy was beloofd.  Ze hadden the best in town en daar zouden we ze aan houden. De vraag of we de Steak raire (rood), blue( bloedig), of Point (bijna rauw ) wilden deed veel goeds vermoeden.
Kort daarop werden we naar onze tafel begeleid, centraal  in het restaurant.
Bij de eerste toast aan de dinertafel nam Eric het woord en maakte kenbaar dat hij op de Godfather van de Vistrippers Ad wilde toasten.
Het diner wilde hij graag tot het ´Aadje memorial diner´ kronen, en het namens Aadje aanbieden. De glazen gingen omhoog en tegen elkaar....... het werd even stil .....en daarna was Ad tijdens het lange diner regelmatig onderwerp van gesprek tijdens de diverse Vistripmomenten en anekdotes.....Slondsje Aadje !
En de Steaks, die waren fantastisch. Raire was raire, en de Point van Marc was bloedig en toch warm….. die kok kon d´r wat van en kreeg dan ook een grote Guiness aangeboden.
Ben je in de buurt ga er eten zouden we met klem adviseren (adres www.dillonsbarandrestaurant.ie.)
We hadden bij binnenkomst gezien dat er die avond traditional live muzic op het Pub menu stond  en kort nadat het trio zich rond een tafel gereedmaakte gingen we zeer voldaan van tafel en namen plaats rond debar. Op het krijtbord stond dat één van de muzikanten Paddy heette. Onze Ghillie kon meer dan verdienstelijk de Ierse fluit bespelen……….. hij had ons toch niet naar Dillon’s gestuurd met de surprice dat hij zelf een Guiness zou komen pakken en voor live muziek zou zorgen.
Helaas, de aangekondigde Paddy was ook kaal, maar geen Ghillie.
1 speelde gitaar, 1 de drum en fluit, de derde zo´n klein buikorgel, en toverden Dillon´s die avond om in een ouderwets sfeervolle en gezellige Irish Pub.
Dat betekend dat er zo af en toe iemand uit het aanwezige publiek naar voren stapt en het trio vocaal ondersteund.
Het duurde niet lang of het was de Pub bezoekers ter ore gekomen dat er vissers uit Holland aanwezig waren, waarop een man kenbaar maakte dat hij graag een Ierse folksong aan de Vistrippers from Holland wilde opdragen.
Op de beelden van You Tube is een deel van de 'ode aan de Vistrippers' te horen, en wanneer jullie goed luisteren hoor je kreten als, ´Zuidersee´ , ´The Dutchman´, ´wooden shoes´ .
Voor sommigen zal het een teleurstelling zijn dat Harry niet het hele optreden heeft kunnen vastleggen omdat de batterij laat op deze Vistripavond de geest gaf.
Jullie snappen dat wij nog even bleven hangen die avond!
Toch kwam er die woensdag laat een eind aan een wederom memorabele Vistripdag en kropen we na een afzakkertje aan de keukentafel ons nest in, ….. om vervolgens te dromen over de catch van de Champion vis op de laatste Vistripdag.
Een oud Ierse wijsheid vertelt;.... dromen zijn bezinksels van de werkelijkheid,

Champion vis weer een Pike.

