Spanje 2015

Vistrippers gathering bij Harry.

Aansluitend op de 'Wake-Up......Follow-up' mail van 1 december werd de verwachting uitgesproken dat alle Vistrippers intussen wakker en benieuwd waren geworden naar het nieuws omtrent de aanstaande 25e Vistrip. De volgende electronische post zou 1 week voor de Vistrip clan gathering van 17 december in de mailbox en op de VistrippersApp opduiken.

Deze mail kreeg de titel; ‘Vistrip 2015 Follow-up.........Vistripstekken’ !

Dat bericht liet dus weinig te raden over. Max en Marc hadden het WWW afgestruind op zoek naar mogelijke Vistriplocaties voor de jubileum Vistrip. Ook werden alle Vistrippers opgeroepen hun eigen wensen/ideeën/eisen/opmerkingen/informatie te delen voor de clan gathering bij Harry, zodat er wat te kiezen viel op deze Vistrippersavond midden december.

De mail werd afgesloten met een oude Vistrippers wijsheid, verwijzend naar het aanstaande Vistrippersfeesie bij Harry:

“Een leven zonder feesten, is als een weg zonder kroegen”

Tot op de laatste dag voor de clan gathering kwamen onderstaande voorstellen voor mogelijke Vistriplocaties bij Marc binnen:

• Op de Snoek in Zweden www.cordestravel.nl
• Meerval, Karper en Snoekbaars in Spanje. www.catfish-camp-caspe.com
• The wild Springer Salmon in Ireland. www.moyflyfishing.net
• Meerval, Karper, Palometa en Bluefish in Spanje. www.welscamp-spanien.de
• Snoek, Brasem, Salmon en trout in Ierland. www.cruise-ireland.com
• Meerval, Karper en Snoekbaars in Spanje. www.sierraebro.com
• Op de Snoek in Zweden www.cordestravel.nl/
• Snoek, Brasem, Forel en zeevissen in Denemarken. www.novasol.nl
• Zeevissen vanaf een zeilboot en Griekse standen. www.zonnigzeilen.nl
• Meerval, Karper en Snoekbaars op stuwmeer in Caspe, Spanje.www.biggame-ebro.nl

De dag voor vertrek richting Harry kregen de Vistrippers het kostenplaatje per Vistriplocatie gemaild zodat de Vistripknoop tijdens de clan gathering kon worden doorgehakt .

Op 17 december vertrokken van de Beunk clan Eric, Hans en Marc richting Duitsland, van de De Kleine clan waren het Ton, Herman, Nico, Ralf en Nils. Max had nog even geïnformeerd naar de vliegveld in de buurt van Wilsum zodat de trip vanuit Heerhugowaard geen uren in beslag zou nemen. Helaas moest die optie worden geschrapt en ging Max het niet voor middernacht redden.

De ontvangst bij Harry en Gerda was weer als vanouds en kregen we voor de koffie, thee en appeltaart nog ff een sightseeing op de nieuwe stek van Harry en Gerda. Eerst ff een uurtje bijkletsen, maar na een paar biertjes was het bij het ter tafel komen van de Hollandse haring en Scheller Snack bitterballen tijd om de stemming te openen.

Marc hield een korte introductie van de mogelijke Vistriplocaties waarvan de aanwezige Vistrippers vervolgens in de eerste stemronde twee favoriete Vistriplocaties mochten aangeven. De twee Vistriplocaties die de meeste voorkeurstemmen zouden ontvangen kwamen in de (tweede) definitieve stemronde.

Democratisch, transparant, open,....IOC en FIFA clan van Blatter c.s, EAT YOUR HART OUT !

De eerste stemronde leverde de volgende favorieten op:

• Zweden: 1 stem.
• Denemarken: 1 stem.
• Griekeland: 3 stemmen.
• Ierland - Ballina: 3 stemmen.
• Ierland - Cruisers: 5 stemmen.
• Spanje - Caspe: 7 stemmen.

In de tweede stemronde ging het na het volgende biertje (en Cola'tje voor de BOB) tussen 'Ierland met de cruisers op de Shannon en Lough Erne waterways', en op de 'Meerval/Karper/Snoekbaars (en zon) in Caspe, Spanje'. Dat leverde het volgende 'and the winner is' stemresultaat voor de 2015 jubileum Vistrip op:

• Ierland - Cruisers: 8 stemmen.
• Spanje - Caspe: 12 stemmen.

Dat groene Eiland aan de andere kant van het kanaal zit in de Vistrippersharten, maar de Buffel Meerval en de zon in Spanje gaven uiteindelijk de doorslag.
De 2015 Vistrip ging worden geboekt in Caspe.
Op de Ebro en op de stuwmeren zal de jacht worden geopend op de verbetering van het huidige Beunk clan visrecord van een 1.84 meter lange Meerval uit 2005. Ook zullen de Karper en Snoekbaars vissers hun ‘aantal gevangen vissen op een visdag’ kunnen gaan verbeteren want dat heeft de visdag in 2004 op het stuwmeer van Caspe enkele Vistrippers al laten ervaren.

Er zal vast een avond Snoekbaars filé op het diner menu komen te staan, maar voor de rest houden de Vistrippers zich aan de Vistrippers etiquette van ‘Catch and Release', waarmee de avonturen van de Vistrip 2015 bij deze zijn soundtrack heeft.

Matt Simons met ‘Catch and Release', de unplugged versie bij Serious Request. Hier de live registratie in Kerst 2014 sfeer, maar pak een luie stoel....doe je ogen dicht....denk aan Spanje, water, zon en koel biertje erbij......’Catch and release’ in September:

Your browser doesn't support HTML 5 video.

Waar gaan we heen!

Begin februari werd de jubileum Vistrip 2015 geboekt bij ‘Sierra Ebro’, Nederlandse hengelsportondernemers die visvakanties verzorgen op en rond het stuwmeer van Caspe in Catalaans Spanje. Deze Vistripstek is sommige Vistrippers bekend, de Vistrippers die er in 2004 en 2006 bij zijn geweest hebben tijdens die Vistrips een visdag doorgebracht op het Stuwmeer bij Caspe.

Er is op die Vistripdagen door de Vistrippers veel Snoekbaars gevangen en ook nog wat Meerval verspeeld.
Intussen beschikken veel van de 2015 Vistrippers de nodige ervaring met de jacht op de Buffel Meerval uit de Vistrips naar Riomar en Mequinenza, dus dat verspelen van die Buffel Meervallen gaan we deze 25e Vistrip maar is tot een minimum beperken. Dat visrecord van Hans en Marc, de Meerval van 1.84 meter uit 2005 moesten we maar is gaan overtreffen. Bij deze nu al legendarische 25e Vistrip hoort toch een Championvis van boven de 2 meter lijkt me (.....aan zelfvertrouwen heeft het de Vistrippers namelijk nooit ontbroken..!?).

Zo de traditie vereist is (naast het jubileum logo) het Vistriplogo voor de 2015 Vistrip ontworpen. Op de 25e Vistrip staat het Vistriphuis aan de boorden van het Stuwmeer bij Caspe. Caspe ligt in het Spaanse Catalunya, waarvan de vlag is opgenomen in het wapenschild van de provincie waar Caspe onderdeel vanuit maakt. Op de achtergrond het fraaie uitzicht op het Stuwmeer van Caspe met zijn ruige omgeving.

In het Stuwmeer zwemmen Karpers, Snoekbaars, Bass en natuurlijk de Buffel Meerval, het hoofddoel van de 2015 Vistrippers. Deze Buffels mogen dan ook niet ontbreken op het logo van 2015. Verder wordt het vanzelfsprekend weer genieten van zon, biertje, Baco en de plaatselijke Tapa specialiteiten.
De voorwaarden voor een succesvolle Vistrip zijn in ieder geval vooraf optimaal geregeld. Het Vistriphuis staat op loopafstand van het Stuwmeer, voor elke 3 Vistrippers ligt er iedere Vistripdag een visboot + volledige (Meerval)uitrusting klaar op het viswater,....en van sneeuw en regen zullen we weinig last hebben tijdens de Vistripweek.
Mocht desondanks de vangst van een Buffel Meerval te lang op zicht laten wachten dan staan de visgidsen van Sierra Ebro in de startblokken om de Vistrippers op hun jacht te coachen. De kans dat er dus door een Vistripper een vis wordt gehaakt van het Buffel formaat als die op deze videobeelden worden getoond, mag toch redelijk hoog worden ingeschat. De 2015 Vistrippers hebben er 6 visdagen de tijd voor. Naast het vissen wordt het natuurlijk ook weer genieten van de zon, de machtige natuur om het stuwmeer met z’n kraakheldere water, de koele cerveza’s, overheerlijke Tapas, en de nodige gein.

Op de site van ‘Sierra Ebro’ wordt het vissen op het stuwmeer van caspe alsvolgt getypeerd:

Wij zijn een professioneel bedrijf met jaren lange ervaring ook op visgebied met ervaren gidsen en een uitstekende service. Direct aan het mooie bovenmeer van de Spaanse rivier de Ebro, ook wel genoemd: Mar de Aragon en Embalse de Mequinenza, daar bevinden wij ons, op steenworpafstand van de plaats Caspe.
Dit schitterende stuwmeer met rondom zijn mooie bergachtige omgeving en ruimte is een uitermate geschikte plek om te vissen op karper, meerval, snoekbaars, baars en de blackbass.

De Vistrippers van de familieclans kunnen niet wachten, en om het in ons beste steenkolen tapas Spaans te zeggen;

Onderstaand een overzicht van de omgeving rond onze 2014 Vistripstek:

 

En op het WWW vonden we deze informatie over de nodige activiteiten in de omgeving van Caspe:

Het weer: www.weeronline.nl

Tripadvisor: www.tripadvisor.nl

Caspe: www.caspe.es

History Caspe Wikipedia: en.wikipedia.org

Met de Transavia naar Caspe.

Een paar dagen voor vertrek werden de 2015 Vistrippers door Herman bij hem thuis uitgenodigd om de laatste zaken voor de Vistrip te regelen. Nu is ‘improvisatietalent’ wel een vereiste kwaliteit voor de Vistrippers om een Vistrip heelhuids te doorlopen, maar voor de meeste Vistrippers is de kwaliteit ‘voorafteorganiserenzaken’ nog belangrijker (en gewaardeerde geruststellende factor). Er stonden nog wat vragen open, en die wilden enkele Vistrippers toch wel ingevuld zien worden. Drie dagen voor vertrek stonden o.a. de volgende multiple choice vragen nog open:

• hoe komen we op Schiphol (....niet onbelangrijk !)
• hoe laat vertrekken we (.....toch ook essentieel )
• moeten we nog hengels meenemen (.....het heet ‘de Vistrip’…. vandaar)
• wie gaan er nou eigenlijk mee (.....????!!!!!)
• hoe komen we terug (.....na 0.00 uur geen treinen meer richting Zwolle....dus??? )
• wat gaat dat grapje eigenlijk kosten (.....tja, wat kosten die tapa’s en San Miquel )

Op die zaterdagmorgen had Herman rond 10 uur de koffie, thee en koekies klaar staan en druppelden de Vistrippers rond die klok binnen…...behalve Harry. Die meldde via de VistrippersApp dat hij een uurtje later zou komen. Die had kort over de grens nog de wintertijd op z’n wekker staan, of had zich gewoon verslapen. We begonnen alvast en de eerder gemelde vragen plus nog wat nieuw bedachte hobbels werden weggenomen en ingevuld. Helaas moest bij de vraag ‘wie gaan er nou eigenlijk mee?’ worden genoteerd dat Hans het vanuit Costa Rica helaas niet ging redden om zich in Spanje bij de Vistrippers aan te sluiten. De werkzaamheden op zijn droomstek lagen iets achter op schema waardoor hij daar niet kon worden gemist.

Dat was wel ff een domper voor de Beunken (ook voor de overige Vistrippers maar die probeerden dat zonder succes te verbergen) maar dat zou gelukkig het enige minpunt van de Vistrip van dit jaar blijven. De overige agendapunten werden ook rap weggepoetst en op het moment dat Harry door Gerda werd afgeleverd konden de aanwezige Vistrippers concluderen dat hij eigenlijk voor nop uit Wilsum was komen aanvliegen. Maar een extra Vistripper is altijd welkom en dus werden er nog een paar vragen bedacht en aan de Vistripperslijst toegevoegd zodat ook Harry de indruk kreeg dat hij een zinvolle bijdrage aan de laatste clan gathering kon leveren. Kort na de middag kon de navolgende samenvatting aan Max en Nico worden gestuurd omdat deze twee Vistrippers er die morgen niet bij konden zijn. De aanwezige Vistrippers zouden de informatie ook nog in hun mailbox vinden want de kans was toch aanzienlijk dat ze voor vertrek de helft alweer vergeten waren.

Samenvatting van de Vistripvergadering van vanmorgen.

-vertrek vanuit Zwolle: 8.30 uur verzamelen op station.....Zwolle!

-Max mag/kan/moet eea zelf organiseren, maar dat zien we op Schiphol wel of dat gelukt is.

-iedere Vistripper neemt handdoek en vaatdoek mee......naar Caspe.

Foerage voor de eerste dagen:

-Bob en Herman: ieder 1 kg KAAS.

-Ralf: KOFFIE.

-Nico: ZOET BELEG.

-Eric: HARTIG BELEG.

-Harry: WÜRSTEL VOM METZGER.

-Max: KNABBEL-NOTEN

-Marc: THEE-SUIKER.

-GERDA: HARRY OPTIJD Z’N NEST UIT TRIMMEN !!!!

Er gaat 1 koker mee met extra hengels.

Zie bijlage voor de (eerder verzonden) gegevens van Sierra Ebro; 6 sets hengels beschikbaar, dus elke Vistripper heeft dan de beschikking over een ‘zware’ hengel. Wanneer je nog een reishengel hebt (telescoop) dan is dat ook wel handig. Verder wat materiaal voor op de snoekbaars/baars/Karper. Het zware materiaal krijgen we in Caspe van de Sierra Ebro organisatie. 10 kg handbagage, 15 kg in je (bij voorkeur) reistas (= makkelijk met vervoer auto’s). Alleen een zwembroek, 2 t-Shirts, slippers in je bagage, meer heb je niet nodig bij 28 graden.

Dat was weer goed geregeld, de 25e Vistrip was een krappe 3 dagen voor vertrek tot in de finesses (?) geregeld.

In de dagen tot aan het vertrek op dinsdag was er nog regelmatig contact via de VistrippersApp. De drie familieclans lieten noteren dat de rivaliserende clanleden kansloos waren omdat er weer een nieuwe hengel, molen, aas, shat, plug, ploenkhout of ander Vistripmateriaal was aangeschaft dat elders op deze aardkloot niet te krijgen was.
Zo kwam de Beunkclan bij hun bezoek aan de hengelsportzaak nog een visboek onder ogen; ‘Zo leer je vissen’, die ze vanzelfsprekend via de VistrippersApp deelden met de overige Vistrippers met het begeleidende advies dat deze Vistrippers hun ontbrekende kennis van het hengelen nog voor vertrek konden aanscherpen met de tips uit dit aardige leerboek voor de beginnende hengelaars. Naast deze ongein hadden de Beunken ook een iets serieuzere taak op zich genomen. Al tijdens eerdere clan gathering was voorgesteld dat het voor deze jubileum Vistrip wel top zou zijn wanneer er weer een Vistrip T-Shirt met print zou worden gemaakt. Tijdens de Vistrips in de vorige eeuw regelde Ad de productie van de T-Shirt en die traditie moest voor deze 25e Vistrip maar weer eens in ere worden hersteld. Eric en Marc brainstormden over het idee en dat resulteerde in dit collectors item. Vistrip T-Shirt 2015, limited edition.....25 jaar TIGHT LINES.

En zo kwam dinsdagmorgen 8 september vanzelf dichterbij. Ruim voor de afgesproken tijd van 8.30 uur stapten Herman en Eric als eerste de Starbucks tegenover station Zwolle binnen voor hun wake-up XXL koffie. Die morgen waren ook de nodige berichten op de VistrippersApp geplaatst die als volgt kunnen worden samengevat: HARRIIEEEEEE….WAKKER WORDEEEEEEEEN!!!!
En zowaar, slechts 5 minuten over tijd kon Harry z’n bakkie leut bestellen en waren alle Vistrippers present. Eric deelde de 2015 Vistrip T-Shirt uit die met algehele goedkeuring werden ontvangen.

Vistrippers: “goed gedaan Beunken, een jubileum Vistrip waardig ontwerp!”!

Toen het ontwerp op de VistrippersApp werd getoond kwamen de eerste biedingen binnen van familie en niet aanwezige Vistrippers die dit collectors item ook wilden hebben. Het hoogste bod staat inmiddels op €90 (het bedrag komt ten goede aan de AdJoy stichting), er kan nog geboden worden familieclans!
Onder de Vistrippers zitten enkele ov-jaarkaart bezitters en die hadden laten weten dat de Vistrippers zonder, met korting op hun ov-jaarkaart richting Schiphol konden. Dat bleek helaas een misvatting. Na het nodige geklooi op zo’n kaartjes apparaat hielp een opgetrommelde NS-man de Vistrippers uit de Kortingsdroom. Die service verleenden de NS al jaaaaaren niet meer, gewoon ff €19 aftikken Vistrippers....niks korting.
9.15 uur vertrok de Vistripperstrein vanaf station Zwolle en wanneer er niet te veel bladeren op de rails zouden liggen en de sneeuwbuien binnen de NS-codeROOD-marges zouden blijven was de verwachting dat we ruimschoots op tijd op Schiphol zouden arriveren en de vertrektijd van 12.45 uur easy zouden halen. Onderweg verraste Harry ons nog met een bijzondere stelling. Hij was van mening dat hij goedbeschouwd helemaal niet in Duitsland woonde. Wanneer je namelijk de kaart van Nederland nauwkeurig analyseert is er een vreemde hap uit onze oostgrens genomen. Daar zat volgens Harry een vreemd luchtje aan, dat riekte naar illegaal landjepik! Wanneer je met een beetje vaderlands oranjebril naar het betreffende parcours van die grens kijkt zou het logisch zijn geweest wanneer die vreemde bocht uit dat traject nooit had bestaan. Welke malloot bedenkt zoiets. Die discussie werd snel tot een voor Harry bevredigend einde gebracht, dat stukkie hoort vanaf nu volgens ons gewoon bij Overijssel. De kaart van Holland ziet er voor de Vistrippers vanaf 8 september 2015 dus als volgt uit, zie de foto-slide voor de geografische aanpassing op de landkaart, aangebracht en goedgekeurd door alle Vistrippeclans.

Welkom thuis Harry!

Ondertussen waren de Vistrippers in de trein wel benieuwd of de ontbrekende Vistrippers Max ook op schema richting Spanje lag. Op de VistrippersApp verscheen de volgende Apps. Serieus wordt het zelden op zo’n Vistrip. Vlak voor arriveren op Schiphol werd Harry nog gematst door een klantvriendelijke NS conducteur (ja, die bestaan weldegelijk....alleen het management maakt er een pijnhoop van). Blijkbaar had Harry z’n kaartje niet bij de incheckpaal gescand en daarmee was hij zwaar in overtreding want hij had het hele stuk tot dat moment gratis gereisd. Met 6 Vistrippers om zich heen die zonder meer bereid waren om aan de noodrem te trekken om zwartrijder Harry ter plekke de trein uit te zetten, deed de NS-er over zijn hart strijken toen hij het beteuterde gezicht van Harry zag. Hij goochelde was met zijn digitale kastje waarna Harry alsnog betaald de laatste 10 minuten naar Schiphol binnenboord mocht blijven. Ralf had het hele Vistripzakie online ingecheckt dus we hadden bij aankomst nog ruim een uur tot aan de vertrektijd van 12.25 uur. Max was intussen ook het vertrekgebouw binnengekomen en nadat we hem hadden opgepikt gingen we richting Transavia balie om de bagage af te geven. Inclusief viskoker bleven we net onder de maximale kilogrammen dus die extra ingecalculeerde kostenpost kon potbeheerder Eric in de pot houden. Nog ff snel langs de pas-handbagage controle om daarna voor boarden een lunch te pakken. Dat ‘ff snel’ zat er voor Marc niet in. Hij had voor deze Vistrip twee hoofddoelen. Het eerste was een bezoek aan Mequinenza en de tweede was een drill van een Buffel Meerval in zijn Bellyboat. Een rondje waterskiën in z’n Bellyboat, voortgesleurd achter een gehaakte op hol geslagen Buffel Meerval leek hem de ultieme ervaring voor een visser. In zijn de bagage zaten de visspullen van de Beunken, de accu, zwemvliezen, pomp, waad pak en een paar T-Shirts, dus daar paste geen Bellyboat meer bij. Zijn handbagage was de Bellyboat met daarin de sensor van de fishfinder. En door die sensor sloegen alle alarmbellen bij de douane in het rood.

Douane: “van wie is deze tas”?!
Marc: “van mij sergeant!.......geintje”!
Douane: “wilt u even meekomen”?
Marc in gedachten: ".....slim Beunk...nog ff lekker bijdehand doen...."!
Douane: “mag ik even in uw tas kijken”?
Marc: “geen probleem”.
Douane: “wilt u hem even openmaken”?
Marc: “tuurlijk”!
Douane: “wat is uw bestemming meneer”?
Vistrippers in koor: “HAHAAAA, zet die gozer maar een tijdje vast, we komen hem volgende week dinsdag wel weer ophalen”!
Marc: “Ik ga een weekie vissen met dat zakie daar, al heb ik daar nu al spijt van”!
Douane met nog serieuzere gezichtsuitdrukking: “wat zit er in uw tas”?
Marc: “ik denk dat de sensor van mijn fishfinder het probleem is.....dat is dit ding”!
Douane: “wilt u die er even uithalen”.

Na een eerste analyse ging de sensor terug in de tas om vervolgens nogmaals door de scan apparatuur te worden gehaald.....weer alle seinen op rood. De sensor met bedrading werden uit de tas gehaald......tas weer door de scanner.....dit keer zonder die sensor alles op groen. Marc kreeg zijn tas terug, maar de douanier riep twee collega’s naar zich toe waarna de sensor door het trio opnieuw aandachtig geïnspecteerd en besproken werd.

Herman: “die ben je kwijt Marc, voor nop die Bellyboat meegesleept.
Marc: “ben je gek, niks mis met die sensor.....let maar op”.

Na nog wat heen en weer gediscussieer kwam de douanier met de sensor richting Marc......

Douane: “u mag hem weer in uw tas doen, prettige reis”?
Marc: “bedankt, al gaat dat lastig worden met dat zakie daar”.
Vistrippers: “da's ff mazzel.....schiet ff op want we willen lunchen”!

Eerst nog de gang door de See-Buy-Fly voor de Bacardi, Havana club, Jägermeister e.d. waarna van een snelle lunch werd genoten. Nico z’n eerste biertje en de rest een broodje zalm/tonijn/ham/kaas/gezond.

Hadden we bij de eerste Vistrips regelmatig vertragingen oplopend tot een dikke 3 uur, sinds je die maatschappijen een claim aan hun broek kunt hangen als schadevergoeding na een vertraging hebben we geen last meer van die ongein. Stipt 12.25 uur vertrokken de Vistrippers richting Spanje. Amper tijd voor een biertje, wijntje, cola of het is touchdown op Barcelona Airport. Ralf en Marc waren de piloten van de week en gingen richting Europcar om de auto’s te regelen, de rest van de Vistrippers ging de bagage halen. Aan de balie van Europcar kreeg Ralf te maken met een onvervalst stukkie Spaanse ‘paarse krokodil ambtenarij’. Uiteraard had Ralf alle noodzakelijke gegevens vooraf via internet ingevuld, maar tot z’n stomme verbazing kon hij alles (op verzoek van de Europcar ambtenaar) nogmaals met pen op papier herhalen. Dit alles onder toeziend ook van medepassagier Barry Hughes, oud trainer van AZ. Die leuke kennismaking met deze football karakter uit vervlogen tijden was het enige bijkomende voordeel van het totaal onnodige oponthoud.

Was het bij vertrek uit Nederland nog een krappe 17 graden, in Barcelona bij het inladen van de huurauto’s kon bij 28 graden de korte broek bij de bagage worden gehaald. Voor de zekerheid werden de kleine schades aan de auto’s nog ff opgetekend waarna koers werd gezet naar Caspe. Een tocht van zo’n 225 km met alleen wat oponthoud door de Spaanse Toll, maar verder lagen we al rap voor op schema. In de weken voor vertrek had Marc contact gehad met Margaret van Sierra Ebro. De vorige dag was Margaret gemaild dat de verwachting was dat de Vistrippers rond 19 uur zouden arriveren en was afgesproken dat ze elkaar in de haven van Caspe zouden treffen. Onderweg nog tijd voor een afwaterpauze en een ijsje in de zon, waarna een half uur voor aankomst Margaret door Max werd gebeld zodat ze bijtijds haar planning kon maken. Op dat moment waren we net de brug bij Mequinenza gepasseerd en kwamen we op bekend terrein richting Caspe. De Ebro met zijn stuwmeren meanderde langs de route en een half uur eerder dan verwacht reden we Caspe binnen. De haven was snel gevonden waar we ontvangen werden door Margaret en onze visgids van de week Jos. Na de enthousiaste kennismaking namen ze ons mee naar de appartementen op amper 2 minuten rijden vanaf de haven. Die zagen er prima uit voor een week Vistrippen en na de eerste bagage op de kamer te hebben gezet werd het hoogste tijd voor een koude gele Spaanse Miquel. Margaret en Jos nodigden ons uit voor dit eerste drankje in het Restaurant La Marmita Del Druida aan het eind van de straat op een kleine 100 meter van onze stek. Na de eerste toast en slokken werden we geïnformeerd over het reilen en zijlen wat het vissen, eten, weer e.d betrof, waarna de tweede Miquel al snel volgde. Margaret vertelde dat je in het Restaurant prima Tapa’s kon krijgen, prima…..daar konden we dus lekker blijven hangen. Jos vertelde wat de plannen voor de volgende visdag waren. Hij zou ons de volgende morgen om 9.00 uur in de haven opwachten. Eerder was niet mogelijk omdat de jachthaven ’s nachts werd afgesloten door een groot schuifhek en ’s morgens door de havenmeester kort voor 9 uur weer werd geopend. Een vroege ochtend of late nacht jacht op de Meerval zat er dit Vistripjaar dus helaas niet in.
Verder regelde Jos al het vismateriaal en zou hij de volgende morgen samen met ons naar de visstek varen waar hij de eerste visdag bij ons bleef om alle ins en outs & do en don’ts te laten zien. Uiteraard informeerden we ook naar de vangsten in de afgelopen tijd, en helaas moest hij melden dat die niet TOP waren geweest. Maar ach, het weer was goed, goede tips voor het diner, er werden wel Karper en Meervallen gevangen….meer hoeft een Vistripper niet te horen om het naar zijn zin te hebben. De Story van de Vistripfamilie kwam vanzelfsprekend ook over tafel en zo was het de eerste uurtjes in Caspe weer prima door te komen. Helaas kreeg Marc nog een teleurstelling weg te spoelen met z’n Cuba Libre.

Marc: “He Jos, ik heb een Bellyboat bij me, heb je nog tips voor goede visstekken voor een Meerval catch”?
Jos: “Daar heb je hier een vergunning voor nodig, heb je die aangevraagd”.
Marc: “Nee, was ik niet van op de hoogte”.
Jos: “Zo’n Bellyboat wordt hier gezien als een visboot, en daar moet je een vergunning voor aanvragen....en dat duurt hier wel ff”.
Marc: “..Wel ff ?....als in, een paar uurtjes”?!
Jos: “HAHAAAA...nee joh, dit is Spanje.....dat duurt een paar weken”.
Marc: “En wanneer ik zonder vergunning ga vissen en wordt gecontroleerd, heb ik dan een groot probleem”?
Jos: “Dan schat ik de boete op €350.....en je bent je Bellyboat + visspullen kwijt”.
Marc: “...Daar had ik dus beter ff vooraf naar kunnen informeren.....heb ik dat ding voor niks meegesleept......doe mij nog maar een Bacotje!! ”

We hadden al wel de nodige foerage uit Nederland meegenomen maar wilden de eerste morgen op Spaanse bodem toch wel graag starten met verse broodjes. Margaret zei dat de winkels in Caspe tot 21.30 uur open waren en dus gingen Max en Marc nog ff snel wat inkopen doen voor de volgende dag(en). Een goede supermarkt was de Orangután op 10 minuten vanaf de appartementen en volgens Jos hadden ze daar een prima biertje, de ‘Burgemeester’ ! Dat zou het favoriete biertje van Nico voor de rest van de Vistrip worden. Margaret en Jos hadden ons intussen prima geïnformeerd en gingen huiswaarts, de rest van de Vistrippers maakten aanstalten om kwartier te gaan maken en nog snel een douche te pakken voor het diner zo rond 21.30 uur, zeer gebruikelijk in ‘tranquilamente España’.

Het is dan wel gebruikelijk dat men in Zuid Europa na 21 uur nog aanschuift in een restaurant, maar in Caspe bleken onze dorpsgenoten en mede los turistas deze dinsdagavond voor een andere locatie te hebben gekozen. We waren de enige gasten maar daarom niet minder welkom bij onze vaste patrón-camarero van de Vistripweek Manuel. In overleg met frequente Spanje bezoekers Eric en Max stelde hij een Tapa’s menu samen, waarna met het eerste (en zeker niet laatste) rondje vino, cerveze en cuba libre op een fraaie aanstaande Vistripweek werd getoast......SKOLL !

Vanaf het tweede rondje kwamen de Tapa’s op tafel, van stokbrood queso tomate tot calamares fritos, gegrilde pimientos tot jamón…..het was allemaal even lekker. Die Manual ging ons wel vaker zien die Vistripweek. Café, té en helado na, waarna het natafelen nog tot kort na middernacht ging duren. Ook de Vistrippers worden wat ouder waardoor de vermoeidheid in de oogleden sloeg en het laatste rondje werd weggewerkt. Het voordeel van zo’n Vistrip in Spanje is dat je tot ver na middernacht in je korte broek en T-Shirt over straat naar je Vistriphuis kunt struinen. Maar ja, het voordeel van het ‘raining cats and dogs’ in Ierland wanneer je naar je Vistriphuis wilt is dat je nog een rondje langer in de pub blijft hangen. Johan Cruijff zei het al; ‘elluk voordeel heb ze nadeel’ !

Onze beneden buren hadden een tegel aan hun tuinmuur opgehangen met de tekst: ‘si algo no le gustó diganosló si le gustó dígalo fuera’. Volgens Jos betekende dat zoiets als; ‘wanneer je niet over slecht nieuws wilt praten, laat het dan buiten achter’!

 

Eerste visdag op de Vistripstek aan het stuwmeer.

Werden we op voorgaande Vistrips naar Spanje ’s morgens gewekt door een symfonie van honderden krekels, in Caspe werd deze voorstelling verzorgt door een concert bestaande uit honderden spreeuwen. Die hadden zich blijkbaar in de afgelopen zomermaanden tegoed gedaan aan de krekels want van dat vertrouwde krekel striodulatie (ja, ja, zo heet dat lawaai) was niets te horen. Max was de eerste actieve Vistripper want die had de vorige avond beloofd om aan het 8 uur ontbijt te zorgen voor verse stokbroodjes uit de oven. Doordat het niet al te vroeg was geworden op de eerste avond in Caspe schoven alle Vistrippers rond het geplande tijdstip hun voeten onder de ontbijttafel (al was vanzelfsprekend Nico een kwartiertje later, maar hij was er tenminste).

Met z’n gesnurk had Nico kamergenoot Eric regelmatig uit z’n remslaap geknord en dat had z’n negatieve invloed op Eric z’n coördinatie bij het verzorgen van z’n ontbijt. Van een kaasschaaf hadden ze in Spanje nog nooit gehoord (laat staan dat er eentje in hun bestek repertoire hadden opgenomen) en dus waren de Vistrippers aangewezen op een broodmes om hun plakkies kaas van de kilo-homp te schaven. Met een niet wakker hoofd aan het ontbijt was dat wachten op ongelukken. Lekker ontbijtje op het terras in de buitenlucht, vers eitje, sapje, jamón español, warme pan francés, koppie verse koffie en dan al OH-end ongezien en onoplettend met het broodmes richting je duim een plakkie kaas van de homp schaven. Dat gaat een Vistripper er niet ongeschonden van afbrengen, en Eric was dan ook de eerste Vistripper die het mes in z’n duim joeg.
Wet van Murphy....het was z’n rechterduim dus de Beunk clan werd die eerste Vistripochtend uitgedund tot 1½ teamlid. Troostende woorden vanuit de De Kleine clan (......wat een oprechte blijk van medeleven !!??), maar Max wordt toch beschouwd als steunpilaar van de Beunk clan dus het kamp Huiberst-Beunk was met 2½ man voldoende inzetbaar voor het aanstaande Vistripgevecht. Zoals de vorige dag afgesproken met vis gids Jos zou hij de Vistrippers om 9 uur in de haven opwachten. Hij zou de eerste Vistripdag bij ons blijven en zou al het benodigde vismateriaal meenemen en verzorgen. Hengels, aas, voer, rigs, stoelen, e.d. werden door Sierra Ebro verzorgd, wij hoefden alleen de foerage voor de Vistripdag te regelen.

Het lukte zowaar om kort na 9 uur de auto’s onder de toegangspoort van de haven door te sturen waar we zagen dat Jos al druk bezig was met het uitladen van het materiaal. De drie visboten lagen ook al geparkeerd langs de steile kade.

Vistrippers: “ mõgge Jos, alles goed”!
Jos: “goedemorgen mannen, netjes op tijd”!
Vistrippers: “tuuuurlijk, we hebben er zin in.....kunnen we helpen “!

En dat was het teken voor Jos om over te schakelen van zijn relaxte Brabantse toon, op die van de no nonsens bootcamp drill instructor. Die had natuurlijk al heel wat van het soort vissers als die van de Vistrippersgroep begeleid, en Jos had de vorige dag zo zijn inschatting gemaakt over de manier van instrueren van dit achttal. Zijn conclusie na deze korte evaluatie;.....de teugels bij de start maar is ff kort houden bij die Vistrippers.

Dat had hij goed ingeschat!

Jos: “laat maar ff liggen manne, ik ga jullie precies uitleggen hoe we alles gaan doen vandaag”!
Vistrippers: “ .....OK, vertel”!
Jos: “die stalen pinnen en palen moeten als eerste in de middelste bood worden gelegd, die plastic zeilen moeten in de rechter boot, en deze stoelen en hengels voorzichtig in die boot ”!

Dit alles op een volstrekt duidelijke en niets aan het toeval en eventuele twijfel overlatende vocale instructie + decibel. Ja Vistrippers zonder ervaring met de militaire dienst uit de vorige eeuw, dat was ff wennen aan iemand die de leiding neemt over ongeleide projectielen (lees: het overgrote deel van de Vistrippers).

Vistrippers: “ dat moet lukken Jos”!
Herman: “......wat zegtie”?
Marc: “ Herman, heb je dat gehoorapparaat weer op standje fluisteren staan”!
Herman lachend: “ geintje......ik denk dat Hans in Costa Rica hem zelfs hoort brullen.....HIHIHIHI”!

Als laatste gingen twee emmers met voer aan boord. In de ene zat 20 kg pellets (van vismeel) en de andere zat vol met gekookte maïs. Daar hadden we volgens Jos wel voldoende aan deze eerste Vistripdag. We gingen naar een stek waar de afgelopen 3 weken niet was gevist, dus het was deze visdag wel zaak om ff een goede voerstek te gaan creëren.

Jos: “ik moet drie man hebben die met een buitenboordmotor om kunnen gaan”!

Tja.....en met die vraag begaf Jos zich op gevaarlijk terrein tussen de verschillende Vistrippersclans met hun eigenwijze en eigengereide familieleden. Want wat de BBQ is voor het land, is de boot voor het water: daarop hoor je als man cq ervaren Vistripper te regeren. Vlees mag onder de blote hemel alleen worden omgedraaid door kerels, schepen mogen louter worden bestuurd door meneren. Een jacht dat de haven van Barcelona binnenvaart,...zij zont op het dek, hij vaart. Die dingen moet je strikt gescheiden houden. Het jacht bezorgt haar luxe, hem status.
Dus was die morgen aan de kade in Puerto Deportivo Municipal de vraag, wie van de Vistrippers worden kapitein op de drie VOC (Vistrippers Op Crashcourse) schepen. De meeste Vistrippers van 2015 waren aanwezig geweest op de Vistrip naar Friesland, de eerste Vistrip waar visboten werden gebruikt op jacht naar de Champion vis. En nu lagen daar op deze eerste Vistripmorgen de drie visboten te dobberen in de haven van Caspe, de geur van Grote Pier kwam weer voorbij,....ruige golven klotsend tegen de kades in de havens van Joure en Snits.....en in herinnering waren we terug op het Friese land, stevig aan de Berenburg van Sonnema op de 1997 Vistrip.
Sommige Vistrippers hadden zich al vier dagen niet geschoren (“al die willen te kaapren varen, moeten mannen met baarden zijn”) en liepen direct de steile kade af richting visboten. De teleurstelling was vervolgens groot onder de Vistrippers zonder baard toen Jos Max, Herman en Marc tot kapitein bevorderde.
Na een korte drill over de bediening van de 15 pk motoren moesten de Vistrippers aan boord om, onder het toeziend oog van de vroege gasten op het terras boven aan de kade, hun eerste proefrondje rond de jetty te varen. Het niet tot kapitein aangewezen zijn was natuurlijk een knauw voor het ego van de Vistrippers zonder baard, en dat moest aan boord dan maar gecompenseerd worden met het etaleren van hun zeewaardige charisma. Als een rondje later moet worden aangelegd onder het terras met enkele geïnteresseerd toekijkende zonnende dames voelen ze de druk van de topsporter:.....nu mag niks fout gaan!
Soepel springt de eerste Vistripper zonder baard op de kade, het aanlegtouw nonchalant in z’n linkerhand. De knoop die hij legt om de imitatie meerpaal is indrukwekkend. Hij voelt de bewonderende vrouwenblikken in z'n rug en hoort vervolgens de bulderende stem van Jos:

Jos: "hé grapjas, als je aanlegt,.....zorg dan wel dat het touw vastzit aan de boot… jonge”!

De aangesproken Vistripper kijkt achterom en ziet de visboot met grijnzende Vistripper-Kapitein hopeloos weg dobberen in de visboot,.....10 meter van de kant.
Vrouwengegrinnik vanaf het terras snijdt door de toch al getormenteerde ziel van de Vistripper. Alleen een BBQ kan zijn Vistrippersgezicht later in de Vistripweek nog redden.

Vistrippers: “ach Jos, we zijn wel gewend dat de visboot met Kapitein Herman aan het roer een koers vaart die niet in de planning is opgenomen”!
Jos: “dan is hij niet lang Kapitein op één van mijn visboten”!
Herman: “......allemaal jaloezie Jos, laat ze maar lullen”!

Toch waren de inlaadklus en proefvaart binnen een kwartiertje gepiept en kon er koers worden gezet richting visstek van de dag. De visboot van Jos pruttelde op kop van de Vistrippers Armada de haven uit waar we over bakboord vertrokken richting het uitgestrekte stuwmeer. Er stond amper wind waardoor de eerste activiteiten van springende vissen die het wateroppervlakte doorbraken prima zichtbaar waren. En dat waren geen katvisjes. Wanneer die vandaag ons aas zouden pakken gingen we een top eerste visdag tegemoet.

De tocht ging in een rechte lijn naar de overkant van het stuwmeer waar we 10 minuten later de visboten afmeerden langs een strook van zo’n 200 meter vlakke grond voor een begroeide rotsrand. De laatste 20 meter was ondiep water waar de motoren op zouden vastlopen en dus liet de volgende drill instructie van Jos niet lang op zich wachten:

Jos: “.....motõr in z’n vooruit laate staan, motõr omhooooog tille.....vastzette....en dan pas uitzette”!

Die instructie kwam luid en duidelijk door,....maar ging in deze eerste poging natuurlijk niet lukken. Zo handig zijn we nou ook weer niet, en die 15 pk motoren waren loeizwaar voor een Vistripper op Vistripvakantie. Twee van de drie motoren liepen aan de grond, maar het positieve was dat het in de boot van Jos wel goed ging. Er was dus nog voldoende ruimte tot verbetering met het vooruitzicht op de volgende aanmonsteringspoging.
Intussen werden de instructies voor het uitladen door Jos overgebracht. De stalen pinnen, de plastic zeilen, het vismateriaal en alle andere toebehoren kregen hun aangewezen bestemming…..waarna al vrij vlot de eerste correctie over het water bulderde:

Jos: “.....waar je nu mee gooit, kan kapot.....zo’n hengel kost €600,-......dus neerleggen lijkt me beter ”!
Vistripper: “.....sorry”!

Het volgende half uur werden de stalen hengelsteunen voor de 6 Karper en 6 Meervalhengels in de grond geramd, de rodpods uitgepakt en opgesteld, de 12 hengels in elkaar gezet en voorzien van aas, en de visstoelen uitgeklapt en geïnstalleerd op een tactische stek tussen de twee sextetten hengels die op 20 meter van elkaar stonden opgesteld.

Op alle haken werd vervolgens een ‘hair’ met afgewisseld 2 en 1 pallet gehangen. Aan het type ‘hair’ te oordelen waren de Karpers en Meerval hier niet bepaald gedresseerd wat betreft aasmontage. Is een Karper visser in Nederland zo langzamerhand genoodzaakt om een zo subtiel mogelijke aasaanbieding op zijn rigs te monteren, daar was hier blijkbaar geen reden toe. De ‘hair’ was van dezelfde dikte en sterkte als die van de gevlochten hoofdlijn, een kleine 0.28 Ø !!!
Voor de stopper konden we een takje van de ruim voorradige plaatselijk ‘begonia’ afbreken en gebruiken. Nee, die Karper en Meerval waren gelukkig niet van het type ‘voorzichtig eters’ aan de rigs af te lezen. Nadat alle hengels waren voorzien van de pellets was het zaak om de hengels uit te gaan zetten.