Na 5 uur slaap was het weer vroeg aan de ontbijttafel. Sinds de start in 1990 hebben we nooit eerder tijdens een Vistrip zulke lange visdagen gemaakt. Het is ff lastig (brak) wakker worden, maar je krijgt er ook veel voor terug, zo ook deze laatste dag aan het viswater.
De Beunken, Wim en Nils gingen als eerste op pad want ze hadden rond 10 uur met Paddy afgesproken in het dorp Swinford waar de Ghillie (+ visboot) in de plaatselijk Pub op de Vistrippers zat te wachten.
Herman, Nico, Harry en Jan gingen wat later op stap. Ons huis was een kleine 10 minuten van de kust, dus ze konden een extra bak koffie nemen. Ze hadden diverse vis scenario voor  het kustvissen bedacht. Aan het stand, op een pier of vanaf een cliff, die zeevis moest het droge op. Groot was de teleurstelling toen de heren in een tackle shop in Enniscrone het advies kregen niet te gaan vissen op zee want met een windkracht 6 ‘op de hand’ had dit totaal geen zin. De combinatie windkracht en golven van 2 meter verhinderde dat het aas voldoende ver het water in kon worden gesmeten, en vervolgens ook op de bodem bleef liggen.
Een dag vissen aan zee werd omgezet in een dag struinen langs zee (gelukkig was Jan weer geheel hersteld na de rustdag van woensdag, volgens de verhalen liep hij de hele dag op kop ! ). Dat de heren hebben genoten van deze sightseeing blijkt wel uit deze beelden van de dag aan de woeste Ierse kust.
De 4 Vistrippers die op de Pike gingen jagen plukten Paddy uit een plaatselijke Pub in Swinford en gingen op weg naar het Pike Lake. Het werd een tocht van een dik uur over smalle landweggetjes, over heuvels..... door dalen, een werkelijk schitterende omgeving maar op sommige stukken van dat Ierse binnenland heb je toch het idee dat je na de zoveelste opdoemende heuvel ieder moment de wereld af kunt lazeren.
Uiteindelijk leidde Paddy ons een heuvel af en daalden we langzaam af richting een big Lake, Urlaur Lough (het langwerpige Lake op de foto).
Er was een aanlegsteiger gemaakt die er professioneel uitzag. Paddy zei dat eerder dat jaar op het Urlaur Lough de wereldkampioenschappen Pike vissen hadden plaatsgevonden.
Het was behoorlijk groot ( 6 weide Aa’s gingen er wel in), maar er zwommen (volgens de overleveringen van de plaatselijke vissers) dan ook een paar monster Pike in. Naast de aanlegplaats stond een ruïne van een kleine, eeuwen oude Abbey wat een prachtig pittoresk plaatje opleverde. Er waren minder mooie visstekken te vinden in de wereld. Op de fotoslide staan de foto's van de visdag op Urlaur Lough.

Paddy stelde voor dat hij om beurten 2 Vistrippers mee nam in de visboot, de 2 andere Vistrippers konden de kanten afstruinen op jacht naar de Pike. Wim en Nils kropen als eerste de boot in, Eric en Marc gingen op pad met de Spinners en Pluggen.
Na een paar maal slingeren met het kunstaas bleek dat het vissen vanaf de kant niet de meest ideale manier van vissen zou zijn. Er stond een stevige wind op de hand, en de eerste 30 meter was een ondiepe kiezelbodem met zo af en toe een veld waterplanten waar de Beunken regelmatig in vast zaten.
Vanaf hun visstek zagen ze dat er in de boot regelmatig actie was. Toen de visboot op z’n  2e sleeptocht voorbij kwam zagen de Beunken dat de boot stil werd gelegd en Nils een vis stond te drillen. Dat ging lekker, binnen een half uur had Nils een Pike van 77 cm. binnen de boot, na later zou blijken z’n  Champion vis, maar er zouden nog grotere Pike’s worden gehaakt.
Na 2 uur vissen werden Eric en Marc opgepikt. In de boot waren de De Kleines succesvol geweest. Ze hadden regelmatig een vis gehaakt maar helaas verspeeld omdat volgens Paddy de hengels van Wim en Nils te licht waren om de haken van de monster pluggen tijdens een aanbeet goed ‘te zetten’. De Beunken vertelden dat het niet eenvoudig was met de wind op de hand de pluggen over een acceptabele afstand in te werpen, en werd besloten Wim en Nils aan de andere kant van het Lake af te zetten.
De Beunken gingen vervolgens op sleeptocht met Paddy. Het plan was om op een ander stuk van het meer op jacht naar de Pike te gaan, maar het 1e uur was het meer klooien dan vissen. Het eerste uur zaten ze constant vast aan de waterplanten en bleken de pluggen te diep te duiken, ..... pluggen werden verspeeld, ..... Eric z’n hengel brak,..... en nog meer van dat onheil aan boord.
Op een gegeven moment zag Paddy dat z’n succesvolle plug (waar Wim en Nils mee hadden gevist) niet meer aan boord was. Waarschijnlijk had één van de De Kleines hem nog aan z’n hengel zitten, en werd besloten de monster plug te gaan halen bij Wim & Nils aan wal. De wet van Murphy ging op voor de Beunken want bij aankomst bij de Vistrippers aan wal vertelde Wim dat hij net die super plug had verspeeld.
Weer vistijd verspeeld, maar op de volgende trek kreeg Eric dan toch z’n spectaculaire aanbeet. Een Pike van een mooie maat had de plug gepakt en Eric z’n ( 2e ) hengel stond maximaal in z’n spanboog.
Paddy legde de boot stil en Eric ging al genietend staan ...... maar de vis schoot los !