Jos: “.......het aas uitvaren kan het beste door dezelfde twee man worden gedaan,.......wie van de heren gaan dat doen ”!
Vistripper: “ Max en Marc, doen jullie dat maar.....dan is de kans op mislukken het kleinste”!

Het drietal ging met één van de Karper hengels aan boord en vaarden naar een stek op zo’n 200 meter uit de kant. Daar had Jos van aan elkaar gebonden bamboestokken twee stekken gemarkeerd, op ruim 50 meter uit elkaar. Toen we zeiden dat we daar een paar jaar geleden in Mequinenza nog lege flessen voor gebruikten vertelde Jos dat dit sinds enkele jaren verboden was. Veel hengelaars hadden namelijk in al die jaren wel de gewoonte om de boeien uit te zetten aan het begin van de vis sessie, maar aan het eind van het vissen de boel ook weer opruimen !? Ook in Spanje vergat dat de overgrote meerderheid van de vissers dit, of namen daar gewoon de moeite niet voor. Dus dat had de guardia civil verboden en was de boete weer op tientallen Euries vastgesteld.
Goede zaak!
Op zijn fishfinder liet Jos zien dat er aardig wat vis op de stek zat, maar dat wilde nog niet zeggen dat ze gelijk zouden aanvallen op de aanstaande traktaties die overboord gingen. Het was wel zaak ze te gaan verlijden om te gaan azen.....????...maar waarom dan zo’n grove aanbieding van het aas met de zware rigs ?
Jos liet het aas nu naast de boot zakken en nadat het aas op de bodem lag ging er nog een emmer pellets + maïs overboord richting haak + pellet.
Vervolgens werd de beugel open gelaten en teruggevaren naar de kant waarna de hengel z’n stek kreeg toebedeeld op de rodpod.
Dat ging nog 11 keer op dezelfde wijze, en zo af en toe ging een andere Vistripper mee aan boord om te zien hoe dat uitzetten van het aas verliep. Bij één van de Meerval hengels kwam er een kleine kink in de kabel cq vislijn. Bij het terugvaren bleek de vislijn op de reel zo’n 30 meter te kort waardoor het aas van zijn stek werd getrokken. Die moest dus ff binnen worden gedraaid en dat bleek nog een pittige fysieke test voor de Vistrippers die dit zelden (of beter…nooit) doen met een Meervalreel vanaf 200 meter, met 350 gram lood op de lijn.
Maar naar een uurtje ‘heen en weer’ lagen alle haken + aas in het water en was het wachten op beet. Het was intussen een uurtje of 11 en Jos zei dat rond 15.00 uur het aas zou worden vernieuwd mochten er geen beten volgen.
De afspraak die er nu tussen de familieclans werd gemaakt was dat van elke set van 6 hengels, de linker 3 van het Beunk-Huiberst team waren. De rechter 3 waren voor de De Kleines. Wie van de Vistrippers uit de clans de eerste drill met een gehaakte vis mocht aangaan was aan de clans zelf om te bepalen.
Bij het vissen vanaf de kant zou de geluksfactor dus een bepalende rol spelen, maar een vis die op een andere stek werd gevangen kwam vanzelfsprekend op de erelijst van de catchende Vistripper.
In de volgende uurtjes vertelde Jos o.a. dat, ondanks het grote viswater, we de tweede keer niet veel meer voer op de stek zouden gaan brengen wanneer de aanbeten zouden uitblijven. Eerder minder, want zijn ervaring was dat voernijd beter werkte dat een overschot aan voer. De Meerval haken zou lastig worden, maar een Karper moest wel gaan lukken.

Het materiaal voor het vissen was prima geregeld door Jos en Sierra Ebro. Zoals gezegd, het enige wat de Vistrippers hoefden te regelen was voldoende foerage voor de Vistripdag. En laat dat rond etenstijd nu het enige facet blijken te zijn dat niet optimaal was geregeld. Het was al rond een graadje of 32 op de visstek geworden en was de behoefte aan een lekker koud biertje en water intussen sterk aanwezig.
......alleen niet in de koelboxen!!!
Die waren deze morgen niet best afgetankt waardoor we kort na de lunch al droog stonden. Nico en Max konden terug naar de appartementen om de voorraad op ‘Spaans zomer niveau’ te brengen.

Marc was de eerste Vistripper die actief op vis ging jagen. Hij pakte één van de visboten en ging met een snoekbaarshengel aan de slag. Op zijn eerste rondje tjoepen kreeg hij een paar aanbeten en ving hij een kleine snoekbaars.

De eerste vis was binnen.

De Vistrippers op het land hadden intussen onder leiding van Jos een tent opgezet. Met die brandende Spaanse koperen ploert op de Vistripperskoppen was dat een ideale schaduwstek. Max en Nico werden als helden ontvangen, want kort na de middag waren alle flessen en blikjes burgemeester gemaakt, en waren de nieuwe volle koelboxen met koude ‘Burgemeesters’ uiterst welkom......zo niet levensreddend.

Rond 15.00 uur gaf Jos aan dat het tijd werd om de hengels binnen te draaien en de haken van nieuwe pallets te voorzien. En zoals bij de eerdere poging, bij dat binnendraaien van de lijnen tikten enkele Vistrippers toch hun fysieke plafond aan. De kramp schoot nog net niet in hun schouders, armen en vingers, maar zonder vis aan het uiteinde van de vislijn zou dit niet hun favoriete dagbesteding tijdens de Vistripweek worden.

Desondanks lagen een uurtje later de hakken en voer weer rond en tussen de bamboe boeien, en was het nog een keer insmeren met factor 30,....kop in de zon.....en biertje bij de hand.

Max en Marc gingen nog een rondje tjoepen. Ze hadden geen fishfinder in de boot en zaten regelmatig vast, maar veel shats en pluggen zouden ze niet verspelen. Wel waren ze ervan overtuigd dat een fishfinder noodzakelijk zou zijn bij de jacht op de snoekbaars, en dus werd Jos bij terugkomst gevraagd er eentje voor de volgende Vistripdag mee te nemen.

Er was een aanbeet geweest op één van de Karper hengels maar voordat Jos bij de hengel was, was de beetmelder gestopt met piepen. De rest van de middag zou het rustig blijven op de visstek en kort na 18.00 uur maakte Jos aanstalten om richting casa te gaan. Hij zou nog even met de fishfinder over de voerstek varen en ons laten weten of er vis op de stek was door zijn arm omhoog te steken. Dat deed hij vervolgens bij de stek boven de Meerval hengels, dus we bleven nog ff zitten en spraken af om rond 19.00 uur de spullen in te pakken. De geplande tijd van 19.00 uur werd iets vervroegd, want.....juist, de koelboxen waren voor de deadline leeg. En een Vistrippers zonder biertje, is als een visser zonder geduld......die zijn uiterst zeldzaam.

Alle Vistrippers konden weer aan de slag met een vishengel om de boel binnen te draaien. Maar nu was de pit er bij een aantal Vistrippers toch wel uit. Het zware lood werd niet meer in 1 vloeiende streep ingedraaid….maar met de nodige horten en stoten......met als gevolgd dat een paar vislijnen vast kwamen te zitten. En met die sterke lijnen waren ze amper los te krijgen. Eén lijn begaf het (of liever gezegd, de wartel werd uit elkaar getrokken) en werd besloten de andere lijnen met behulp van de boot los te gaan varen. Dat plan lukte waardoor er slechts 1 rig werd verspeeld en de volgende dag moest worden vervangen.

Het was windstil en dus ging de terugvaart over een spiegelglad stuwmeer waar ook nu weer de nodige buffel vissen aan de oppervlakte waren te zien. Die wisten in de komende uurtjes onze voerstek wel te vinden en dus was de algehele verwachting dat de volgende Vistripdag de eerste Buffel zou worden gehaakt. Alle vismaterialen die Jos die morgen had meegenomen ging nu in de (huur)auto’s mee en zouden we pas weer aan het eind van de week bij Jos inleveren. Jos zorgde voor het voer. Hij zou elke morgen voor vertrek uit de haven met een emmer pellets en maïs voor ons klaar staan. Was het onder leiding van Jos nog een georganiseerde manier van in en uitladen. Nu zijn drill instructie ontbrak was het te hopen dat alle materialen mee gingen, en dan bij voorkeur ook intact.
Dat zou nog een hele opgave en uitdaging worden.

Nu beide auto’s volgestouwd waren met het vismateriaal was er geen plek meer voor alle Vistrippers, en moest het merendeel met de benenwagen naar de appartementen. Dat was een tripje van amper 10 minuten slenteren, maar aan het tempo en de motoriek van de zwalkende Vistrippers te zien zou dat wel wat later worden. Die hadden schijnbaar een zware Vistripdag in hun visstoelen doorgebracht! ......of had het binnendraaien van de vishengels toch hun laatste reserves aangetast. Dat werd kort douches en als de sodemieter richting diner, de aangetaste reserves verdienden hoogstnoodzakelijk aanvulling in de vorm van kilocalorieën uit Biertjes, Baco’s, Tapa’s en andere geneugten des Vistripperslevens.

HOU VOL VISTRIPPERS !!!

Een Vistripper past zich moeiteloos aan aan de gebruiken van het gastland waar hij in het betreffende Vistripjaar vertoefd. Zo is een Vistripper in Ierland binnen twee dagen niet meer weg te slaan uit de plaatselijke Pubs, komt in Frankrijk elke regionale fles wijn op tafel, in Friesland zitten ze een Vistripweek lang aan de Sonnema, en in Caspe gaan ze moeiteloos mee met het gebruik van een vroege avondborrel met eigengemaakte Tapa’s waarna pas laat op de avond de dinertafel wordt opgezocht. Het was dan ook ruim na 21 uur voordat Manuel de diner wensen van de Vistrippers aan het keukenpersoneel kon doorgeven (dat was 1 kok, en bleek ook nog eens zijn eigen vrouw te zijn.....maar koken kon ze). Deze avond vielen de keuzes op Steak, Tong en Konijn van de kaart, en mocht gelijk het volgende rondje vino, cerveza, cuba libre y cerveza sin alcohol doorkomen.

De Steaks waren een beetje dun en aan de ‘well done’ kant maar met de begeleidende salade en friet verder goed, de Tong was top en de Konijn ook (al was die aan de magere kant). Zo rond een uurtje of 11 namen we afscheid van Manuel en kokkie waarna op het terras van het Vistriphuis nog een late nazit volgde. In de loop van de nacht haakten de Vistrippers één voor één af, en tegen de tijd dat alle Vistrippers lagen te knorren.......

 

Alarm op een Meerval hengel !?

Het merendeel van de Vistrippers was na de vangstloze eerste Vistripdag dubbel gemotiveerd om vroeg z’n nest uit te rollen om weer bijtijds de visboten te bemannen. Toch waren er ook een paar die na twee vroege ontbijten deze Vistripmorgen wat later in actie kwamen, en zo kwamen de laatste Vistrippers vlak voor vertrek nog ff snel een door Max weer vers gebakken stokbroodje scoren die ze onderweg naar de haven achter de kiezen werkten.

Jos was nog vroeger bij de pinken en had de twee emmers met voer weer klaar staan. Daarnaast was hij druk bezig om 3 nieuwe gasten in een visboot te dirigeren en vertelde dat hij deze visdag met hun op pad zou gaan. Twee van de drie hadden al vaker bij Sierra Ebro een visvakantie geboekt en Jos had ze op deze eerdere bezoeken aan Caspe ook begeleid. Van de ‘omgaan met de motor drills’ die ze op die voorgaande trips hadden ondergaan was niet beister veel blijven hangen want bij het vertrek uit de haven moesten ze op 50 m² vrij water 3 x inparkeren, waarbij ze twee maal caramboleerden met een Vistrippersboot. Maar uiteindelijk lukte het ze achter de hoofdschuddende Jos (die had waarschijnlijk de moed allang opgegeven deze streekgenoten nog iets te kunnen leren wat betreft boothandeling) de haven achter zich te laten zonder noemenswaardige extra schade.
Voordat Jos in z’n boot stapte gaf hij aan na de middag ff bij ons langs te komen om te zien hoe alles verliep en of er al wat vis gehaakt was.

Bij het uit en inladen van al het vismateriaal ontbrak vervolgens de bezielende leiding van visgids Jos. Omdat dit in 24 jaar Vistrippen niet één lid van de familieclans is gelukt, dat instrueren van een groep Vistrippers bij het omgaan met vismateriaal....zo ook niet deze morgen zonder drill instructor Jos.
Genoeg lijden......weinig leiden.
Zo vlogen bijvoorbeeld bij het startklaar maken van de motoren de volgende kreten over het water:

Kapitein visboot 1: “ zeg, welke van die 10 boten zijn eigenlijk van ons…maakt dat nog wat uit”?
Kapitein visboot 2: ““ hé, de slang van de benzinetank zit er niet meer op......wie heeft die dingen”?
Kapitein visboot 3 (uitgeput na 15 startpogingen met het startkoord: “dat kreng van mij wil niet starten”!

Weer zeer vermakelijk om mee te maken, maar uiteindelijk worden dit soort Vistrip opstartproblemen altijd succesvol getackeld.
Ook aan de inpakcursus die Jos de vorige Vistripdag op de Vistrippers had losgelaten werd een eigen (chaotische)invulling gegeven. Het resultaat na het inladen van de visboten was duidelijk zichtbaar; één visboot maakte vervaarlijk slagzij over bakboord. De tweede was dusdanig zwaar beladen dat hij muurvast op de kade lag, en in de derde was alleen een koelbox geplaatst. Tja, je hersens gebruiken op de vroege Vistripmorgen blijft lastig.
Toch kozen de visboten een half uurtje later dan de vorige ochtend het ruime sop. Kapitein Herman liet de haven als eerste achter zich met Bob als matroos. Het viel ons op dat die visboot aan de achterkant nog steeds gevaarlijk diep in het water lag. Nou zijn de BMI waarden van Herman en Bob aan de ruime kant, maar zo zwaar beladen kon dat ding toch niet zijn.
Na een paar minuten varen kwam volgens matroos Bob de aap uit de mauw,......de vis boven water, dan wel de oorzaak van het euvel aan boord aan het daglicht. De vorige dag hadden we van Jos de instructie gekregen dat er in iedere boot twee ankers lagen (bestaande uit twee betonblokken van zo’n 15 kilo) die bij het afmeren overboord moesten zodat de boten goed waren verankerd. En die boeien dien je dus bij vertrek weer aan boord te takelen, maar dat had Jos niet verteld….dat was toch wel obvious,.....claro !!!!! Neeeen,......niet voor een Vistripper die amper een uurtje z’n nest was gesleurd.
Die twee boeien had Herman dus nog overboord hangen, waardoor het weinig gescheeld had of de eerste visboot op deze Vistrip was op de bodem van het stuwmeer beland, met aan de oppervlakte achterlatend......het watertrappelende duo Vistrippers Herman en Bob. Was wel een zoveelste vermeldenswaardige stunt (van Herman) geweest, maar deze kon er ook wel mee door.
En de volgende stunt laat nooit lang op zich wachten.
Een kleine 5 minuten later vertrok Marc in het kielzog van de De Kleine visboot. Toen hij zo ongeveer op het midden van het stuwmeer was zag hij de visboot van Herman en Bob niet op koers naar de Vistripstek van de vorige dag. Eerste gedachte die bij Marc opkwam was dat de boot van het duo wel erg snel was en waarschijnlijk al op de visstek was aangekomen. Maar toen de visstek in beeld kwam zag Marc geen visboot.
Hadden ze dan toch schipbreuk geleden!?
Hij keek om zich heen en zag in de buurt van de stuwdam een visboot dobberen. Dat was ruim 120 graden uit koers.....dat kon dus eigenlijk heel goed Kapitein Herman zijn. Met andere woorden, de zoveelste navigatie whiplash van Herman tijdens een Vistrip. Op de bewegende beelden is de spoorzoekende visboot van Herman en Bob te zien.....500 meter uit koers. Maaar, dan heeft Herman altijd wel z’n woordje klaar om zijn actie te verklaren:

Herman: “ ach ja, zo heeft Columbus Amerika ontdekt hoor....die was ook op zoek naar Indië en kwam in Amerika terecht “!
Vistrippers: “ dus jij wil dit stukkie stuwmeer vergelijken met een historische tocht van enkele weken over de Atlantische Oceaan”?

Herman en een boot, ze blijven een mysterieuze symbiose vormen.

De visboot met Kapitein Max vertrok nog wat laten uit de haven. Reden van dit oponthoud; koelbox 1 was wel meegekomen, nr. 2 was helaas in het appartement achtergebleven en moest nog ff worden opgehaald.
Op deze eerste Vistripdag zonder visgids waren alle Vistrippers iets voor 11 uur op de Vistripstek, ruim een uur achter op schema.....het kon slechter. Het opzetten van het materiaal verliep echter als een zonnetje, al zat de Spaanse zon deze morgen nog achter de wolken. Een wat koelere start van de tweede Vistripdag, maar dat was niet verkeerd bij het slepen en installeren van het materiaal.
Max en Marc gingen de hengels uitzetten. Ondanks het zero resultaat van de vorige visdag werd de tactische instructie van Jos gewoon opgevolgd. Op de vishaken werden afwisselend 1 en 2 pellets bevestigd. Vervolgens werden ze één voor één op dezelfde stekken bij de bamboe boeien te water gelaten waarna er een half voer-emmertje op de stek werd gegooid. Al met al nam dat voor alle 12 hengels meer dan een uur in beslag, waardoor zo rond 12 uur de rust over de visstek terugkeerde.
Het volgende uur werd wel duidelijk dat er vis op de voerstek zaten want de beetmelders van de Karperhengels lieten zich zo af en toe horen, waarschijnlijk door een paar lijnzwemmers. Kort na de lunch kozen enkele Vistrippers voor een actievere manier van vissen. Ralf ging met een spinhengel op pad en Max en Marc namen de boot voor een rondje tjoepen en een stukkie sneller trollen op de Meerval. Ralf ging richting brug over het stuwmeer om in de buurt van de pijlers zijn geluk te proberen. De boot Vistrippers zouden op hun tocht over het stuwmeer een slalom tussen dezelfde pijlers maken maar het trio Vistrippers zou er niet in slagen een snoekbaars of Blackbass rond de pijlers te haken.
Max zou later wel succes hebben, toen het gas van de motor wat verder werd opengedraaid en zijn zware ratelplug werd gepakt door een Meervalletje.

48 cm. schoon aan de haak. Geen monster, maar het begin was er. Al staande in de boot bij de drill lieten ze de Vistrippers op de kant merken dat ze een vis hadden gehaakt, en dit zou leiden tot een volgende ‘Herman –stunt’, met ondersteuning van zijn broer in het kwaad Harry. Vanaf de kant hadden ze de indruk gekregen dan Max of Marc een dikke vis had gehaakt want ze zagen beide Vistrippers in de boot staan, en ze hadden ook de motor uitgezet.
Harry had eerder op de morgen zijn Pro-cam laten zien en had gezegd dat hij deze wilde gebruiken om onderwater beelden te schieten wanneer we een dikke Meerval zouden haken. Om de Pro-cam gecontroleerd in het water te laten zakken had hij deze op een platte steen gemonteerd, en aan de steen + cam een stevig nylon touw vastgemaakt. Herman en Harry wilden de drill van (vermeende) Buffel Meerval van dichtbij gaan bekijken en op video vastleggen en bemanden gehaast een van de visboten.

Harry + Go-Pro voorin de boot, Herman Kapitein......op weg naar z’n volgende stunt!

Herman: “ ff tempo Herman, ze staan allebei dus ze zijn de vis nog aan het binnenhalen”.
Herman: “ ik ga al vol gas”!
Eric (vanaf zijn stoel onder het scherm): “ ......letten ze nou wel op de lijnen”??
Nico (schreeuwend vanaf zijn stoel): “HERMAN…….PAS JE OP DE LIJNEEEEEHN” !!!

Maar ja, motor draait vol gas…dus maximale decibel.....en Nico schreeuwt vanaf 100 meter….die Herman hoorde nada !
......en ineens slaat één van de Meerval hengels vol alarm door maximaal richting water in zijn spanboog te schieten......!!!

Vistrippers aan wal: “ ja hoor, hij vaart vol in de lijn”!
Herman: “ .....toch nog lekker weertje geworden he Harry, de zon breekt al door......”!!!!
Harry: “ perfect, we hadden wel een koel biertje voor de jongens mee kunnen nemen......die zullen het wel warm hebben van dat gevecht met die Meerval”!

Intussen waren de wal Vistrippers richting Meerval hengel met ‘beet’ gesprint maar zagen ze tot hun schrik de hengel uit zijn steun schieten en in het water belanden......richting visboot van Herman en Harry.....!

Al schreeuwend.......springend en met wilde armsignalen probeerden ze contact te maken met Herman en Harry,.....maar die vervolgden onwetend en dus stoïcijns hun koers richting Max en Marc.

Marc: “ ....volgens mij hebben ze daar beet, moet je ze tekeer zien gaan”!
Max: “verrek ja.....maar aan welke hengel.....wie heeft er beet.....kun jij het zien”?
Marc: “....nou je het zegt.....ik zie er niet één met een hengel in z’n handen....!?...maar waarom maken ze dan zo’n stampij.....”?
Max: “.....zal toch niet waar zijn.....zou Herman weer door een lijn zijn gevaren.....”!?
Marc: “......als iemand dat lukt dan is het Herman wel......ja hoor......daarom staan ze te schreeuwen.....ze zijn door een Meervallijn gevaren”!!!!

Vervolgens probeerden Max en Marc al schaterlachend Harry en Herman duidelijk te maken dat ze vanaf de kant werden gewaarschuwd…….maar die boodschap kwam niet over. Want hoe maak je dat met HINTS gebaren duidelijk, dat ging dus niet lukken.

Harry: “ wat staan ze nou je zwaaien.....ze kunnen beter op hun hengel letten”!
Herman: “......ze hebben helemaal geen beet......wat staan die nou te doen”?
Harry: “......ze wijzen naar de vissers aan de kant......kijk.......die zwaaien ook......”!
Herman (in gedachten): : “.....O…OOOOOH......hier is iets fout......”!

Bij de boot van Max en Marc gearriveerd kregen ze het verrassende en flabbergasted nieuws over hun waarschijnlijke ‘met de boot door de vislijnen gevaren’ stunt......!

Max: “ ze staan daar naar jullie te schreeuwen sinds jullie vertrek......jullie zijn waarschijnlijk door één van de Meervallijnen gevaren”!
Harry: “.....OH....vandaar.....Herman, dat kan toch niet…”!!!?
Herman: “ ONMOGELIJK, dan zou die motor het toch niet meer doen”!
Marc (lachend): “ Herman.....JOU LUKT ALLES.....ik gok op lijntje in de schroef”!!
Harry: “ laten we maar terug gaan, ff kijken wat er aan de hand is “!
Herman: “ OK.....maar die motor loopt prima......niks aan de hand”!
Max: “wat komen jullie trouwens doen zonder hengels”?
Harry: “ we dachten dat jullie een grote aan het binnenhalen waren, dat wilden we ff met de Go-Pro komen filmen”!
Max: “ ik had net een kleintje van 48 cm, gaan jullie maar terug......als we een Buffel hebben laten we het wel horen”!

Herman gooide het roer om en met een nog steeds prima pruttelende motor gingen ze richting Vistrippers aan de wal. Binnen gehoorafstand gekomen werd het gevreesde scenario bevestigd. Ze waren inderdaad door een Meervallijn gevaren en de buitenste hengel was in het water verdwenen. Gelukkig hadden ze die zonder schrammetje vlak onder de kant teruggevonden,.......maar zonder draad op de reel.

Nadat de boot voorzichtig aan wal was gebracht en de schroef boven water kwam zagen ze dat er een kluwen vislijn rond de schroef gedraaid zat. De Vistrip was amper twee dagen oud en Herman stond er weer gekleurd op.

Nico: “lekker Herman, hoe krijg je het weer voor elkaar”!
Eric: “ prima stunt Herman.....brilletje niet opgepoetst voor vertrek “!
Bob: “ KNAP GEDAAN HERMAN “!
Harry: “ zullen we ff kijken of we die lijn binnen kunnen halen, dat is duur spul “!
Herman: “goed plan, ik haal het wel van de schroef, trek jij de rest ff binnen”!
Nico: “ die lijn zit helemaal in elkaar, hoe wil je dat op de molen krijgen”!
Eric: “leuk monniken werkje voor de rest van de middag De Kleines, good luck”!

Gelukkig had Harry de Go-Pro vanaf hun vertrek aangezet.

Op de video is de crash course terug te kijken, en op de foto slide de beelden van het ‘redden en uit de knoop halen’ van de vislijn. Met die bezigheidstherapie waren de broers een paar uurtjes zoet mee, maar uiteindelijk lukte het ze nog ook. Het was ff een paar uurtjes pielen, maar om hun reputatie nog een beetje te kunnen oppoetsen hadden ze dat er graag voor over.

Voordat Jos rond een uur of vier voet aan wal zette zat de lijn weer op de reel en hoefden we gelukkig geen nieuwe hengel voor Vistripdag 3 bij Jos te bestellen.

Nee,......maar dat zou niet lang meer duren.....????!!!!

Kort voordat Jos kwam aanvaren waren Max en Marc begonnen de hengels te voorzien van nieuwe pellets. Bij één van de laatste hengels kwam Jos langszij en keek geïnteresseerd toe hoe de beide Vistrippers te werk gingen.

Jos: “en manne.....al wat gevangen”?
Max: “nee, wel een paar keer wat alarm van de beetverklikker, maar nog geen aanbeten “!
Jos: “.....jullie zitten daar ook 5 meter uit de buurt van de voerplek “!
Marc: “.....nou, dat lijkt me geen probleem, die 5 meter kunnen die vissen toch wel zwemmen denk je niet”?
Jos: “jij zegt het......ik geef het alleen ff aan......en ik zou niet meer teveel voer bijgooien”!
Max: “ hebben we dit keer ook wat minder gedaan, maar op de fishfinder is genoeg vis te zien”!
Jos: “ Ja......maar dat wil niet zeggen dat ze ook gaan bijten”!
Marc: “we gaan het zien Jos”!

Toen alle 11 (!) hengels + aas weer op de voerplek waren uitgezet waren er nog 3 uurtjes om de eerste vis van Buffel formaat binnen te halen. Jos deed uiteraard mee met een koud biertje en vertelde dat de drie andere vissers 1 Karper hadden gevangen, maar verder ook weinig beet hadden gezien. Ralf was intussen weer terug en kon ook nog geen vangst melden.

Jos vertelde dat de stek waarop wij zaten vooral gebruikt werd voor grotere groepen vissers. De afgelopen weken was er niet gevist op deze stek dus het was volgens Jos niet ongewoon dat er de eerste dagen nog niet werd geaasd door de grote vissen. Ook omdat er de afgelopen weken niet bijster veel werd gevangen. Op deze stek voor een groep van onze grootte zouden op een goede dag toch meer dat 8 vissen gevangen kunnen worden. Het kon niet lang meer duren, dan moest de eerste mooie vangst binnen worden gehaald. Was het niet vandaag, dan toch zeker morgen.

Kort voor zessen kwam er voor Jos een eind aan zijn visdag. We spraken weer af dat hij de volgende morgen zou zorgen voor twee emmers voer. Zelf hadden we besloten om op zoek te gaan naar wat spullen om wat variatie in het voer aan te brengen. We zouden in de Orangután supermarkt op zoek gaan naar smaakversterkers voor de maïs. Zoetstoffen als siroop, stroop of gewoon suiker was het plan zodat we die maïs in ieder geval van een aantrekkelijk geurtje konden gaan voorzien. Want nog een Vistripdag zonder vangst van noemenswaardige afmeting ging niet gebeuren, dat was de Vistripperseer te na.

Helaas, kort voor 19 uur nog geen actie op één van de hengels dus werd er een eind gemaakt aan deze visdag. Het indraaien van de hengels was wederom een pittige klus, en bleven er dit keer wederom twee hengels onderweg vastzitten. Die konden weer mee in de boot want dat was toch de meest save manier om ze los te krijgen. Op die manier verspeelden we geen onderlijnen meer. Het demonteren en in de visboten laden van het vismateriaal verliep zonder leiding redelijk gecoördineerd (?), daar zat dus vooruitgang in. De Vistrippers leren zowaar wat op hun Vistrip. Alleen nog wat Buffel vissen vangen en het dreigt op een echt hengelsportcluppie te gaan lijken.

Ver na achten zaten we pas aan de ‘namiddag borrel’ op ons terras. Max en Marc waren nog ff snel naar de Supermercados Orangután gegaan om wat inkopen te doen. Het belangrijkste onderdeel op de boodschappenlijst was een smaakversterker voor de maïs. Opzoek dus naar stroop, zoete siroop of andere zoetstof. Al rap bleken stroop en siroop geen bekende Spaanse lekkernijen te zijn en daardoor in de schappen van de Orangután te ontbreken. Restte ons niet anders dan te gaan voor een paar kilo azúcar ordinaria....suiker dus. Daar zouden die Karper op het stuwmeer hun baarddraden toch niet voor ophalen. Zoet is zoet, daar houden alle Cyprinus Carpio en Anarhichas Lupus van.

Na de vroegeavondborrel hadden we geen zin meer in veel gedoe om een dinertafel in Caspe te gaan opzoeken. De Tapa’s van Manuel waren de eerste avond prima bevallen, dus lekker relaxed een paar Burgemeesters, Baco’s en Radlers extra voordat we restaurant La Marmita Del Druida opzochten. Nog ff een douche pakken waarna in zomeroutfit en op slippers bij een graadje op 26 met een slokkie op de 100 meter naar een tafel van Manuel moeiteloos werd overbrugd. De patron werd gevraagd weer z’n best te doen op een variatie aan Tapa’s. Begeleid door het tweede rondje kwamen de lekkernijen op tafel. Van calamares tot pimientos asados, pan con ajo tomate, anchoa, calamares horneado, camarones grandes......allemaal even lekker, en ook Bob’s hamburger en de Steak van Herman waren prima.

Té, del café, de hielo als postres.......de Vistrippers hadden het weer prima na hun z’n en waren de slechte vangst allang weer vergeten.
Zoals op elke Vistrip is er weer een Vistripavond waarop tot in de vroege uurtjes wordt ge-OH over serieuze zaken van het goede leven, zo ook deze donderdagavond. Herman was de Vistripper die de discussieknuppel in het Vistrippershoenderhok gooide. Hij had op de vorige avonden al een aantal maal gezegd dat voor zijn gevoel de tijd omvliegt, en dat in een veel te rap tempo. Als oudste Vistripper op deze 25e Vistrip nam hij bij de zoveelste toast van de avond het woord en leidde de volgende stelling serieus gevat in; “wat zijn je plannen voor de toekomst......en wat is je droom”!
Bob was naast Herman de eerste Vistripper die het woord kreeg, en Eric was de laatste in de Vistripperskring. Daartussen zat een uurtje van mooie plannen, levensoverdenkingen, gein, ontroerende momenten en fraaie dromen.......kortom, weer een zoveelste memorabele Vistripavond.
Rond middernacht vond Manuel het welletjes geweest en verzocht hij om bebida vidrio vacío, en vertrokken we richting casa, waar de gesprekken en discussies tot ver na middernacht op het terras werden voortgezet.

 

De eerste Buffels gehaakt.

De slechte vangst van de eerste twee Vistripdagen had deze morgen toch wel een deuk geslagen in de vroegopstaanmotivatie van enkele Vistrippers. De helft van de Vistrippers wilde toch aan hun 8 uurtjes slaap komen, de vroege Vistrippers namen genoegen met iets meer dan de helft. Bob, Herman, Max en Marc hadden de vorige avond aangegeven zwz weer vroeg op pad te gaan en namen iets na achten hun stek in aan de terrasontbijttafel.

Het weer was al weer van prima buitenontbijttemperatuur, al was het wel iets bewolkter dan de voorgaande dagen. Max had weer gezorgd voor verse oven stokbroodjes en dat maakt zo’n vroeg ontbijt een stukkie aantrekkelijker.
Er zat echter wel een risico aan de halvering van de vissende Vistrippersgroep. We waren van plan om vanaf de start alle 12 hengels in te gaan zetten, en daarom had Jos later die morgen een waarschuwing voor ons in petto.
Na twee dagen voeren zouden die Karpers en Meerval vandaag hun baantjes geheid dicht in de buurt van onze stek afleggen, en zouden we ze met de zoete maïs gaan verleiden om op ons aas te gaan duiken. We hadden al besloten niet meer alleen met de pellets te gaan vissen. We zouden ook wat maïs op een Hollandse hair als aas gaan inzetten.

Iets voor negenen parkeerden de Vistrippers de beide auto’s op de 45° helling bij de aanlegstek in de haven waar niet veel later Jos de emmers met voer kwam afleveren. In zijn kielzog parkeerden ook de drie gasten uit Almelo hun auto op het hellend vlak.

Jos: “mogge manne,.....maar waar is de rest”?
Herman: “die liggen nog in hun nest, die komen later als wij al het zware werk hebben gedaan”!
Jos: ““slimme jongens”!
Marc: “meer lui dan slim Jos”!
Jos: “komen ze nog wel, anders moeten jullie niet alle hengels gebruiken hè,.....want bij controle moet wel iedereen aanwezig zijn wanneer je alle hengels hebt opgesteld....anders krijgen jullie een forse boete”!
Max: “Yep, ze komen een uurtje later”!
Jos: “OH, dan ishet goe.....succes, ik zie jullie vanmiddag”!
Vistrippers: “jullie ook, en sla er een dikke uit”!
Tukkers: “gaan we hopelijk doen,....geluk”!

Met vier Vistrippers duurde het wat langer om al het materiaal in de beide visboten te laden. Eén visboot werd achtergelaten voor de andere Vistrippers. Die zouden voor de foerage zorgen en beide koelboxen (vol?) meenemen, want die pasten niet meer in de overladen visboten. Bij het verlaten van de haven merkten de Vistrippers dat er die vroege morgen een redelijk windje over het stuwmeer waaide. Elke Vistripper kent de Hollandse visspreuk; ‘wind op de hand, vis op het land’. En aan die wijsheid hechten sommige Vistrippers grote waarde. De start van de Vistripdag was top, want gelukkig zagen ze dat de wind vol op de visstek stond. De visgoden waren deze vrijdag in ieder geval op onze hand.
Bij aankomst werden de spullen aan land gebracht en de taken verdeeld. Eerst werden de hengels uitgepakt en opgesteld, waarna Herman de rod-pots in elkaar ging zetten en Bob de tent ging opzetten. Max en Marc gingen de hengels weer uitvaren.
Bij het uitpakken van de hengels kregen we toch met een tegenvaller te maken. De top van één van de Karper hengels kwam gebroken uit de foedraal.
Dat was zwaar kl....
Ten eerste één hengel minder inzetbaar, en het materiaal was van prima kwaliteit dus dat werd een aanzienlijke aanslag op de pot van de Vistrippers wanneer we de rekening van de hengel zouden krijgen. Geen Vistripper die dat natuurlijk met opzet doet, maar met al dat dagelijks herhaaldelijk in en uitpakken van het materiaal van auto, in de boot, op de visstek en vise versa, zat het er dik in dat er iets zou sneuvelen. Ondanks de instructie en waarschuwingen van Jos was het dus toch fout gegaan. Later besloten we het Jos maar aan het eind van de Vistrip te vertellen zodat hij de resterende vier Vistripdagen niet al te teleurgesteld aan zijn biertje zou komen zitten. Ook waren sommige Vistrippers bang voor een heropvoedingscursus van Jos, want die zou meer dan waarschijnlijk in deze vorm zijn verlopen (wil je de hele film zien: Full Metal Jacket).

Rond half twaalf lagen alle hengels op hun stek, 1 Karper hengel minder. Die stek werd ingenomen door de Meervalhengel van Eric. Drie van de zes Karperhengels waren deze morgen voorzien van een hair met maïs op de haak. Is kijken of de Karper deze gezoete maïs aan een dunne hair wel zou gaan pakken.
Met 4 Vistrippers en 12 hengels waren we zwaar in overtreding, dus werden de Vistrippers in de Vistripperscasa gemaand richting visstek te komen. We schatten de aanslag van de gesneuvelde Karperhengel op zo’n € 200 voor een nieuwe top, maar een boete voor de onbemande vishengels zouden pas echt in de papieren gaan lopen. Voor de middag kwamen Eric, Harry en Ralf in de visboot op de visstek, Nico zou pas na de middag arriveren want die kwam met de nieuwebenenwagen. Die zag dat als prima oefening in zijn nog lopende fysieke opbouwfase na zijn ingreep aan beide knieën. Kort na de middag arriveerde Nico voldaan op de stek nadat hij de wandeling over grotendeels met stenen bedekte route zonder problemen had afgelegd.
Intussen waren een paar Vistrippers al elders rond en op het stuwmeer te vinden. Ralf was weer met een hengel en zijn camera vertrokken naar een nieuwe stek en voor mooie plaatjes van de rauwe natuur langs het stuwmeer.
Eric, Max en Marc hadden een visboot gepakt en maakten een rondje over het meer op jacht naar snoekbaars en Meerval. Op de fishfinder was weer voldoende vis te zien, en dan met name op het midden van het viswater. Opvallend was dat er binnen 50 meter uit de kant weinig vis op de fishfinder viel te ontdekken.
Helaas werd er op hun sleeptocht geen vis gehaakt, maar de Vistrippers aan de wal hadden wel goed nieuws te melden.

Op het moment dat de visboot werd afgemeerd kwamen de Vistrippers van het De Kleine team enthousiast vertellen dat de eerste Karper was geland. Ze hadden twee maal beet gehad, maar alleen Harry was succesvol geweest en had een Buffel Karper binnen weten te draaien. Ze hadden de vis nog op het droge voor een serie foto’s en hadden hem al opgemeten. Het was een fraaie Schubkarper van 83 cm. Bij het gehuurde vismateriaal zat ook een weeg-set en dus werd de Karper in het weegnet gehangen. De wijzer op de schaal zwiepte richting de 10,5 kg. Dat werd tijd na tweeëneenhalve dag Vistrippen, maar dan heb je ook wat. Er werden nog een paar foto’s van Harry + Karper + Vistrippers geschoten, waarna de Buffel zijn vrijheid terug kreeg. Toen bleek echter dat de Vistrippers in hun over enthousiasme de vis toch wat te lang uit zijn natte leefmilieu hadden gehouden. Nadat Harry hem zijn vrijheid had teruggegeven kwam de vis met de verkeerde kant bovendrijven.Nou leek te vis ons te groot om als voer voor een Buffel Meerval te dienen wanneer hij op deze manier terug naar huis zou dobberen. Maar met deze rugslagtechniek zou deze fraaie Karper niet overleven in de knetterharde natuur met zijn ijzeren wet; survival of the fittest! Op de bewegende beelden is te zien hoe Marc de met zuurstofschuld kampende Karper ondersteund en hem gedurende een aantal duwrondjes door het water op krachten brengt. De Buffel kwam langzaam weer in shape en na een minuut of tien zwom hij op eigen kracht naar het diepere water. Intussen was Ralf ook weer teruggekeerd van zijn verkenningstocht. Niks gevangen maar wel mooie beelden geschoten. Ook had hij minder mooie beelden gezien. Hij was enkele groepen vissers tegengekomen die een grote pijnhoop maakten van hun visstek. Zowel Spanjaarden als Oost-Europese hengelaars was hij op deze vuilnisbulten tegengekomen. Jos vertelde later die middag dat er behoorlijke boetes op deze milieuvervuilers wachten wanneer ze tegen een heterdaadje aan zouden lopen. Helaas waren die viezeriken nog niet door de plaatselijke Guardia Civil betrapt.

Na analyse van de hengel waar de Karper aan was gevangen bleek dit één van de hengels met de maïs te zijn. De Vistrippers die aan wal waren gebleven zeiden ook dat voorafgaande aan de run de beeldverklikkers zich een paar maar hadden laten horen. De vis zat op de voerstek maar was dus toch wel wat geremd bij het azen, of was eerst een paar maal tegen de lijnen gezwommen (al leek ons dat op 200 meter vrij onwaarschijnlijk). Bij het vernieuwen van het aas op de haken werd nog maar ff een kilo suiker door de voermaïs gegooid. Net als bij de start van de Vistripdag werd de helft van de Karperhaken weer voorzien van een hair met maïs.
Intussen was de wind na de middag behoorlijk in kracht toegenomen en was het uitzetten van de hengels een stuk lastiger geworden. In de slagzij makende visboot was het moeilijk staande blijven en de boot op de stek te houden, waardoor het gecontroleerd zakken laten van het aas en het op dezelfde stek overboord kieperen van de emmer + aas een uitdaging op zich werd.

Jos kwam rond een uurtje of 3 weer ff buurten en een biertje pakken. Hij vertelde dat de Tukkers ook wat karper hadden gevangen en nog een leuke Meerval van 1.10 meter. Bij het tweede biertje kregen we een mooie run maar toen een sprintende Vistripper bij de hengel was viel de beetverklikker stil. Jammer, maar in ieder geval zagen we die dag actie op de hengels. Ook één van de Meervalhengels schoot nog een keer in zijn spanboog. Herman zat gewoon aan de kant....(!).....dus dat moest ook een goede aanbeet zijn geweest, maar zette helaas niet door.