Eric:..... SHIT..... ik ben hem kwijt.......!
Paddy: : “ that’s what we call a LDR Eric......!
Eric:......what’s a LDR......?
Paddy (met een Big Smile):.......a fish on Long Distance Release ........ !

Volgens Paddy lag de oorzaak weer in het feit dat de hengel van Eric te soepel was. Bij echte Buffel Pike zet je die dreggen niet zo simpel want zo’n bek is keihard. Eric zou die sleeptocht nog een lichtere Pike verspelen waarna het tijd was voor de volgende wisseling van de Vistrippersbemanning.
Bij het afmeren stond Wim te vissen en lag Nils onderaan een heuveltje te pitten.....en het was nog een hele toer om hem wakker te krijgen want Wim moest hem werkelijk de heuvel af rollen om Nils de ogen te laten openen.
De laatste uren aan het Lake was van de kantvissers alleen Marc succesvol...... .......alhoewel succesvol....... dit was de maat gehaakte vis, met op de achtergrond (heel klein) de visboot met de De Kleines.
Laat op de middag zagen de Beunken dat de visboot constant op eenzelfde stuk bleef varen.
Toen ze niet veel later op werden gepikt werd duidelijk waarom. Nils had een paar keer op de grootste plug van Paddy een aanbeet gehad. We besloten op de vaart terug nog een keer over de bewuste stek te slepen ........ en ja hoor, Nils kreeg weer een machtige aanbeet en dit keer zette hij op vol vermogen de haak!
Dat was een super vis want de hengel werd krommer getrokken dan hij gedaan had volgens de op de hengel aangegeven maximaal gegarandeerde stress curven. Een dik kwartier later werd duidelijk dat ook deze buffel meer hersencellen bezat dan we hadden gehoopt. Hij zwom zich vast in de onderwater flora van Urlaur Lough waardoor Nils deze nog grotere Champion vis verspeelde. De teleurstelling was van korte duur want met z’n eerste Pike van de dag en een lengte van 77 cm. was hij dit jaar de Champion geworden. Nils werd gefeliciteerd en de Beunken wisten zeker dan Godfather Ad zijn goedkeuring zou hebben gegeven aan deze De Kleine als eerste Champion op de Ad Beunk trofee.
Nils, de jongste van de familie en Vistripper van de nieuwe Vistrippersgeneratie.
Harry werd vanzelfsprekend als eerste op de hoogte gebracht van dit heuglijke feit en hij vertelde dat er aan een gepaste ontvangst van de Champion werd gewerkt.
Voor de feestelijke inhaal moesten beide kwartetten Vistrippers nog een opdracht uitvoeren. De kustvissers werden langs Clakse’s Salmon Smokery gestuurd om te kijken of het roken van de Salmon was gelukt. De Pike vissers waren niet in de gelegenheid dit te doen omdat ze niet voor 19.00 uur in Ballina zouden arriveren.
Zij kregen de andere taak.
Herman had de dag ervoor z’n vlieghengel aan de boorden van de Moy laten liggen ( ? ) en Paddy had via een collega Ghillie vernomen dat de hengel was gevonden en bij ‘de brugwachter van de Moy’ was afgegeven........ Ierland hè!
De hengel was Herman zeer dierbaar. Het was een oud ding en we schatten de waarde op € 1, we moesten voor € 20 aan benzine omrijden, maar daarmee zouden we Herman dan ook weer Happy in Holland afleveren. Bij de brug over de Moy stond de brugwachter ons op te wachten. We namen de hengel van Herman dankbaar in ontvangst.
Na 4 fantastische visdagen werd ook afscheid genomen van Paddy, mede door zijn kennis (en kwaliteiten om de Vistrippers al die dagen ’s morgens vroeg langs de oevers van de Moy voor zich uit te drijven) was het een gedenkwaardige Vistrip geworden. E-mail adressen waren uitgewisseld dus bij een volgende bezoek aan Ballina zouden we hem laten weten wanneer we de Moy leeg zouden komen vissen !?
Bij het parkeren van de Opel voor het huis was overduidelijk dat de kustvissers reeds gearriveerd waren. Op de voordeur was prominent aangegeven wie de Champion was geworden, en in de keuken werden Nils cs ontvangen met Ierse muziek, begeleid door 4 zingende De Kleine clanleden. Op de videobeelden zijn de voorbereidingen te zien, met op de grond de gerookte Salmon die mee gingen naar Nederland. Harry had de helft van zijn vis op tafel uitgeserveerd en werd onder het genot van ‘zelfgevangen vers gerookte Salmon uit de River Moy’ op toast, getoast op Champion Nils.
De Salmon ging zwemmend in Wijn, Bier (?) of Baco (!) het keelgat van de Vistrippers in,........ wat een genot voor de smaakpapillen.
En die smaakpapillen wilden bij voorkeur gestreeld en verwend blijven dus werd aanstalten gemaakt voor de laatste avond in Ballina town. Geen discussie mogelijk, de Steaks van Dillion’s konden die avond weer (kort) de pan in. Viskokers en Koffers werden alvast ingepakt zodat we na Pub bezoek nog een paar uur slaap konden pakken.
Bij binnenkomst was het barpersoneel niet echt verrast ons te zien;

The Boss: “we did expect you lads to visit us again,....... 8 Lager boy’s!

Nils mocht als eerste de flappen trekken voor z’n Day-winner en Champion rondje. Aan de bar werden de Staeks, mosselen en stroganoff besteld, waarna we niet veel later door onze Canadese serveerster van de avond naar (dezelfde tafel) werden begeleid. Het vlees was weer uit de kunst, maar Jan was niet helemaal tevreden over de mosselen. Geen probleem, Jan kreeg nog een Pan voorgeschoteld ...... waar hij wederom z’n vingers bij aflikte.
De rest van de avond werd aan de Bar van Dillion’s doorgebracht. Er was geen live muziek deze laatste avond zodat er alle tijd en gelegenheid was voor diepere gespreksonderwerpen aan de ene tafel, ..... en slap he-OH aan de andere kant van de bar.
We zochten ook nog even onze stamkroeg bij de brug op. Hier kon je via een touchscreen aan de muur je eigen muziekkeuze voor de avond  bepalen. Het laatste rondje voor middernacht werd geheel toepasselijk vergezeld door het nummer ‘Stay’ van Jackson Brown. Blijven konden we echter niet, de volgende morgen werden we voor 6.00 uur op Knock Airport verwacht.
Nog een afzakkertje aan de keukentafel waarna voldaan de nesten werden opgezocht.

Vistrippers in Dublin

Rond de klok van 4.45 uur werd de bovenverdieping gevuld door een symfonie ringtones waardoor de Vistrippers happy uit hun remslaap werden gehaald. We wilden voor 6 uur op Knock Airport zijn, dus het ontbijt werd geskipt, en de Vistrippers die toch wat in de maag wilden hebben ruimden de laatste resten uit de koelkast (en andere kasten). Het plan was om in Dublin van een uitgebreide lunch te gaan genieten, want we hadden op Dublin Airport een tussenstop van 6 uur. Gelukkig was er op dit vroege tijdstip inderdaad een Vistripper met knorrende maag. Deze keek nog even in de koelkast (waar de gerookte zalmen in waren gestopt) voor een snelle hap. De meeste Vistrippers liepen dan wel rechtop, maar hadden de ogen nog niet echt open en waren meer dan waarschijnlijk gewoon vertrokken zonder te denken aan de waardevolle buit Salmon in de koelkast.
Kort na 5.00 uur werd de deur van ons riante onderkomen dichtgetrokken, de Beunk Opel op kop want Harry was nog dusdanig in de war op dit moment van de dag dat hij geen kans zag de juiste coördinaten op z’n mobiele gps in te voeren.
Bij ons vertrek uit Ballina huilde Ierland. Voor het eerst deze Vistrip zat de Ierse hemel dicht met zware wolkenvelden en zou het tot na onze touchdown in Dublin regenen. De propeller van Aer Aerann  zou om 7.30 vertrekken dus we hadden ruim een uur de tijd op Knock Airport om uit te slapen. Harry was nog steeds niet goed inzetbaar op dit voor hem onmenselijk vroege tijdstip. Elke credit card die Harry wilde gebruiken om flappen te tappen werd uitgespuwd omdat al z’n pincodes ergens  in z’n hersencellen waren gestald maar na 4 uur slaap niet oproepbaar bleken te zijn.
Harry kreeg sterk de indruk dat hij al z’n pincodes vergeten was....... maar de oorzaak lag meer dan waarschijnlijk in het feit dat hij deze Vistrip inmiddels alle flappentappers in Ballina en omgeving had leeg getrokken, en The Bank of Ireland nu de volgende message in het scherm liet verschijnen:

......... No more Mister De Kleine,.....
there are other people in this country
who would like to pull some money
out of a wall today....... sorry !

Bij het inchecken werden we vriendelijk edoch dringend verzocht een vertrekpremie van € 10 te voldoen als geheel vrijwillige opgedrongen bijdrage aan de financiering van het vernieuwde Knock Airport zoals deze gepland was voor 2020. De propeller plane was voor de helft gevuld en konden een paar Vistrippers relaxed hun ochtenddut tot Dublin afmaken.
De tussenstop van 6 uur was een mooie gelegenheid voor een sightseeing van Dublin, en was het zaak eerst de bagage te laten inchecken zodat we daar alvast van verlost waren. Helaas kon dit ook op Dublin Airport pas een uur voor vertrek en was de oplossing de koffers en kokers tijdens ons bezoek aan Dublin city in (betaalde) bewaring te laten nemen. Vervolgens namen we een dubbeldekker bus naar het centrum. We zaten midden in de ochtend spits waardoor de trip ruim een uur in beslag nam. De chauffeur had ons geadviseerd bij de eerste stop van de bus uit te stappen, want dan zaten we midden in het uitgaanscentrum van Dublin ....... The Temple bar district.
Bij het uitstappen regende het nog behoorlijk en besloten we z.s.m. een lunchroom op te zoeken voor een uitgebreide maaltijd (die hadden we wel verdiend met niets doen).
In de eerste zijstraat hadden we gelijk beet, een leuke lunchroom waar de lucht van vers gebakken broodjes ons tegemoet kwam. De lady on duty arrangeerde een tafel voor 8, ..... krantje d’r bij, koffie, cappuccino, thee......dat was lekker wakker worden. De lunch order varieerde van Salmon on toast, ham and eggs, tot backed bacon and sausages.

De bodem voor de struintocht door Dublin werd aldus gelegd, waarna we onder een inmiddels opgeklaarde hemel op pad gingen. De tour door Dublin is vastgelegd op de volgende foto-slide.
We bleven tenslotte iets te lang hangen in The Temple bar waardoor een sprint nodig was om de laatste bus naar Dublin Airport te halen. Na het inchecken was er nog voldoende tijd voor een laatste Lager op Ierse bodem waarna we aan het eind van de middag in de RyanAir loskwamen van ons dierbare vis eiland.
Op Eindhoven Airport werden de Vistrippers weer gescheiden. Wim en Nils namen de auto (en scheelde het weinig of Wim zou onvrijwillig de onderkant van onze bus richting station van onderen hebben kunnen inspecteren), en de rest nam de trein naar Zwolle waar we naar 10 keer overstappen laat in de avond zouden arriveren.
Nog ff een afzakkertje genomen bij Eric op de Haerster Hoeve waarna er een eind kwam aan een bijzondere Vistrip.
Deze 2007 Vistrip was de eerste sinds de start in 1990 waarbij Ad niet meer als Godfather van de Vistrippers zou optreden, maar tijdens welke hij in woord en gedachten nog steeds bij de Vistrippers aanwezig was......