Toen Jos in zijn boot wilde stappen om richting casa te vertrekken zag hij dat zijn boot intussen was vol geklotst met spatwater door de golven die op onze (aan lager)wal sloegen. Zijn terugtocht werd aldus een halfuurtje uitgesteld, Jos was genoodzaakt zo’n beetje een kuub water uit zijn boot te lozen voordat hij van wal kon.
Toen Jos uit zicht was werden de Vistrippers nog verrast met een optreden van Herman. Die bleek een perfecte imitatie te kunnen geven van Jos tijdens zijn drill instructie eerder die Vistrip. Van deze hilarische performance moesten we ff bijkomen. Sommige Vistrippers hadden dusdanig genoten van dit optreden dat ze maar gelijk de spullen willen inpakken. Dit hoogtepunt zou deze vrijdag niet meer worden getopt, zelfs niet door de vangst van een fraaie Meerval. Het was pas rond vijven dus dat ging de visfanaten onder de Vistrippers toch iets te ver. De deadline voor deze Vistripdag werd op 18.00 uur gesteld, vis of geen vis.
En dat was maar goed ook want een nog geen half uur voor het verlopen van de deadline ging het alarm op één van de Karperhengels schreeuwend af. Een gierende run die ook doorzette op één van de hengels van het Beunk-Huiberts team. Max was de aangewezen Vistripper van het team die het gevecht met de eerste gehaakte vis mocht aangaan. Het was dit keer één van de hengels met een pellet op de hair. Ze lagen op een plek bij de uiterst linker voerstek en het was daar zaak de run van de gehaakte vis direct te stoppen want op zo’n 10 meter achter de stek bevonden zich boomstronken had Jos ons laten zien. Max lukte dit en de vis kreeg alleen ruimte om links en rechts weg te spurten. Dat deed hij de eerste minuten waarna hij richting wal kwam zwemmen en Max behoorlijk tempo moest maken om het contact met de vis te behouden. Het was intussen wel duidelijk dat het geen Meerval was maar een mooie Karper.
Hij verzette zich goed tegen Max zijn drill technieken, maar eenmaal in het ondiepere laatste stuk op zo’n 30 meter uit de kant kon de vis niet te veel rare capriolen meer uitvoeren en kon Max hem langzaam maar zeker binnendraaien. Marc had zich intussen al geïnstalleerd met het schepnet om de vis te landden, en na wat laatste salto’s bij het zien van het schepnet kon de fraaie tweede Karper van de Vistripdag aan land worden gebracht. Op het eerste gezicht was hij wat dikker dan die van Harry, maar toch ook wat korter. En zoals door de ongeschreven Vistripregels en traditie is bepaald geldt eerst de lengte van de gevangen vis voor wie voor het Championship in aanmerking denkt te komen. Pas bij een gelijke stand wordt de winnaar bepaald door het gewicht van de dikste vis. Na meten werden de handen van de clans gedrukt op Max zijn Karper en een lengte van 79 cm genoteerd, waarna de weegschaal een krappe 10 kg. aangaf.
Na drie Vistripdagen kon op de VistripTwitter page worden gemeld; Harry op 1 – Karper van 83 cm. Max op 2 - Karper van 79 cm.
De viskop was eraf,.....de eerste vissen waren over de stuwmeerdam,.....de visbeer was los!

Een mooie gelegenheid om die avond maar is ff de stad (cq het dorp) in te gaan op zoek naar het op Tripadvisor met 4 sterren genoteerde tappa’s restaurant El Quijote Harry en Ralf melden zich vrijwillig aan op als Vistrippersverkenners op zoek te naar El Quijote en namen de kortste weg naar Caspe city, wandelend. De rest van de Vistrippers pakten de materialen in, deze keer met uiterste voorzichtigheid want 1 gesneuvelde hengel leek ons wel ruim voldoende.
Rond zevenen kwamen de eerste casa Tappa’s (kaas, droge worst, jamón español) op de borreltafel en kwam het bericht binnen op de VistrippersApp dat Harry en Ralf het restaurant hadden gevonden. Ze zaten op een terras in een volgens eigen zeggen pittoreske oude binnenstad en zaten aan een prima regionaal gebrouwen Spaanse cerveza. De casa Vistrippers kregen het advies om zsm richting Caspe te vertrekken, dan kon de Vistrippersfamilie daar nog ff een laatste rondje pakken voordat El Quijote werd verrast met ons eerste bezoek.

Dat terrasbezoek ging niet lukken, want ondanks de mobiele hulpmiddelen was het nog niet zo eenvoudig om Harry en Ralf op te sporen. Na zo’n beetje alle uit de middeleeuwen stammende smalle straatjes in zowel geoorloofde als volstrekt verboden richting met de auto’s te hebben doorkruis werd uiteindelijk maar afgesproken bij het restaurant. Dat voornemen was wel succesvol, en zo rond negen uur werden we enthousiast ontvangen door louter personal de catering femenina. Binnen zat een enkele oudere local, en het restaurant had een buitenplaats waar alle tafels later die avond bezet zouden worden. De tafels waren allemaal aan de buitenkant neergezet wat ons de indruk gaf dat er in de loop van de avond in het midden een feesie kon worden gebouwd zoals we kenden uit de Vistrips naar Mequinenza. Eten en drinken aan de buitenkant, swingen in het midden!
Onze anfitriona van de avond was een mujer agradable die in de loop van de avond het OH-en van de Vistrippers prima aankon. Zoals gezegd hadden we gelezen dat het restaurant bekend stond om zijn prima Tappa’s, maar we kregen nog veel meer verrassingen op de kaart geadviseerd. Zo kwamen uiteindelijk de keuzes op Tappa’s, Steaks, Kangoeroe, Konijn en vis. Daywinner rondje van Harry erbij, dat kon wel weer eens een latertje worden die avond.
De eerste Buffels waren gehaakt en dus waren de verwachtingen voor de volgende dagen omhoog bijgesteld. De tactiek van de maïs had gewerkt, maar de pellets hadden dus ook hun werk gedaan. Maar eigenlijk waren we naar dit viseldorado afgereisd om dat oude Vistrip Championvisrecord uit 2005 te gaan verbeteren. Die vangst van een Meerval van 1.86 meter door Hans en Marc moest is ff uit de boeken, dan wel op de Vistripperssite verplaatst worden naar plek 2.
Op de volgende Vistripdag zou die kans echter wat kleiner worden want Eric en Nico hadden in Zwolle al het plan besproken om een dag naar Zaragoza te gaan, en dat wilden ze op zaterdag gaan doen. Dat waren dus 2 vissers minder. Ook Marc had andere plannen, die ging een dag naar Mequinenza. Drie Vistrippers minder inzetbaar op de vaste stek, maar Marc nam wel zijn vismateriaal mee dus zouden er nog een redelijk aantal hengels ingezet kunnen worden. Dat was intussen een bekend fenomeen op de Vistrips. Er was altijd wel een Vistripdag waarop Vistrippers hun hengels inruilden voor attributen zoals kano’s, golfclubs, schildersezel, mountainbike of wandelschoenen. Maar een ‘vishengelloze’ Vistripdag is in al die 25 Vistripjaren nog niet voorgekomen, of het moet de startende of afsluitende Vistripdag zijn waarop veelal de hengels noodgedwongen in hun foedralen blijven zitten.
De tweede ronde alcoholische versnaperingen werden vergezeld van het diner en dat zag er goed uit. De goedkeurende geluiden na de eerste happen waren niet van de lucht. De positieve waarderingen op het WWW over El Quijote waren op z’n plaats waren. Het enige minpuntje wat tijdens een buitenlands Vistrips diner kan worden genoteerd is dat ze vaak in restaurant geen toppers in de keuken hebben staan die een goede mayonaise kunnen maken. Dat verdiend een goed gebakken frietje namelijk. En omdat we de beste frietbakker in Zwolle als sponsor hebben en Harry de beste eigengemaakte whiskysaus en mayo maakt, zijn we wat dat betreft zeeeer lastig tevreden te stellen. Maar afgezien van de mayo uit een scheurzakkie was de rest van het diner top.

Ook bij het nagerecht moesten twee Vistrippers een teleurstelling wegslikken, of liever gezegd....dat deden ze niet. Max en Marc hadden het legendarische Catalaanse nagerecht Crema Catalana besteld. Dat kennen we als een heerlijke vanille room met een krokant suikerlaagje. Voor het nagerecht hadden we een stekkie binnen bij de bar ingenomen (geen dancespektakel buiten, binnen was laat op de avond meer volk) waar onze mujer agradable het nagerecht kwam uitserveren. Tot hun stomme verbazing kregen Max en Marc één of ander creme kleurig drankje voor zich met ijsblokjes erin.

Het had wel wat weg van Baileys.

De mujer sprak prima Engels met kenmerkende Spaans tongval, en dus vroegen de Vistrippers of ze zich niet had vergist. Dit was geen Crema Catalana. Ze pakte haar bonnetje erbij er liet zien dat er toch echt twee maal Crema Catalana. Normaal is zo’n mobieltje aan tafel de grootste sfeerbreker die je je maar kan bedenken, maar nu kon hij zijn nut bewijzen. Snel werd ff een afbeelding van een Crema Catalana op het beeldscherm getoverd waarna onze mujer in de lach schoot. Nu begreep ze de verwondering van de beide Vistrippers.

We zaten daar niet in Catalunya. In het Friesland van Spanje was Crema Catalana inderdaad een nagerecht van vanille crème met een gebrand suikerlaagje (zeg maar de Sonnema Berenburg van Catalunya). In Caspe en de rest van Spanje kreeg je een likeur met veel ijs wanneer je Crema Catalana bestelde. Uiteraard maar ff geproefd dat spul, want je wilt in zo’n Vistripweek toch zo goed en zo kwaad als het gaat een beetje integreren en je de regionale gebruiken en tradities eigen maken. Maar dat goedje was niet weg te spoelen. Maar dan is er altijd wel een andere Vistrippers die zo’n alcoholische traktatie kan waarderen, en vooral in de De Kleine clan wordt een dergelijk goed gevuld glas gewaardeerd en op kwaliteit ingeschat, en daarom onder geen beding in de spoelbak geflikkerd.

Zo rond een uurtje of 11 verlieten we het restaurant met de belofte later in de week nogmaals langs te komen, wat uiteraard een gran sonrisa of de gezichten van de mujeres en el ministerio toverde.

Op de wandeling naar een goede kroeg kwamen we een stel Tukkers tegen die buiten een peukie stonden te roken. Vissers herkennen elkaar op elke stek op deze aardkloot dus er ontstond gelijk een geinig groepsgesprek. En dan passeren vanzelfsprekend alle grootste vangsten de revue, de mooiste bezochte visstekken, en ga zo maar door. Ze bleken op hun laatste avond van hun visweek te zijn en hadden redelijke vangstresultaten geboekt. Ze waren echter (net als het overgrote deel van de buitenlandse hengelaars) vooral voor de Buffel Meervallen naar Caspe gekomen maar die hadden ze niet kunnen verschalken. Ze waren een jaar of tien geleden op dezelfde stek geweest en waren de Meerval vangsten nog top geweest. Maar zoals op het www al te lezen was zijn de vangsten van grote Meervallen door de hengeldruk en het overvoeren afgenomen. Toch waren ook zij weer naar Caspe gekomen want het blijft een mooie stek voor de vangst van Karper, die kunnen zelfs door Vistrippers worden gehaakt !

Wij hadden voorlopig nog drie dagen om een Buffel Meerval te haken, en de Tukkers wensten ons bij het afscheid veel succes met de jacht op een record vis. We gingen nog ff op zoek naar een kroeg maar daar was geen goed bezet exemplaar van te vinden. We besloten onze eigen stamtafel op het terras maar op te gaan zoeken. Prima Tappa’s daar en koude Burgemeester, Baco, Buckler en Jägermeister.

Het zou weer een latertje worden, begeleid door de reggae klanken van mister Bob Marley,

 

Vistrippers verspreid over Caspe, Mequinenza en Zaragoza.

Omdat de Vistrippers deze zaterdag verschillende plannen hadden gemaakt werd het gezamenlijke ontbijt wat later gepland.

Max had daardoor voldoende tijd om wat verse broodjes te gaan halen, want dat was de vorige avond niet gelukt. Het fenomeen nacht-supermercado’s was nog niet tot Caspe e.o. doorgedrongen, en ook in de shop van grootste benzinepomp van Caspe waren de broodmanden al lang leeggehaald. Gelukkig waren deze ochtend alle voorraden weer aangevuld en kwam Max met een nieuwe zak baguettes aanschuiven. De plannen voor de dag werden onder het ontbijt nog ff doorgenomen. Eric en Nico gingen naar de Zaragoza, een trip van iets meer dan 100 km, maar dat schijnt het wel waard te zijn. Zo is op het www het volgende te lezen over deze vierde stad van Spanje, de hoofdstad van Aragón gelegen aan de Ebro (dus wanneer ze nog een hengeltje wilden gaan uitgooien kon dat):

Marc ging een Vistripdag doorbrengen in Mequinenza, en dat trio Vistrippers had dus de auto’s nodig om op hun bestemming te komen. Er werd afgesproken elkaar rond 19 uur bij het terras van de jachthaven weer te treffen voor de vroege avond borrel.
De jacht op de Champion Vistripvis op het stuwmeer werd deze zaterdag voortgezet door Bob, Harry, Herman, Max en Ralf. We hadden de eerste dagen geen last gehad van de controleurs van la policía de pescado, dus het plan was om alle beschikbare hengels weer in te zetten.
Het motto van de visdag.....een dikke boete of de gladiolen.

Na het ontbijt werden de 5 Vistrippers in de haven afgezet. Als op iedere morgen tijdens de vorige Vistripdagen was Jos al met de Brabo’s en visboten in de haven startklaar. Het weer was een stuk rustiger dan de vorige dag en aan de lucht te zien zou de zon zich weer snel laten zien. De in drieën verdeelde Vistripfamilie wenste elkaar goede vangsten en fun, waarna ze vertrokken richting stek van de Vistripdag.

Ondertussen in Mequinenza:

Voor Marc was de trip naar zijn Vistripstek een stukkie korter. Het was een half uurtje scheuren over de kronkelweg naar Mequinenza. De hengels gingen wel mee maar de focus zou die zaterdag op de gebeurtenissen uit de Vistrip van 2006 liggen. De return naar Mequinenza zou in het teken staan van het afscheid van Aadje. Hij wilde dit Vistripjaar aan het eind van de dag met een andere gevoel en mindset uit Mequinenza wegrijden dan in 2006.
Juist omdat hij van de Vistrips in Mequinenza samen met Aadje en familie prachtige momenten in herinnering had, maar vanzelfsprekend had het overlijden van Aadje deze mooie momenten volkomen overschaduwd. Marc wilde die mooie herinneringen weer wat gaan oppoetsen, en wat de herinneringen aan de zware momenten zouden gaan betekenen zou hij wel op zich af laten komen.

Ondertussen in Caspe:

Het kwintet Vistrippers had de boten al veel eerder op hun visstek geparkeerd en was al druk bezig de spullen te installeren. De Vistrippers waren uiteraard optimistisch over de vangsten van deze Vistripdag. De Buffels in het Stuwmeer hadden weer een dag langer kunnen genieten van het aangeboden voer op de visstek.

Die voerstek tussen de bamboetakken moest intussen toch onder de geschubde visvrienden bekend staan als ‘de Schellersnack van het stuwmeer’, die moesten toch in rotten van 3 klaarliggen om het aas op de vishaken te gaan aanvallen. Herman had de taak van Marc in de boot overgenomen en samen met piloot Max zou hij deze Vistripdag het aas op de voerstek brengen. Herman had gelijk een nieuwe techniek aan Max geopperd. Hij stelde voor om niet hengel voor hengel uit te gaan varen, maar twee hengels in de boot mee te nemen. Dat zou de helft van de tijd schelen, wat dus weer ten goede kwam aan de netto vistijd.
Max had na 3 dagen ...tig keer per dag die loodzware motor uit het water trekken wel behoefte aan wat hersteltijd voor zijn tegen overbelasting aanschurkende spierapparaat en keurde het voerstel van Herman goed. Dat zou echter niet lang duren want twee hengels tegelijk inzetten bleek toch onhandig en resulteerde in verwaarloosbare tijdwinst.

Ondertussen in Zaragoza:

Kort na de middag kwam het eerste bericht uit Zaragoza op de VistrippersApp. Het koppel had al het nodige gezien en zat intussen op een terras te wachten tot hun lunch zou worden geserveerd. Ruim 100 km verderop zaten ze daar lekker in de zon.

Ondertussen in Mequinenza:

Daar wel, in Caspe en Mequinenza betrok in de loop van de middag de hemel en kwam er zowaar wat regen naar beneden.
Marc was op zoek gegaan naar een visboot voor de Vistripdag. Bij het binnenrijden van Mequinenza was het behoorlijk druk op en langs het viswater van de Segre en Ebro. Het was weekend, dus de Spanjaarden waren ook op jacht naar een visje of grotere Buffel. Boven de weg hingen weer de bekende spandoeken die het feest (startte week later) aankondigden zoals we die hadden meegemaakt op de voorgaande Vistrips naar Mequinenza. Op de parkeerplaats waar destijds de ‘feestcontainers’ van de jeugd stonden waren de stekken afgezet met pillonen en lint. Ze hadden hun favoriete plekken weer gereserveerd. Marc ging als eerste op zoek naar een visboot voor de dag en zocht naar de plek waar de Bavarian Visreizen hun boten destijds hadden afgemeerd aan hun jetty’s. Bij de stek aangekomen bleek de boel compleet te zijn veranderd. De blokhutten waar de vissers destijds hun onderkomens hadden was omgebouwd in een camping met alles erop en eraan. Tenten, campers, zwembad, speeltuin, restaurant......maar geen visboot meer te ontdekken. Bij de receptie kreeg Marc de tip dat er in het centrum een viszaak zat die misschien nog visboten verhuurde, en anders bij de viszaak iets verderop.
Die laatste viszaak kwam bekend voor, dat was toen de hengelsportzaak van een Duitser waar we de zakken pellets van 40 kg kochten. Die was snel gevonden, op dezelfde stek aan het andere eind van het drop. Daar was de boel bijna als 9 jaar geleden. Alleen was de toko van eigenaar veranderd. De Duitser was weg, nu stond er alleen Spaans personeel in de zaak. Gelukkig spraken ze Engels, alleen was hun informatie minder gunstig. Ze zeiden dat er waarschijnlijk die zaterdag geen boot meer te krijgen was. De visboten op het water waren van de organisaties die visreizen organiseerden, verhuur van boten werd weinig verzorgd. Net als op de camping vertelden ze dat alleen de viszaak in het dorp nog een enkele visboot verhuurde. Met een zak boilies en pellets vertrok Marc vol gas naar de viszaak. Hij wilde in het natuurreservaat gaan vissen, de favoriet stek van Aadje en de stek waar ze de laatste keer samen hadden gevist. En om daar te komen had hij toch echt een visboot nodig. Ook de viszaak vlak bij het plein was in Spaans bezit, genoeg volk in de (kleine) zaak.....maar helaas, geen visboten meer te huur.......shit!
Aan de overkant zag Marc een aantal boten aan jetty’s liggen voor de accommodaties waar de Vistrip 2005 zijn onderkomens had. Dan daar maar proberen een visboot te scoren. De appartementen waren zo te zien fors uitgebreid, bijna een verdubbeling van het aantal onderkomens.
Bij de jetty’s was een visgids (aan de sponsoruitingen op de kleding te zien) bezig de benzinetanks in de visboten te checken. Na de afdaling van de bekende steile trappen vroeg Marc naar de mogelijkheden tot huur van één van de dobberende visboten. De Duitse visgids moest hem teleurstellen, alle visboten waren in gebruik door gasten. De gids wist ook geen andere tip aan te dragen, dus werd het vissen vanaf de kant die Vistripdag.

Ondertussen in Caspe:

De Vistrippers in Caspe hadden al meer succes gehad. De eerste beetverklikker van de Karperhengels had alarm geslagen. Het was wederom een hengel van de De Kleine clan en daar was afgesproken dat Bob deze vis mocht gaan drillen. Na het gevecht met een Karper tijdens de Vistrip in 2010 in Noord-Holland was dit de tweede grote vis die Bob in zijn vissersleven zou gaan drillen.
Zou gaan.......want helaas zou het geen volledige drill worden.
Na een paar minuten in het onderlinge gevecht schoot de vis los. Aan de weerstand te oordelen was het een Karper die Bob ff had laten genieten, maar helaas zullen we nooit weten of de vis van Championship formaat was geweest.
Dat is de harde werkelijkheid van de hengelsport. Daarom wordt deze vrijetijdsbesteding ook niet ‘vangen’ genoemd.......maar ‘vissen’!

Ondertussen in Mequinenza:

Helaas overkwam Marc 40 km stroomafwaarts van de Ebro eenzelfde euvel. Alleen schoot de vis niet los maar brak de lijn.

Marc had een visstek tussen een rietkraag gevonden en had daar regelmatig beet aan de hengel met maïs op de haak. Op de zware hengel viste hij wat verder uit de kant met pellets. Er zat veel leven in het water. Veel actie aan de oppervlakte van springen Karper en andere jagende rovers. Na een zoveelste voorntje besloot Marc deze maar is in te gaan zetten als snoekbaarsaas. En dat leverde een uurtje later een knallende aanbeet op.

De o.18 mm lijn gierde van de reel en daar was geen (tegen)houden aan. Dat was geen snoekbaars. De hengel stond nog een paar tellen maximaal gebogen richting weg spurtende vis toen de lijn losschoot.

Het was beter geweest wanneer die vis het aas op de andere hengel had gepakt, dan was de kans op binnen draaien groter geweest......maar ja, als telt niet in het VistripChampionship.
De rest van de Vistripdag zou er geen grote vis op de kant belanden, ook niet bij de vissers op het water in hun bootjes op de Segre rond Marc z’n visstek.
Op de fotoslide een verslag van de dag in Mequinenza.

Ondertussen in Caspe:

Het zat deze druilerige Vistripdag niet echt mee. De Vistrippers in Caspe kregen de teleurstelling van een tweede losgeschoten vis te verwerken.

Ook deze beet was weer op een Karperhengel van de De Kleine clan. Nu was het Ralf die de hengel in de handen had toen de vis losschoot van de haak. De vis had de maïs gepakt, maar met de rig van vast lood op de lijn op 200 meter uit de kant bleek goed haken van de vis toch lastig. Het was 250 grams lood + haakgrootte 1, en die slimme beesten waren waarschijnlijk in staat los te komen van de haak door heftig schudden met het zware lood vast op de lijn.

Zo verspeel je de dikste Karpers in Nederland ook, die oude Buffels hebben dat trucje door. Maar op zo’n afstand vissen met lichter lood en een vrije lijn was geen optie. Het positieve was in ieder geval dat er actie was, en dat is wel eens minder geweest op voorgaande Vistrips.

Op het voor elke groep Vistrippers geplande tijdstip werd de dag in Zaragoza, Mequinenza en op de stek in Caspe afgesloten en werd koers gezet naar het restaurant bij de haven. Marc had zijn schema het minst goed gepland en parkeerde als laatste zijn auto iets na 19 uur voor de ingang van het restaurant. De tafel stond al vol met alcoholische (+vrije) versnaperingen en de nodige tapa’s. Jos was ook weer van de partij en met de hele Vistripfamilie rond de tafel werd de Vistripdag nog ff doorgenomen. Jos en de Brabo’s waren succesvoller geweest dan de Vistrippers. Een paar mooie Karper en twee Meervallen, waarvan eentje de 2.07 meter aantikte.

Bij het zien van de foto’s vroegen we hoe ze de vissen hadden weten te verleiden hun aas te pakken. Ze vertelden dat ze met pellets waren gevangen, en de ‘gehaktballen’ voer tactiek. Die gehaktballen maakten ze door de pellets fijn te stampen en vervolgens met wat water tot ballen te kneden en op de stek rond het aas uit te gooien. Zo ontstond er een wolk van voer waar de vissen niet echt van overvoerd raakten, en blijkbaar werden de grotere vissen aangezet om op de pellets te duiken.

De Brabo’s werden bedankt voor hun visstip en de Vistrippers hadden weer extra motivatie om de volgende visdag een extra tactiek toe te kunnen passen.

De Vistripdag was bij thuiskomst al weer redelijk gevorderd en dus besloten we om Manuel weer op te gaan zoeken. Na de douche eerst weer ff lekker lang na borrelen op het openluchtterras op de bovenverdieping, waarna kort voor negenen het restaurant werd opgezocht. We troffen zowaar vier andere gasten op het terras, en Manuel was weer blij zijn nuevos amigos de holanda hun vaste stek aan de dinertafel in te zien nemen. Bij het opnemen van het eerste rondje vroegen we of hij intussen wist wat de voorkeuren van de Vistrippers waren, en dat was geen probleem. Zonder één misser wist hij de wensen van elke Vistripper te noteren. Bij het tweede rondje kon hij de diner wensen noteren. Van de kaart werden Konijn, vis, hamburger en Steaks gekozen, met uiteraard een paar tapa’s vooraf.

De dinerplannen voor de volgende Vistripdagen werden gelijk ff besproken. We wilden nog een keer naar het tapa’s restaurant El Quijote in Caspe city gaan, en voor de zondag wilden we eigenlijk wel weer is gaan voor een echte Spaanse paella. Daar hadden we in Riomar goede herinneringen aan. Manuel werd dit plan voorgelegd en van dit voorstel ging hij vol trots glunderen. Natuurlijk kon hij een paella met de specialiteiten van de streek verzorgen. Manuel beloofde dat hij en zijn vrouw de volgende Vistripdag van deze paella iets speciaals zouden gaan maken, ‘allí podrá lamer los dedos en los hombres’!

Een tweede wens aan Manuel was of hij echte Crema Catalana kon klaarmaken ?

Manuel: "por supuesto, Crema Catalana es una de nuestras especialidades"!
Max: “estamos muy contentos con Manuel”!

 

We hadden deze Vistripdag dan wel geen grote vis uit het water weten te trekken, toch kon laat op de avond Bob nog met een ‘vangst’ worden vastgelegd. Op het moment dat de foto werd geschoten was het echter al dusdanig laat geworden dat deze vangst als eerste op de lijst van de zondag moest worden genoteerd.

 

Catch van over de 30 pond in de boeken.

Deze morgen klonken er blaffende geluiden vanuit het Beunk-Huiberts-De Kleine appartement. De 3 honden van de benedenburen waren nog in de tuin aan het rondspringen. Die waren het niet, dus moest het een knappe imitatie zijn van één van de leden uit de verschillende clans. Bij nadere inspectie was het Eric die voor dit verrassende optreden zorgde, al was het niet van harte. Na de jaap in z’n duim tijdens het ontbijt eerder in de Vistripweek waren er blijkbaar wat kaasbacillen, schimmels of de nodige zuivelvirussen zijn bloedbaan binnengedrongen. Na 4 dagen van incubatietijd hadden deze ongenode gasten Eric z’n fysieke immuunsysteem verder aangetast. Die liep al hoestend en snotterend door het appartement. Hij ging alle Vistrippers langs om wat medicijnen en paracetamol bij elkaar te scoren zodat hij de laatste 3 dagen van de Vistrip inzetbaar zou blijven. Na het rondje had hij een behoorlijke medicijnkast geregeld dus dat ging wel goedkomen.
Alle Vistrippers weer bij elkaar vandaag, en het moest toch gaan lukken om allemaal een Buffel te gaan haken. Alleen Eric gaf aan eerst ff aan te kijken of de medicatie zou aanslaan. Wanneer hij zich in de loop van de dag beter zou gaan voelen zou hij met de auto komen. Nico was de wandeltocht naar de visstek goed bevallen en koos vandaag voor eenzelfde planning. De rest van de Vistrippers stapten in de visboten.
Het inpakken van de auto’s liep deze morgen wat vertraging op waardoor we wat verlaat in de haven arriveerden. Jos had de voeremmers klaargezet en was al vertrokken met z’n Brabo vrinden.
Op de visstek werden de vistactieken weer wat aangepast en geperfectioneerd. Marc had de vorige dag boilies in Mequinenza aangeschaft en die werden met een hair aan één Karperhengels ingezet. Verder werden Harry en Herman vrijwillig aangewezen als pletters van de pellets zodat we de gehaktballen voertechniek (waar de Brabo’s succesvol mee waren geweest) kon worden toegepast.
Zo rond half twaalf lagen alle hengels op hun stek, met op iedere voerstek twee gehaktballen en nog een hand losse pellets en maïs. Hengels op de rodpods en in de steunen, we waren gereed om de aanvallen van de Buffels op ons aas te gaan pareren.
Voor de middag kwam Nico aanwandelen en was weer een stukkie verder in z’n revalidatie. Nog een paar maandjes en hij kan de Oranje selectie naar Rio gaan versterken op het onderdeel snelwandelen. De enige ontbrekende schakel in de familieketting was Eric. Nico zei dat die vandaag aan de andere kant van het stuwmeer zou blijven want hij voelde zich nog niet toppie. Nico wilde de actieve flow waarin hij verkeerde optimaal benutten en wilde ook wat hengelen betrof op jacht gaan. Hij vroeg Marc of die ff een hengel voor hem wilde optuigen zodat hij vanaf de stek op de rotsen kon gaan vissen. De afgelopen dagen hadden we dicht onder de kant ook actie gezien van wat op jagende vis leek, en daar wilde Nico wel is ff een haakie tussen gaan gooien. Met een snoekbaarshengel, dobber, maïs en stokbrood nam hij zijn stekkie in op de rotsen. Sudoku boekie erbij, biertje in de tas,......dat ging wel lukken.
Maar de eerste actie kwam weer bij de Karperhengels vandaan. Wederom een mooie run, en tot opluchting van het Beunk-Huiberts team was het dit keer op één van aan hun toegewezen hengels. Max zat in een visboot iets verderop en was op jacht naar de snoekbaars dus Marc was het enig overgebleven teamlid die inzetbaar was. Hij had de hengel van de rodpod gepakt.....sloeg aan......maar voelde geen weerstand.......
Eerste mogelijkheid op een vis voor de beunken, wist die geschubde vrind zich weer binnen de kortst mogelijke tijd te ontdoen van de haak.
Niet veel later had Nico wel de eerste vis van de Vistripdag op het droge. Hij had al regelmatig beet gezien en had nu aan een stukkie maïs een leuke voorn binnengehaald. Het was wel geen Championvis, maar voorlopig ging hij op het dag klassement (en dus daywinner rondje) aan de leiding.
Na een klein uurtje zonder spectaculaire aanbeet (wel lieten de optonics zich zo nu en dan horen) begon Herman zich te vervelen en kwam in de benen. Hij liep richting de opstelling van de Meervalhengels, onderwijl zijn Jos imitatie weer met volle overtuiging op te voeren. Net toen hij in de buurt van de hengels kwam werd de meest rechtse Meervalhengel vol in zijn spanboog richting water getrokken. Vol overgave schoot Herman naar de steunen.......pakte de gekromde hengel......maar kreeg hem niet direct uit de steun door de spanning die op de hengel stond. De slip op de reels van de Meervalhengels was namelijk door Jos op maximaal gezet waardoor de lijn geen centimeter ruimte gaf.

Na wat geklooi kreeg Herman de hengel toch los en kon hij het gevecht aangaan met de tegenstander die zich op 200 meter uit de kant en op ruim 10 meter diepte bevond. In eerste instantie dachten we dat we eindelijk een Meerval hadden gehaakt. Op de videobeelden is te zien hoe Herman door de vis bijna het water in wordt getrokken omdat de slip dichtgedraaid was. Gelukkig wist Herman zich net bijtijds te herstellen en zijn evenwicht terug te vinden anders was hij head-first het stuwmeer ingegaan. Dat had natuurlijk spectaculaire beelden opgeleverd die niet misstaan hadden in Herman z’n repertoire van verzamelde werken van Vistriphogedieptepunten, maar hij ging zoals gezegd net op tijd in de ankers.

Er werd aanstalten gemaakt om één van de visboten gereed te maken om vanuit de boot de drill verder te gaan uitvechten. Na nog een paar flinke rukken aan de lijn kwam de vis onder controle en zagen we dat het wel een mooie vis moest zijn, maar een gevecht met een Meerval in zijn strijd om de vrijheid was andere koek.
Intussen hadden alle Vistrippers zich in de buurt van Herman verzameld want het was iedereen wel duidelijk dat Herman met een mooie maat vis een robbertje aan het uitvechten was. Die vis wist de Meervalhengel aardig te testen op zijn veerkracht. Herman z’n armspieren kregen op hun lazer. Dat was ff wat anders dan een paar volle kruiwagens stront van z’n drie pony’s uit het weiland scheppen. Daarbij kon hij zo af en toe op zijn hark en schep uitrusten of tussendoor ff een bakkie doen bij buurman Eric. Maar van die intervaltraining was hier geen sprake, dit had toch de impact van een High Intensity Interval Training op Herman z’n gestel. De adrenaline spoot nog net niet zijn oren uit, maar hij zat na enkele minuten in de drill toch tegen het overtraind zijn aan. Gelukkig kreeg Herman de vis in het ondiepere deel op de laatste 50 meter van de kant waardoor de vis minder extreme vluchtpogingen kon ondernemen.
Op zo’n 20 meter uit de kant zagen we de vis voor het eerst en zoals verwacht was het een Karper, maar wel eentje van het merk Buffel. Het zat er dik in dat Herman met die vis aan de leiding van het klassement zou gaan. Dan moest hij nog wel ff in het net worden gemanoeuvreerd, want het zou niet de eerste fraaie vis zijn die zou worden verspeeld deze Vistrip. Marc stond klaar met het XXXL schepnet, en de inmiddels zwaar vermoeide Karper had zich gewonnen gegeven en werd door Herman richting net gesleept. Nog een paar klappen met zijn joekel van een staart….maar toen ging de Buffel op zijn zij liggen en gleed de schubkarper het net in.
De overwinningskreet van Herman liet niet lang op zich wachten (winnaars voelen geen vermoeidheid) en ook de high fives gingen richting Herman. De volgende minuten werden gevuld met meten, wegen en foto’s schieten.
Zoals verwacht kwam Herman ruimschoots aan de leiding met deze karper van 95 cm. en 32 pond !!!! Wat een duikboot, die maat was voor Herman een persoonlijk record. Na de uitgebreide ceremony protocollaire gaf Herman z’n vangst zijn kortstondig verloren vrijheid terug. Catch and release staat bij de Vistrippers hoog in het vaandel….tenzij de vangst prima te eten is.

Na de lunch waren nog twee Vistrippers succesvol. Max wist nog een leuke Snoekbaars te haken en Nico ving nog een paar mooie maat Voorn. Herman had nieuwe motivatie gekregen door z’n prachtvangst en dan steekt vaak de stropersinborst van hem de kop op. Zonde oom die Voorns van Nico terug te zetten. Die Meervallen waren nog niet geïnteresseerd in de pellets, boilies en maïs, misschien behoorde Voorn tot hun favoriete snack voor overdag. Met live-bait vissen mocht bij de plaatselijke handhavers van het gezag op de lijst van ‘técnicas de pesca prohibidas’ staan, maar Herman is het Spaans lezen niet machtig dus die confisqueerde direct de volgende door Nico gevangen Voorn.
Hij stapte in één van de visboten met een Meervalhengel met een joekel dobber op de lijn en ging het stuwmeer op. En Herman illegaal op pad tijdens een Vistrip is een gevaarlijke concurrent. Ik hoef alleen ‘Ierse Pike’ en ‘Riomar Palometa’ te vermelden en de volgers van de Vistripperssite weten wat bedoeld wordt.
In de loop van de middag kwam de man van Margaret Hans ff buurten. Jos was vandaag ingehuurd door een groep vissers waardoor Hans deze zondag zijn taak overnam.
Hij kwam als geroepen want bij het binnenhalen van de Meervalhengels voor het verversen van het aas was er weer eentje vast komen te zitten en bij de vruchteloze poging hem los te trekken was de gevlochten op de reel vast komen te zitten. Met geen mogelijkheid hadden we die los weten te prutsen, maar Hans was bekend met dit euvel en had de boel na een kwartiertje los. Uiteraard had hij gevraagd naar de vangsten van de dag en was hij blij voor ons met deze fraaie Karper. Toen we hem vertelden dat we van de Brabo’s de gehaktballen tactiek hadden gehoord en deze Vistripdag voor het eerst hadden toegepast zei Hans dat dit inderdaad goed kon werken.
Alleen werden we nog verrast door de toelichting die Hans erbij gaf. Hij zei dat deze manier van vissen het beste werkte wanneer je het aas + de haak midden in de gehaktbal vast kneedde. Wij hadden de gehaktballen los van de haak + aas op de voerstek te water gelaten, maar het spul als geheel op de stek brengen was natuurlijk logischer bedacht. Maar ja, daar waren de Vistrippers met slaaptekort en in Vistripvakantie-mode natuurlijk niet opgekomen.
Die Hans was een goede (concurrent)stand-in voor Jos,......cerveza fría voor die man.
Biertje en wat knabbels erbij, en de Vistrippers en Hans leerden elkaar kennen. Hans zat al meer dan een decennia in Caspe, maar aan zijn accent konden we horen dat hij een rasechte Utrechter was. En dan kon het verhaal van ‘Utrechse Jopie’ natuurlijk niet onvermeld blijven. Deze Utrechtenaar waren we op een Vistrip naar Ierland tegen het lijf gelopen in een pub aan de boorden van de River Shannon, en die vertelde ons destijds een hilarisch verhaal. Toen Jopie onder het genot van een paar biertjes onze Vistrippersstory had aangehoord kwam hij met zijn hengelavonturen op de proppen.
Om duidelijk te maken dat hengelen en zwemmen in geld ook z’n akelige kanten heeft, vertelde Jopie ons één van z’n avonturen op een bovenwinds Caribisch eiland. Daar was Jopie neergestreken nadat hij binnen was gelopen met een bedrijf in schoonmaakactiviteiten. Hij reinigde eigenhandig toiletpotten en toen de klandizie te omvangrijk werd, nam Jopie een hulp-Jopie in dienst.
Toen Jopie 200 man personeel had en de klussen zich bleven opstapelen, zeiden z’n boekhouders: “......als je nu de tent verkoopt, hoef je nooit meer te werken”.
Dus kocht Jopie een aardig stulpje in de Cariben, met inwendige bruine kroeg, zwembad en jacuzzi. En een boot, met zo’n speciaal torentje, vanwaar je vastgesnoerd op heuse Haaien kunt vissen. De Vistrippers roken hun kans en waren in gedachten natuurlijk al bezig met een volgende Vistrip overzee, en probeerde een visje uit te werpen:

Vistripper: “Hoe is dat nou, de strijd aangaan met die grote bijtgrage jongens”?
Jopie: “ Weet ik veel,......ik heb nog nooit gevist”.
Vistripper: “....???????.....”!

Dat vonden de Vistrippers toch een wonderlijk antwoord voor de eigenaar van een luxe visschip.

Vistripper: “Waarom dan toch zo’n boot?....voor je vrouw”?
Vistripper: “OOOOh, zij is de liefhebber.......”!
Jopie: “Neee, ben je gek!.....ze wordt al onpasselijk bij de gedachte......zij vist ook niet, maar hengelt wel altijd akelig naar de waarheid wanneer ik er even tussenuit ben geknepen, als jullie begrijpen wat ik bedoel......”!!!

Daarmee had Jopie eindelijk de aandacht van Vistrippers getriggerd......ze deden gelijk maar ff een rondje in......en Jopie ging geanimeerd verder op z’n spreekstoel.
........dat jacht was dus blijkbaar een soort dekmantel......

Na een paar flinke teugen vervolgde Jopie z’n verhaal: “.....varen m’n maten en ik de haven uit, pleuren we al voordat we open zee hebben bereikt de emmer met aas overboord, want dat spul stinkt als de hel. En dan vol gas naar een eilandje verderop, waar de dames op de kade al trappelend van ongeduld op ons staan te wachten. Nou ja, op ons.....meer op onze poen uiteraard, maar dat maakt het plezier er niet minder om. ”!!!
Vistripper in koor: “we begrijpen je Jopie.....SKOLL”!
Jopie: “.....waren we laatst al hoog en droog drie dagen atletisch in de weer, kwamen we er achter dat we onze vishengels in de jachthaven hadden laten liggen. M’n vrouw heeft daar ook een bootje, dus zij was al een paar keer stampvoetend over die krengen gestruikeld. Lul je daar maar een uit, als je thuiskomst”.
Vistripper schaterend: “.....duur foutje Jopie”!

Jopie kon een smile ook niet onderdrukken toen hij de vrolijke begrijpende blikken van de Vistripper lachend voorgeschoteld kreeg. Hij veegde het zweet van z’n voorhoofd, trok z’n kapiteinspet recht en deed gelijk nog een rondje in, hijzelf een Bacotje met veel ijs. Secuur verwijderde hij met een doekje condens druppels van het tafelblad, het schoonmaakvirus kreeg je er blijkbaar nooit helemaal uit.

Jopie zuchtend: “Ik heb nog nooit zoveel peperduur serviesgoed door de lucht zien vliegen. Ik bedoel maar. Als Jopie niet rijk was geworden met reinigingsactiviteiten, dan had hij nooit een visjacht kunnen kopen, had hij onmogelijk hengels op de kade kunnen laten liggen en was m’n echtgenote me niet naar de strot gevlogen. Geld.....daar komt alleen maar gelazer van"!

Helaas, die Vistrip naar de Cariben zagen we in het water belanden. Dat kreeg Jopie niet voor elkaar bij z’n (ex?)vrouw.
Hengels en Jopie, geen gelukkig huwelijk.

Hans vond het een prachtig anekdote, en hij meende zich vaag de geruchten over deze beruchte Utrechter te kunnen herinneren van z’n nachtelijke avonturen rond de grachten. In de loop van de middag namen we afscheid van Hans en kwam de focus weer op de hengels te staan. Er werd alvast een goede voorraad geplette pellets aangelegd voor de volgende Vistripdag. De van nieuwe pellets, maïs en boilies voorziene hengels lagen er net in, en om die nu allemaal weer in de draaien en met de nieuwe gehaktbalmethode weer uit te gaan varen werd als een iets te voortvarend scenario beoordeeld door de Vistrippers. Mocht er een vis worden gevangen dan zou die hengel alvast uitgezet worden met de ‘aas in de gehaktbal tactiek’. We hadden nog een uurtje of 3 te gaan, dus de hengels werden op hun plek gelaten. De volgende Vistripdag zou de laatste gehakballen visdag worden.
Maar ook deze zondag zou onze eigen toegepaste gehaktbalvoermethode nog een mooie vis opleveren.
De visgoden waren wederom de De Kleine clan goed gezind want in het laatste half uurtje vissen was het weer raak op één van hun Karperhengels. Het was dan wel aan de Meervalhengel van Eric, die als tand-in voor de gesneuvelde Karperhengel was ingezet, maar hij was toegewezen aan de De Kleine clan. In de clan was afgesproken dat Bob nog een keer de strijd met een gehaakte vis mocht gaan uitvechten.

De Meervalhengel van Eric was er eentje van het formaat ‘big game fishing’, dus een kleine Karper zou weinig weerstand kunnen bieden aan de drill-capaciteiten van de hengel. Maar al snel was duidelijk dat er weer een mooie maat vis aan het andere einde van de vislijn aan het stoeien was. Op afstand wist hij de hengel een paar keer goed in zijn spanboog te trekken, en dichter onder de kant gierde een paar keer de lijn van de molen. Bob had al aardig wat opgestoken van zijn eerdere drills met een fraaie vis en wist dit onderlinge robbertje in zijn voordeel te beslissen. De vis werd door hem soepeltjes in het schepnet gemanoeuvreerd,......en een Buffel was het. Dat was ff schrikken voor Herman, die Bob ging hem toch niet binnen een paar uurtjes van de eerste stek duwen?

Helaas voor Bob, na het meten en wegen brachten de cijfers hem op de tweede stek van het tussenklassement. Hij had een Schubkarper van 89 cm en 24 pond uit het stuwmeer gehaald. Tijdens het schieten van de foto’s hoefde Bob dan ook geen enkele moeite te doen om die big smile op zijn gezicht te houden. De spirit zat er goed in na deze tweede mooie catch van de Vistripdag en we wilden eigenlijk nog wel een paar uurtjes doorvissen. Helaas was het verboden om ’s nachts te vissen. In Riomar en Mequinenza hadden we daar goede ervaringen mee gehad, maar het ‘s nachts vissen hadden de Spaanse hengelsportambtenaren sinds onze laatste Spaanse Vistrip op de lijst van de boetepotspekkende activiteiten geplaatst. Op voorgaande Vistrips hadden we al gemerkt dat de joekel Meervallen ’s avonds actiever waren dan overdag, maar daar zouden we op deze Vistrip niet achter komen. Nou laten de meeste Vistrippers zich niet altijd de les lezen door het ambtelijke apparaat, maar we wilden de Sierra Ebro organisatie niet in verlegenheid brengen door een illegale actie. Die zouden daardoor natuurlijk ook in de problemen kunnen komen en vaker bezoek krijgen van de la policía de pescado, en dat wilden we ze graag besparen.
Bob z’n catch bleek uiteindelijk de laatste vis van de Vistripdag te zijn waarna kort voor zevenen de spullen werden binnengehaald in ingepakt. Als het goed was stond Manuel al een uurtje of wat in de keuken onze paella klaar te stoven, dus vol gas richting appartement en de vooravondborrel met eigen tapa’s. In de haven werden we verwelkomt door Margaret en we vertelden haar uiteraard van Herman z’n Daywinner catch. De Meerval was dan nog wel niet gelukt, voor de rest hadden we het prima naar ons zin. Margaret zou de laatste dag nog ff langskomen om de laatste financiën af te handelen, en we maakten een afspraak om de volgende dag bij ons op het dakterras om een en ander af te handelen onder het genot van een Zwolse tapa’s en drankjes.

Time flies when you're having fun. Alweer het laatste avondmaal in La Marmita Del Druida en morgen de laatste visdag. Daar gingen we maar is extra lang en goed van genieten. Na de douche en een paar Bucklers, Baco’s, Burgemeesters en tapa’s waren we klaar voor Manuels paella, benieuwd of hij z’n beloften met betrekking tot zijn ‘especialidad de la casa’ eer kon aandoen. Maar daar twijfelde geen Vistripper aan, al ging Bob voor het hamburger menu. Die had na de vangst van zijn persoonlijke recordvis behoefte aan een Hollandse hap, de rest van de Vistrippers was benieuwd naar de Caspe paella.

Na het eerste rondje van Daywinner Herman kwam Manuel met een hulp in de bediening richting onze tafel met in hun midden een joekel van een pan torsend met daarin de dampende paella. Vanaf de bijzettafel kwamen de overheerlijke geuren richting Vistrippers en vielen ons direct de camarones grandes op die de paella bovenop versierden. Geen bestek nodig, dit werd een gevalletje......verwen je smaakpapillen, kijk je ogen uit, spits je oren, snuif heerlijke geuren op en laat je handen wapperen tijdens dit fraaie Spaanse streekgerecht. Manuel vertelde nog ff wat er allemaal in de paella te vinden was; pescado, conejo, pollo, verduras, mariscos, el azafrán y por supuesto el arroz paella española. Deze paella kon de strijd om ‘de lekkerste paella gegeten tijdens een Vistrip’ prima aan. Samen met die van Twan in Riomar aan de boorden van de Ebro kwam deze op het erepodium. Manuel en kok werden overladen met complimenten en daar was hij dusdanig van onder de indruk dat hij een rondje van de zaak indeed, ook omdat het onze laatste diner in La Marmita Del Druida was.
Voor het nagerecht viel de keuze op koffie met cognac, ijs en de Crema Catalana. Zoals gehoopt en verwacht had Manuel de boodschap van de vorige dag begrepen en kwam er een Crema Catalana op tafel waar ze in Cataluña trots op zouden zijn geweest.
Na nog wat afzakkertjes werd laat op de avond afscheid genomen van Manuel en kokkie, waarna op ons dakterras nog een paar uurtjes in de verlenging werd nagetafeld. Maandag zou de laatste visdag van deze 25e Vistrip worden want dinsdag zouden we de Vistrip afsluiten (zoals op alle voorgaande Vistrips naar Spanje) op La Ramblas in Barcelona. De meest fanatieke Vistrippers wilden de laatste visdag daarom optimaal benutten en maakten de afspraak vroeg op pad te gaan. Volgens Jos werd het toegangshek tot de jachthaven door de beheerder meestal rond 7 uur ontgrendeld. We hadden nog ruim voldoende voer in de emmers, maar Jos had aangegeven dat wanneer we in de loop van de visdag alsnog tekort aan aas of voer zouden krijgen we hem konden bellen om de tekorten aan te vullen. Dat werd dus een kort nachtje voor enkele Vistrippers, is kijken welke Vistrippers de volgende morgen voor dag en dauw hun nest uit zouden komen.
Intussen was de maandagmorgen aangebroken en ging Herman aan de leiding van het klassement van deze jubileum Vistrip, en daar hielp hij de Vistrippers na middernacht regelmatig aan herinneren. De foto’s van Herman + Karper kwamen voortdurend voorbij met de begeleidende opmerking:

Herman: “ wat een plaatjes hè,......daar zou van Gogh toch een selfie-schilderij van hebben gemaakt”?!

Laatste visdag vroeg op jacht.

..........6.45 uur, de digitale wekker van Max deed zijn werk. Zodoende waren Max en Marc de eerste Vistrippers die de ogen open hadden op deze vroege maandagmorgen. Geen kip, haan, krekel of spreeuw die hun op dit uur nadeed. Zelfs in de Spaanse dierenwereld is het traditie om de maandagmorgen te gebruiken voor een slow start, een comienzo lento!
Max ging het ontbijt regelen, Marc vertrok richting jachthaven om te kijken of de havenmeester zich ook niet gehouden had aan de comienzo lento.

Maar helaas, gewoonten zijn er in Spanje blijkbaar ook om in stand te worden gehouden, want Marc kwam voor een gesloten hek te staan. Die havenmeester lag nog te knorren. Dan maar van een vroeg ontbijtje gaan genieten, en de havenmeester maar een halfuurtje meer tijd gunnen om actief te worden.
Bij het ontbijt waren alleen Eric en Nico nog niet aangeschoven. Eric zou eerst weer ff afwachten hoe het stond met het door virussen geteisterde lichaam, en ‘vroeg opstaan’ is nooit een populaire hobby van Nico geweest. Die was solidair met zijn kamergenoot en zou op een meer Christelijke tijd zijn nest uit rollen.
Na het eerste broodje weg te hebben gewerkt ging Marc weer richting jachthaven in de hoop een weggeschoven hek aan te treffen........maar............. que chapucero de un capitán de puerto......die was nog steeds niet in de buurt van de haven gesignaleerd. Het zal toch niet zo zijn dat de personas que trabajan daar in Caspe net als in de Zwolse binnenstad op de maandag pas na 13 uur in actie komen.
Neeeeee,.....dan had Jos dat wel aangegeven, er was nog hoop.
Na het volgende broodje en vers gekookte eitje gingen Marc en Max samen checken. Ook nu kwamen ze voor een gesloten hek te staan. Max ging de auto uit en liep naar het hek. Hij controleerde het slot en tot zijn stomme verbazing bemerkte hij dat deze niet vergrendeld was. Max onthaakte het slot en kon het hek probleemloos openschuiven.

Max: “heb je dat de eerste twee keer niet ff gecheckt Beunk”?
Marc: ”........nee natuurlijk niet....welke malloot die de opdracht heeft een hek van het slot te halen......laat dit hek vervolgens gesloten achter.....dat verwacht je toch niet op de vroege maandagmorgen”?
Max: “....nee jij niet.....ik wel.....dat hek was gewoon al vanaf 7 uur open “!
Marc: “......ja, wrijf jij het er ook nog ff lekker in.....dus jullie openen bij AZ het toegangshek van het sportpark voor de supporters maar laten hem wel gewoon dicht....”!!!!????
Max: “......nee, wij niet.....maar wij zijn Hollanders “!

Klein uurtje aan zuivere vistijd verspeeld door dit geintje, snel de Vistripperstroepen verzamelen en trossen los richting de visstek.

De routine van in –uitpakken en installeren zat er naar 6 dagen Vistripper al aardig in waardoor alle hengels er voor 10 uur inlagen. Slecht één hick-up deze morgen, maar wel eentje die weer onder het hoofdstuk ‘materiaal behandeling’ kon worden genoteerd. Na de gesneuvelde Karperhengel eerder deze Vistripweek was één van de vis ligstoelen het onderwerp van blessure. Eén van de knoppen waarmee de rugleuning moest worden vastgezet was onvindbaar. Zo’n ding was van plastic, en wanneer die overboord was geslagen hadden we nog een kleine hoop op de mogelijkheid van aanspoelen van het onmisbare onderdeel van de visstoel. Maar op dit immense stuwmeer was de kans op aanspoelen voor onze visstek iets minder groot dan het winnen van de roemruchte Spaanse ‘El Gordo’, de legendarische Spaanse loterij. Er werd nog een grote speurtocht naar de schroefdop uitgezet, maar al snel was duidelijk dat de tweede kostenpost voor de Vistripperspot kon worden bijgeschreven.

We waren die morgen te vroeg gestart om ook nog voor een goede lunch te kunnen zorgen. Er waren niet voldoende broodjes meer en dus gingen Max, Harry en Ralf in de loop van de morgen nog ff terug om de koelboxen af te gaan toppen met foerage waarmee we de Vistripdag konden gaan volmaken.

Het bleef ‘s morgens nog rustig op het vlak van ‘grote vissen vangen’, wel was Bob een paar keer succesvol met de vangst van wat Voorn op de stek van Nico bij de rotsen. Voor de middag kwam Nico ook op de visstek na z’n dagelijkse wandeling rond het stuwmeer. Hij vertelde dat Eric weer wat was opgeknapt en later met de auto zou komen. Die kon hij vlak bij de brug parkeren waarna hem slecht een wandeling van een paar honderdmeter restte. Dat moest met zijn zwakke gestel toch te doen zijn.
Nico zocht weer zijn visstek op bij de rotsen, Max ging op de snoekbaars en Harry, Ralf en Bob namen ook een visbootje voor een rondje op het stuwmeer.
Rond lunchtijd verzamelden de Vistrippers weer rond de tent waar een laatste keer van de lunch aan het viswater werd genoten. En wanneer je net lekker zit te eten gebeurt er vaak wat bij vissende Vistrippers....alarm op één van de optonics. Het was weer raak bij de hengels van de De kleine clan. Ralf was aan de beurt en kreeg de Karperhengel overhandigd......en dat bleek een beste vis. De hengel bleef na het aanslaan vol gebogen, en maakte lui schokkende bewegingen richting gehaakte vis. Dat leek toch verdacht veel op beet van een Buffel vis met zelfvertrouwen en weinig stress. Die Buffels gaan er meestal niet direct vandoor, maar schudden eerst wat loom met de kop om zich van dat vervelende prikkende ding (botje?) in zijn maaltijd te ontdoen. Maar wanneer dat niet lukt gaan ze er vervolgens toch zwaar geïrriteerd vandoor. Ook op Ralf z’n hengel speelde dit scenario zich af. De vis ging er op een gegeven moment toch vandoor, en helaas voor Ralf in de verkeerde richting. De beet was op de Karperhengel in de buurt van de boomstammen niet achter de voerstek op de bodem lagen. Dat was Ralf ff vergeten en toen zijn hengel nog verder richting vis boog draaide Ralf de slip op de molen losser waardoor hij de extreme spanning op de lijn probeerde te verminderen. Daardoor kreeg zijn tegenstander de mogelijkheid om zich vast te zwemmen in de onderwaterhindernissen. De lijn kwam tot rust en dan weet een visser dat hij een probleem heeft. Als de vis zich heeft vast gezwommen rest je niets anders dan de beugel van je molen open te zetten en de lijn vrij te geven in de hoop dat de vis zich los zwemt. Na wat spannende momenten vervloog de hoop alsnog, de lijn werd niet van de spoel getrokken. Die Buffel liet een zwaar balende Vistripper op de visstek achter. Goede vis op de verkeerde stek gehaakt was het Salomons oordeel van de Vistrippers.
Dit was niet het enige ongeluk op de stek, niet veel later kwamen er onheilspellende klanken vanaf de stek op de rotsen waar Bob kort daarvoor nog zichtbaar was geweest. Bij nadere inspectie van Nico bleek dat Bob bij het binnenhalen van een Voorn een beste klapper richting viswater op een lagergelegen rotsblok had gemaakt. Even werd gevreesd dat Bob naast zijn kniebrace in aanmerking zou komen van een paar kilo gips om de gewrichten die voor deze duikvlucht nog wel naar behoren hadden gefunctioneerd. Nico begon al wat voorzichtig te lachen boven de plek waar Bob zijn landing had ingezet dus dat betekende dat de schade waarschijnlijk meeviel. Niks gebroken, maar de laatste morgen op Spaanse bodem zou Bob geradbraakt z’n nest uit kruipen.
Toch zou er nog een Vistripper die middag in de prijzen vallen. De medicijnen hadden Eric weer inzetbaar gekregen en kort nadat Max en Marc het aas hadden ververst (en ook Ralf z’n hengel los hadden weten te krijgen) kwam Eric wandelend richting visstek. Het was op dat moment weer hoogste tijd voor het eerste koele biertje (Nico was al iets eerder begonnen), toen opeens één de beetverklikkers zich liet horen. Marc sprintte richting Karperhengels en zag tot zijn volle tevredenheid dat de beet op één van de Beunk-Huiberst hengels had toegeslagen. Hij sloeg aan en voelde dat de vis vast zat. Max en hijzelf hadden hun kans gehad dus was het de beurt aan Eric om de vis te gaan drillen. Gelukkig was het een Karper die zich door de gehaktbal had gewerkt en geen Buffel Meerval want een gevecht met een in topvorm verkerende tegenstander van Buffelformaat had Eric met zijn gemankeerde fysieke gestel waarschijnlijk niet succesvol kunnen afronden. Maar dit was toch ook wel een aardig vis. We zagen dat die vis het niet echt naar zijn zin had aan de andere kant van de vislijn. Eric werd een goed kwartier bezig gehouden door de fraai vechtende Karper. Vlak voordat Marc de vis in het net wilde scheppen ging hij er nog een paar keer fel vandoor waardoor Marc kletsnat werd door het spatwater. Maar na een paar laatste klappen op het water gleed hij in volle slagzij het schepnet in, een mooie Schubkarper kon worden bijgeschreven op Eric z’n erelijst.
Na meten en wegen kwam Eric met deze Karper van 88 cm. en 22 pond op de 3e stek van het tussenklassement. Dit tot grote opluchting in het Beunk-Huiberts kamp, want wanneer het podium van deze 25e Vistrip uit louter De Kleine clanleden had bestaan zouden ze dit de komende Vistripjaren hebben moeten aanhoren. Eric werd vereeuwigd met zijn vangst waarna hij de karper zijn vrijheid terug gaf. De rust keerde terug op de visstek maar daar kwam niet veel later een eind aan door het ronkende geluid van een buitenboord motor. Jos kwam weer ff buurten op de laatste uurtjes van de laatste visdag. Deze laatste uurtjes werden relaxed met wat biertjes in de visstoelen en onder een lekker zonnetje doorgebracht.

Met Jos werden de vangsten nog ff doorgenomen en de mogelijkheden van eventuele volgende Vistrip op het stuwmeer rond Caspe met nieuwe stekken en uitdagingen. De vangsten deze Vistrip waren wat tegengevallen, we waren namelijk met name afgereisd om weer een (paar) Buffel Meervallen te vangen. De oorzaken waren wel bekend (hengeldruk en dressuur), maar met 8 Vistrippers en een batterij hengels en de dagelijkse troll tochten over het stuwmeer moest er toch een redelijke maat Meerval kunnen worden gehaakt. Ook de Snoekbaars was op dit deel van het stuwmeer moeilijk te vangen. Op de stek van de 2005 Vistrip waren de vangsten op de rotsachtige bodem veel beter geweest. Wel hadden we een paar mooie Karpers gevangen, al hoop je daar ook altijd op wat grotere aantallen. We vertelden Jos dat het wel weer een keer leuk en gezellig was geweest met de hele Vistrippersgroep op één stek te hebben doorgebracht, maar een volgende bezoek zouden we weer graag in kleinere groepen meer actief op jacht gaan naar de Buffel vis. De contacten met en organisatie van Sierra Ebro was perfect geweest, dat had niet beter gekund want uiteindelijk moeten we die vissen wel zelf zien te haken. Aan inzet van Jos en Margaret c.s. had wat dat betreft niets ontbroken.
Bij Jos z’n laatste biertje vertelden we hem dat één van de Karperhengeltoppen was gesneuveld en over het ontbreken van de draaidop van de visstoel. Gelukkig lazerde Jos niet van z’n visstoel en hield hij z’n biertje gewoon relaxed in z’n hand. Dat had hij natuurlijk wel eerder meegemaakt met een dergelijke groep vissers en zei in alle rust dat we dat maar aan Margaret moesten vertellen. Zij was de boss en zou bepalen wat de consequenties voor ons zouden zijn. Maar dat we zelf ook niet blij waren met deze materiaalpech was Jos ook wel duidelijk.

Eric zijn vangst bleek uiteindelijk de laatste van deze 25e Vistrip. Het slotakkoord was vooraf vastgesteld op 19.00 uur en Herman volgde de laatste minuten op zijn iWatch. En op 17-09-2015:19.00 kon hij opgelucht mededelen:

Herman: “.....ja Vistrippers het is zover, hengels kunnen worden ingehaald….Ome Herman is de Champion HaHAAAAAAA”!
De Kleines in koor: “ WEEEEEE ARE THE CHAAAAAAAAMPIONS MY FRIEEEEEEEHEEEEND.....”!

Hermen werd vervolgens uitgeroepen en gekroond tot de 25e Champion Vistripper in evenzovele Vistripjaren. Bij een 25 jarig jubileum hoort een mooie kroning middels een fraaie Championvis en dat was Herman gelukt met zijn Buffel Schubkarper van 97 cm. Een nieuw record Championvis zien we maar als uitdaging voor de 30e Vistrip in 2020, nu werd Herman op het denkbeeldige Vistripfamiliepodium gehesen en nam alle felicitaties vol trots in ontvangst.

Een laatste keer werden alle spullen (zo voorzichtig mogelijk) ingepakt en ingeladen, waarna er met een ereronde afscheid werd genomen van de visstek en koers gezet naar de jachthaven waar we werden verwelkomd door Margaret.

Zij en Jos werden vanzelfsprekend uitgenodigd om nog een drankje en tapa te komen doen op ons terras in de zon, waar we gelijk de laatste financiën en materiaalproblemen konden afhandelen. Nog voordat we op het terras zaten had Margaret ons al prettig verrast door ons de gebroken Karperhengel en vermiste dop van de visstoel niet in rekening te brengen. We waren uiteraard flabbergasted asombrado van deze service, maar eigenlijk ook weer niet. Want vanaf het eerste contact met Sierra Ebro en Margaret waren we al onder de indruk geweest van de prettige manier van omgang, correcte service en betrokkenheid.
Wanneer we een paar mooie Meervallen hadden gevangen was Sierra Ebro tijdens de jaarlijkse Vistripvergadering boven aan de lijst van buitenlandse Vistripbestemming van de komende 10 Vistripjaren voor de gezet. Voor de afsluitende Vistrippersgroepsfoto kregen Margaret en Jos natuurlijk een prominente plek tussen de 2015 Vistrippers. Na deze gezellige afsluiting werd afscheid genomen van Margaret en Jos want de volgende gasten werden alweer verwacht.

Vervolgens stond er nog een essentiële Vistriptraditie op het programma, de Ad & Ad Vistriptoast. De droge harde worsten van Coby kwamen op tafel, de Zoco van Aadje en alle Vistrippers schonken hun favoriete drankje in voor de toast op Ad.

Eric las het begeleidende briefje van moeder Beunk voor met weer speciale woorden over deze Vistriptraditie, en dit keer werd ook Henk niet vergeten. Henk die dit jaar de Vistrippersfamilie ook was ontvallen.
Toast op Aadje & Adje, waarna de toast op Henk volgde.....voor altijd in ons hart!

Deze speciale Vistriptraditie werd nog verlengd met een aantal natjes & en droogjes tijdens welke de persoonlijke hoogtepunten van de 2015 Vistrip nog werden aangehaald. Gelukkig hadden de BOB’s voor de reis naar het tapa’s restaurant zich bijtijds gemeld want anders was het lopen geworden voor de Vistrippers. Met name een Vistripper uit de jongere leeftijdscategorie had zich de verschillende toasten prima laten smaken en was de rest van de avond niet meer in topvorm. In een jolige stemming werd kort na 8 uur aanstalten gemaakt om de viskleding te verruilen voor een diner-tenue. FF snel een douche gepakt zodat we toch enigszins toonbaar en fris het restaurant in konden stappen.

Een uurtje later was bij het binnenrijden van Caspe de temperatuur dusdanig gezakt dat we een tafel indoor uitzochten. Restaurant El Quijote had 1 grote ronde tafel en dat is in al die Vistripjaren de favoriete dinerstek voor Vistrippers, met het hele zakie rond de tafel.

We werden weer begroet door de Camarera alegre Español die al snel de wensen van de Vistrippers kon noteren want de smaakpapillen konden deze vergevorderde maandagavond wel een prima traktatie gebruiken (behalve bij die ene Vistripper). Op het menu kwamen pato, conejo, carne, pescado y tapa’s die voorafgegaan werden door het Daywinner rondje van Eric en de Championtoast van Herman. Het werd weer een prima Vistripdiner dat laat op de avond werd afgesloten met café español, té en helado. Als een van de laatste dinergasten (er zaten nog 2 discapacitados aan de bar) namen we afscheid van het personal femenino completa. De BOB’s waren nog geheel verantwoord inzetbaar en nadat snel duidelijk werd dat in Caspe op maandagvond ook geen al te bruisend nachtleven viel te ontdekken werd koers gezet naar onze eigen bar op het dakterras. Daar was het de gehele Vistripweek iedere avond al gezellig geweest. Onderweg werd de echte Bob-BOB door de andere Huiberst-BOB nog verrast op de grote rotonde truc. Bob-BOB was op dit late uur nog niet eerder de BOB geweest en moest zich voor een correcte route richting Vistriphuis rond middernacht volledig oriënteren op de achterlichten van de auto van BOB-Max. Dat was natuurlijk bekend bij de koplopers en dan is de volgende clanstreek snel bedacht. Is kijken of die auto vol met De Kleine Vistrippers af te schudden was en of ze vervolgens in staat zouden zijn de route terug te vinden,.....dan wel hoelang het zou duren voordat ze aan de tafel op het dakterras zouden aanschuiven. Op de eerstvolgende grote onoverzichtelijke rotonde werden een paar rondjes gemaakt, net zolang tot de passagiers van Bob-BOB het zicht op de koplopers verloren + hun geduld, waardoor ze genoodzaakt waren een afslag te kiezen. Zoals door de koplopers gehoopt en verwacht werd dat de verkeerde en pakte BOB-Max vervolgens met gedoofde lichten de juiste afslag.
Met wat borrels achter de kiezen was dat dolle pret en schoven Bob-BOB en medepassagiers pas na het eerste biertje en Baco’tje hun voeten onder de terrastafel.

Deze laatste avond op Spaanse bodem kwamen de hoogtepunten van de Vistripweek regelmatig over tafel en werd ook alvast gebrainstormd over de Vistrip van 2016. Zoals de traditie op de laatste Vistripavond wil moesten alle flessen leeg en tapa’s voorbij de huig, dus het zou weer een latertje worden. De laatste toast van de avond was op Champion Herman, en om dit speciale Championship te onderstrepen hebben we gezocht naar een gepaste internationale Vistripfamilie song & poem.

Ter ere van de 25e Champion zijn dat deze geworden:

A family is like a circle

A family is like a circle
the connection never ends
and even if at times it breaks
in time it always mends
a family is like the stars
somehow they're always there
families are those who help
who support and always care
A family is like a book
the endings never clear
but through the pages of the book
their love is always near
A family is many things
with endless words that show
who they are and what they do
and how they teach you so you know
but don't be weary if it's broken
or if through time its been so worn
families are like that
they're split up and always torn
but even if this happens
your family will always be
they help define just who you are
and will be apart of you eternally
our family isn't perfect
although some people say we are
we have our share of ups and downs
but I think we are by far
the luckiest family for health
not wealth, or even a new car
but putting it in golfing terms
I think we Vistrippers are beating par.

Laatste tapas op Las Ramblas.

We wilden de laatste Vistripdag in Barcelona optimaal benutten, dus ondanks dat Margaret de vorige dag had gezegd dat we rustig de tijd mochten nemen op onze laatste ochtend in Caspe, schoven alle Vistrippers rond 9 uur hun voeten onder de ontbijttafel. We wilden ruim voor de middag lunchen op de overdekte markt op de Ramblas, Mercat de Sant Josep de la Boqueria dus geen uitgebreid ontbijt op ons dakterras.

Rond 10 uur waren alle Vistrippers gereed voor vertrek. Margaret was nog even langsgekomen om de sleutels in ontvangst te nemen waarna we definitief afscheid namen. De route van de terugweg werd langs Zaragoza gepland omdat Eric en Nico eerder deze week hadden gemerkt dat dit wel een kleine detour was vergeleken met de heenweg over Mequinenza, maar dat het sneller zou zijn omdat we grotendeels over snelweg naar Barcelona konden cruisen.
Met nog een korte diesel + koffie stop vlak voor Barcelona reden we goed op schema een druilerig Barcelona binnen. Het was goed te zien dat er een referendum aanstaande was waarbij de inwoners van Catalunya mochten gaan bepalen of ze zich wilden gaan afscheiden van het Koninkrijk Spanje. Dat het overgrote deel van de inwoners van Barcelona vóór een onafhankelijk Catalunya zouden gaan stemmen was moeilijk over het hoofd te zien. Aan bijna elke balkon van de historische panden in de binnenstad hing de kenmerkende geel-rood gestreepte vlag van de Catalanen. Het kon natuurlijk ook zo zijn dat Barcelona binnenkort tegen Real Madrid zou gaan spelen, maar anders zou dit vlagvertoon een voorbode zijn voor een easy binnenhalen van de meerderheid door deze overmacht aan ‘por los votos’.
Het was nog ff zoeken naar een parkeerstekkie omdat de routeplanner regelmatig de weg kwijt was, maar omdat Eric z’n geheugen nog prima werkte (die had in het verleden heel wat weekenden doorgebracht op en rond de Ramblas) wist onze levende Tom-Tom ons rap richting ondergrondse parkeergarage bij de haven ‘port Vell’ te loodsen.

Het weer was intussen iets opgeknapt en onder een vaal zonnetje liepen we richting boulevard van de haven. Blijkbaar was de harbour van Monaco volgeboekt want hier lagen ook heel wat ‘Abramoviches’ te dobberen. Op de parkeerplaats van port Vell stond een file bolides van Abramovich cs waarvan het meest eenvoudige uitvoering een raspaardje van een Ferrari Testarossa uit 2014 was.
Het contrast met de ‘bewoners’ langs de route richting Las Ramblas kon niet groter zijn. Bij ons laatste bezoek aan Barcelona waren we ze niet tegengekomen (of waren ze ons niet opgevallen omdat er slechts een enkeling zat), nu was de boulevard naar de Ramblas vergeven van Afrikanen die er, op een kleed van 2 vierkante meter, hun verkoopwaren hadden uitgestald. Dat varieerde van (uiteraard) namaak voetbalshirt van Messi, Iniesta, tot Ibrahimovic, speelgoed, sportschoenen, Prada - Dolce & Gabbana – Armani tassen......bedenk het maar en de illegale versie lag er te koop. Wat opviel was dat er vanaf elke hoek van het kleed een koord naar de hand van de eigenaar – cq verkoper/ster liep wat ons direct deed denken aan een type boobytrap. In diverse media was het idee achter deze boobytrap al bekend geworden, maar de praktische uitvoering was geinig om een keer te zien.
Wordt de illegale handel in deze merkartikelen in bijvoorbeeld Turkije probleemloos toegestaan. Daar mogen ze hun handel zelfs zonder problemen in een winkel aanprijzen en verkopen, hier in Spanje en de rest van beschaafd Europa trachten de ordehandhavers daar toch een (wapen)stok voor te steken. Al snel werd duidelijk waarom we deze Vistripweek niet één lid van het Guardia Civil korps tegen het lijf waren gelopen bij een viscontrole rond het stuwmeer of op een terras in Caspe. Dat hele corps stond hier op elke straat(verkoop)hoek opgesteld om het leven van de Afrikaanse openluchtdetaillisten zuur te maken.

Nadat de Afrikaanse vrienden een (Bromsnor)vrije stek hadden gevonden en daar hun goederen hadden uitgestald kwamen de ordehandhavers in actie. Op een strategisch geheel verantwoordde stek parkeerden ze hun gecamoufleerde auto’s vanwaar ze vervolgens net zolang in standje ‘rust’ afwachten tot de verkopers van (met name) grote aantallen klein speelgoed hun waren hadden uitgestald. Die deden dit met veel geduld, één voor één zetten ze hun vaak wel tot over de vijftig stuks speelgoed geduldig op het kleed in het gelid. Op dat moment was het voor de Guardia Civil hoogste tijd om in actie te komen en startte de dagelijkste routine van het ‘Afrikaantje pesten’. Wanneer ze gespot werden door de contra spionage eenheden van het Afrikanen corps was het gedaan met de rust. Als door bijen gestoken vlogen ze op van hun stek en toverden de venters (door aan het koord te trekken) hun kleed in een beweging om tot een instant mobiele rugzak en gingen er vandoor. En dat kat en muis spel ging dag in dag uit door,......een kwestie van wie heeft de langste adem.....maar wat een struggle for life voor die lui.

Dan had de volgende toeristische attractie het een stukkie eenvoudiger, dat waren de straatartiesten. Daar was trouwens ook een wildgroei aan ontstaan in de afgelopen jaren en dus had (volgens het www) het stadsbestuur bepaald dat 30 levende standbeelden een vergunning van een jaar aangeboden krijgen voor een vaste tijd en standplaats op de Ramblas. Paste een paar jaar geleden zo’n levend standbeeld met z’n hele hebben en houden nog in een telefooncel (wie kent die dingen nog), maar in deze dagen heeft de overgrote meerderheid van die artiesten niet genoeg aan de oppervlakte van een terras van een middelgrote Pub.

Daarom hadden ze het hele zakie waarschijnlijk ook aan het begin van de Ramblas een plekkie gegeven. Na de eerste 200 meter kwamen we ze niet meer tegen.
Herman had er trouwens niet misstaan als Champion 'Warrior' Vistripper 2015.

Intussen alweer hoogste tijd voor de lunch en nam Eric de kop om de Vistrippersgroep naar een binnenplaats met een ruim scala aan horecagelegenheden te loodsen. Het plein hete het Plaça Reial en is één van de meest befaamde pleinen in Barcelona. Volgens het www het favoriete plein van Johan Cruijff, maar die zouden we die dag helaas niet ontmoeten.

Op het culinair vlak weten ze daar in ieder geval hoe ze acht Vistrippers met gezonde trek moeten verzorgen. Al snel zagen we dat ook het Plaça Reial populair was onder de straatartiesten. Hier geen excentriek uitgedorste sprookjesfiguren maar een roulerende voorstelling variërend van solo zanger/essen, portretknippers, (dwars)fluitisten tot acrobaten. En het moet gezegd, dat waren geen prutsers. Na hun optreden gingen ze met de pet rond en zo te zien leverde ze dat heel wat kleingeld op aan het eind van een werkdag. De groep afgetrainde acrobaten moesten dit wel door een mannetje of 8 delen, maar ze waren waarschijnlijk al blij met te eten en een veilige slaapplek zo ver buiten hun Afrikaanse moederland.
Nadat er van een prima lunch was genoten gingen we op pad over en rond de Ramblas. We spraken af dat we aan het eind van de middag bij een tapas restaurant aan het begin van de Mercat St. Josep zouden verzamelen. Voor vertrek naar de Airport zouden we daar een laatste keer van de Spaanse tapas gaan genieten.

De rest van de middag verspreiden de Vistrippers zich over Las Ramblas met al zijn bezienswaardigheden en terrassen en lukte het zowaar de hele Vistrippersgroep voor het diner op de afgesproken stek bij elkaar te krijgen. Niks ten nadele van de tapas van Manuel en restaurant El Quijote, maar de tapas in één van de tentjes aan de rand van het Mercat St. Josep waren toch van iets hogere Michelin kwaliteit. Aan de bar kwamen pequeños calamares, pimientos asados, queso puré de tomate en baguette, anchoa en nog wat specialiteiten van de tent langs, die ook na uitleg van de kok onduidelijk......maar overheerlijk waren.
Het onvermijdelijke moment van vertrek werd tot de kritieke deadline opgerekt maar uiteindelijk moest de laatste cerveza (sin alcohol) achter de kiezen worden gewerkt en werd de wandeling richting haven ingezet. Bob kocht nog wat Barcelona shirt bij de verkopers langs de havenkade waarna het nog ff zoeken werd naar de stek waar we de auto’s hadden geparkeerd. Tja, elke Vistrippers dacht eerder op de dag dat de andere Vistrippers wel zou onthouden waar de auto’s waren gestald......met als gevolg dat niet één van de Vistrippers exact wist waar ze stonden. Na wat speurwerk toch gevonden, maar nu gassen naar de airport en onderweg nog ff tanken omdat de rent-a-cars afgetopt ingeleverd moesten worden.
Bij het naderen van Barcelona Airport werden we gedwongen een gok te nemen. Was er op de vorige Vistrips naar Spanje slechts 1 terminal, intussen hadden ze er eentje bijgebouwd en was de keuze Departures T1 and T2. Die twee lagen volgens Eric behoorlijk ver uit elkaar en bij een verkeerde keuze was het niet ff je karretje 5 minuten verder duwen richting incheckbalie. Die T1 en T2 lagen kilometers van elkaar.
..........de gok viel op T1.
Na het inleveren van de auto’s en stevige voettocht naar de vertrekhal kwam de verrassing op de eerste de beste monitor te staan......yep, fout gegokt......we zaten in de verkeerde vertrekhal!
Bij navraag werden we richting bushalte gedirigeerd waar een pendeldienst was opgezet tussen beide terminals, want dat gokken op T1 en T2 werd door busladingen toeristen verkeerd gedaan. Bouw die dingen dan aan elkaar vast zou je zeggen,......maar dat was destijds door de architect die de pitch voor het ontwerp van de nieuwe terminal had gewonnen natuurlijk als esthetisch volkomen onverantwoord beoordeeld. Dat werd dus hollen en slepen met koffers, viskoker en overige bagage......trap op trap af......lift in lift uit......roltrap op roltrap af......met andere woorden, ook over de stek van de bushalte hadden ze esthetisch zeer weloverwogen nagedacht.......en uiteindelijk op een in praktijk meest onlogische en klantonvriendelijke stek verborgen......maar verder was het een mooi gebouw, en Nico had weer voor een paar weken genoeg getraind in zijn revalidatieproces.
Uiteindelijk zijn de Vistrippers er al 25 Vistripjaren in geslaagd op de geplande vertrektijden van de Vistrip planes hun stoelen in te nemen, en deze Vistrip zou daar gelukkig geen uitzondering op worden.
Dat missen van onze vlucht zou deze Vistrip helemaal een drama zijn geweest. Niet voor de Vistrippers maar voor de toppers Geke, Nils en een vaste klant van Bob. Dat waren de coureurs die ons volgens planning rond 01.00 uur die dinsdagnacht van Schiphol zouden komen ophalen.

Bij het inchecken moest een laatste hobbel worden weggewerkt. Was op de heenweg alles prima geregeld met betrekking tot de kilogrammen en omvang van de bagage. Nu werd Ralf verrast met de opmerking dat er niks bekend was over de viskoker en dat deze op de terugvlucht onder de noemer ‘overgewicht cq extra kostenpost’ dreigde te worden genoteerd. Dat zou nog ff een aardige aanslag zijn geworden op de (intussen bijna lege) Vistripperspot, maar Ralf wist de dame van de incheckbalie ervan te overtuigen dat de oorzaak van deze administratieve whiplash bij Transavia lag, waarna Miss Transavia een goocheltruck op het scherm van haar PC toverde waardoor de viskoker alsnog zonder extra kosten het bagageruim in kon.
Op de weg naar de gate nog ff snel door de See Buy Fly voor het thuisfront, waarna we zo door konden lopen de sluis naar de plane in.
Perfecte timing !
We werden als laatste passagier vriendelijk ontvangen door het cabinepersoneel, en dan is Herman nooit te beroerd om iets van vrolijkheid terug te geven en even later een smile op het gezicht van de stewardessen te toveren. Dat zou niet alleen een smile zijn. De stewardess die het dichts bij de Vistrippers stond bij de gebruikelijke demonstratie van het zwemvest en bijbehorende noodverbanden kon van het lachen haar demonstatie niet fatsoenlijk volbrengen en moest met haar rug richting Herman gaan staan om nog enigszins in staande houding haar optreden te kunnen afronden.
Een bloemlezing van de droge opmerkingen van Herman die ze moest zien te negeren (wat haar zoals gezegd tot grote hilariteit van de medepassagiers totaal mislukte),

Herman: .......valt mijn ontlasting straks op iemands hoofd.......mag hij (Eric) straks ff buiten roken.......Ik krijg geen hoogte van u.......mijn vrouw vindt mij een luchtzak.......wat zit hier achterin vliegtuig hè........wij hebben thuis ook een vleugel.......!!!????

Een vrolijke start van een verder relaxed verlopen vlucht over nachtelijk Europa. Tot de touchdown op Schiphol hadden de stewardessen geen kind meer aan de Vistrippers want die lagen boven de Pyreneeën al te knorren als gevolg van een chronisch gebrek aan nachtrust na een week Vistrippen.

En zo kwam ook aan deze jubileum Vistrip langzaam een einde, de 25e in deze familietraditie.
Onderdeel van deze Vistripfamilie zijn is meer dan samenleven in hetzelfde huis, dezelfde genen of achternaam dragen. Het draait om banden en relaties. Tradities versterken die band. En onze Vistriptraditie, daar hebben we wat mee, heel veel zelfs.
Dingen veranderen zo snel, en die waar we ons aan hechten komen en gaan met het knipperen van je ogen. Tradities zoals wij die in onze familieclans gelukkig ook hebben geven ons een kans om te leven in het moment, zoals tijdens een Vistrip. Genieten van iets dat we hebben gecreëerd als familie. Het geeft ons de kans om ff te vertragen, te waarderen en dankbaar te zijn voor de dingen in ons leven die niet worden beheerd en geregiseerd door technologie, drukke eisen, etc.
Mensen, banen, geld en dingen vinden hun weg in en uit ons leven, maar hopelijk blijven onze familietradities. Gelukkig hebben we dat voor een belangrijk deel zelf in de hand!
Wat de Vistriptraditie betreft, we gaan ons als VistripWarriors sterk maken voor het bereiken van het volgende jubileum.